Απόψε που γυρνούσα σπίτι με τη βροχή, γλίστρησα κι έπεσα με το ποδήλατο (τίποτα σοβαρό και μην αγχώνεσαι). Προσγειώθηκα στο πεζοδρόμιο δυο βήματα μπροστά από έναν άγνωστο. Ο άγνωστος αποκλείεται να μην με είδε, κι όμως ούτε σταμάτησε ούτε μου μίλησε. “Πού έχουμε φτάσει”, σκέφτηκα, “όταν ένας άνθρωπος πέφτει μπροστά σου κι ούτε σταματάς να δεις αν είναι καλά;” Σηκώθηκα πάντως αμέσως (όπως είπα δεν ήταν και τίποτε) και συνέχισα. Προσπερνώντας τον, είδα ότι ήταν άστεγος. Ψηλόλιγνος, γκριζομάλλης, καλοβαλμένος και καθαρός, αλλά άστεγος-κουβαλούσε ένα σωρό υπάρχοντα μέσα στη βροχή.
Μήπως και το να βλέπεις έναν άστεγο δεν είναι σαν να βλέπεις κάποιον να πέφτει;
Φτάνοντας στο σπίτι, είδα ένα χαρτί κολλημένο στην εξώπορτα. “Πάλι πάρτυ;” Έγραφε:
Αγαπητοί συνάνθρωποι,
το περασμένο Σάββατο ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος πέθανε βίαια στη Langstrasse.
Ας εναντιωθούμε στην αυξημένη βιαιότητα κι ας ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη του. Συγκέντρωση την Πέμπτη 13.02. στις 12:00 στην Langstrasse 94.
bar longstreet club zukunft
Αν κάτι μου άρεσε ζώντας στο Kreis 4 ήταν ότι ένιωθα ασφάλεια. Είναι υποκριτικό να πω ότι σε μία γειτονιά με λογής-λογής ξένους, πορνεία, πρεζόνια και εναλλακτικά τυπάκια ζούμε όλοι μαζί και κάνουμε την πολυπολιτισμικότητα πράξη. Όχι, ο καθένας ζει στον τελείως δικό του κόσμο – απλά, αναγνωρίζει και σέβεται την ύπαρξη των άλλων. Για τους μόνιμους ναρκομανείς και αλκοολικούς δεν χαίρομαι ούτε λυπάμαι. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να τους λυπάμαι από την ασφάλεια του σπιτιού και των σπουδών μου. Είναι ένα τμήμα του μωσαϊκού, αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, είμαστε μόνιμοι εδώ. Και πράγματι, ποτέ δεν έχω ακούσει φασαρία στη Langstrasse τις καθημερινές, όλα γίνονται Παρασκευή-Σάββατο που έρχονται οι “τουρίστες”, γιατί τουρίστες είναι, που πλακώνονται στη στάση του λεωφορείου.
Και τώρα αυτό. Τι συμβαίνει; Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ένας άνθρωπος σκοτώθηκε μες στη μέση του δρόμου.
Μάλλον θα πάω.
