Ανοιξιάτικο βήμα πίσω

[Σημείωση στον εαυτό μου: μέχρι τις 8 το ποστ. Έχεις να γράψεις τη διπλωματική.]

Στο χωριό του Αστερίξ όπου ζω, αποφεύγω τα ερεθίσματα που μπορούν να με ταράξουν: συζήτηση με Ελβετούς για πολιτική, μετανάστες, πολέμους, Γερμανικά, φοροδιαφυγή ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολιτικούς του SVP (ΛΑΟΣ και χειρότερα) και του SD (Χρυσή Αυγή), την Weltwoche (εβδομαδιαία εφημερίδα φιλική στο SVP), αυτόχθονες κοντούς καυλωμένους wannabe μάνατζερ που τελούν εν αφθονία. Συγκεντρώνομαι στα καλά του χωριού: την όμορφη φύση, τις μικρές αποστάσεις, την καλή ποιότητα ζωής, τους ξένους μου φίλους, τα εναλλακτικά μπαράκια, τα μουσεία. Πείθω τον εαυτό μου ότι ένα κουκούλι ανάλογο μ’αυτό που έχω τυλιχτεί τώρα είχα και στην Ελλάδα-και δεν είναι ψέματα. Σε κάθε περίπτωση, η ύπαρξή του επιτρέπει σε έναν άνθρωπο που παθιάζεται όπως εγώ να προσαρμοστεί, να δεχτεί και τα καλά, να μην τα πάρει και τα σηκώσει όλα στο κεφάλι του.

Βέβαια η -μη- λύση αυτή έχει το μειονέκτημα ότι κάθε φορά που κάτι ξεφεύγει από τον προστατευτικό ιστό, αποσυντονίζομαι, και τότε το χωριό του Αστερίξ ξαναγίνεται Dogville. Αυτά είναι τα βήματά μου πίσω. Αιτία για το σημερινό ήταν η από κοινού συνέντευξη του προέδρου της Φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, Stefan Fischer, με την πρόεδρο της Φοιτητικής Ένωσης του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, Gaby Blatter. Ο τύπος, ο οποίος έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι “το ποσοστό των Γερμανών καθηγητών στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης πλησιάζει τα όρια του ανεκτού” (!) στη συνέντευξη συμπληρώνει λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν να αναγκάζεται κάποιος να μιλά Γερμανικά και όχι διάλεκτο κάνοντας το διδακτορικό του, ότι αν ήταν σε άλλη χώρα θα προσαρμοζόταν, αλλά όχι και να μιλά ξένη γλώσσα στην πατρίδα του, και ότι όταν κάποιοι μιλούν Γερμανικά και όχι διάλεκτο δυσχεραίνουν την ενσωμάτωση. Η κοπέλα εξηγεί ότι το Πολυτεχνείο λειτουργεί διαφορετικά, ότι τα μαθήματα γίνονται στα αγγλικά, σημασία έχει τι έρευνα κάνει ένα εργαστήριο και όχι τι γλώσσα μιλά, ότι πρέπει ίσα-ίσα να διευκολυνθούν φοιτητές και ερευνητές από άλλες χώρες να έρθουν.

Εμένα μου έρχονται ανάκατες σκέψεις στο μυαλό, ότι τα Γερμανικά και όχι η διάλεκτος είναι επίσημη γλώσσα της χώρας και του πανεπιστημίου, ότι η διάλεκτος δεν γράφεται και άρα de facto πρέπει να ξέρουν γερμανικά, ότι δεν είναι δυνατόν να απαιτούν από τους ξένους να μάθουν μία γλώσσα που μιλιέται από τρία εκατομμύρια ανθρώπους και αλλάζει ανά πενήντα χιλιόμετρα, ότι κανείς από το μεταπτυχιακό μου που δεν ήξερε γερμανικά δεν έμαθε εδώ (και εγώ έχω ξεχάσει και αυτά που ξέρω), ότι πώς είναι δυνατόν νέοι και μορφωμένοι άνθρωποι υποτίθεται να λένε τέτοιες μαλακίες, και ότι Γερμανοί και ξένοι τους παίρνουνε τις ερευνητικές θέσεις γιατί εδώ από το πολύ inbreeding μην και χάσουν τα βλάχικά τους έχουνε μείνει κοντοί κι ηλίθιοι. Και εκεί σταματάω γιατί βλέπω όλη την προσπάθεια της αποδοχής και της ενσωμάτωσης να πέφτει και να σπάει σε χίλια κομμάτια.