Kopflos Fahrrad fahren*

Σήμερα ήταν μία υπέροχη μέρα. Όχι γιατί προχωρά η διπλωματική, αφού στρώνομαι επιτέλους να επεξεργαστώ τα αποτελέσματα ή γιατί έχω αρχίσει να ηρεμώ με το διδακτορικό. Αλλά γιατί ήρθε η άνοιξη! Βγήκα από το εργαστήριο για να πάω ισπανικά, τέσσερις η ώρα ένας ήλιος να, και με άρπαξε ο καθαρός αέρας και η ξινή μυρωδιά της κοπριάς. Ψάχνοντας το νέο κτίριο για το μάθημα ανακάλυψα ένα κτίριο αυστηρά γεωμετρικό, διάφανο, πολυεπίπεδο, πολύχρωμο, από αυτά που ήταν στα όνειρά μου όταν ήμουν μικρή, στο οποίο μαθητευόμενοι οδοντίατροι έκαναν προσομοίωση εγχείρισης σε κούκλες μπροστά σε ένα τεράστιο τζάμι [θα επανέλθω με φωτογραφική μηχανή].

Στα ισπανικά μία γελαστή κατάξανθη σουηδέζα συμμαθήτρια που είχε γενέθλια μού έφερε στο μυαλό ταυτόχρονα εμένα και μία καλή φίλη πριν λίγα χρόνια, σε ηλιόλουστα απογεύματα στη Θεσσαλονίκη.

Τελειώνοντας το μάθημα, είχε ήδη αρχίσει να ρίχνει χοντρές ψιχάλες και το χώμα μύριζε. Μα, πόση ευτυχία σε μία μέρα; Φυσικά δεν πήρα τραμ αλλά κατέβηκα με τα πόδια μέχρι το ποδήλατο. “Δεν υπάρχει Ζυρίχη, δεν υπάρχει Limmat, δεν υπάρχει Ελβετία, υπάρχει μόνο η άνοιξη”.

Στάση στο βιβλιοπωλείο, αποφασισμένη να πάρω κάτι ισπανικό και το τελευταίο του Coe. Τελικώς έφυγα με το Lloyd Jones (δεν ξέρω, είχε ανοιξιάτικο εξώφυλλο), Alice Munro, Sue Townsend και Ian McEwan. Συνέχισα το καταναλωτικό όργιο με προϊόντα ομορφιάς και πήρα το δρόμο για το σπίτι, γινόμενη φυσικά λούτσα στη διαδρομή και απορώντας γιατί στην Ελλάδα φοβόμαστε τόσο τη βροχή.

Κατεβαίνοντας από το ποδήλατο για να μπω στο σπίτι, παραλίγο ο τίτλος του τραγουδιού να γίνει πραγματικότητα, καθώς παραλίγο να με πατήσει αμάξι. Αλλά ότι οδηγώ με τα μυαλά αλλού, αυτό είναι πραγματικότητα.

*Wir sind Helden – Ausser dir