Ένας Αμερικανός φίλος μού εξηγούσε πρόσφατα ότι οι όροι generation x, generation y χρησιμοποιούνται πολύ στις ΗΠΑ. Δεν με εκπλήσσει βέβαια ότι τα αντίστοιχα άρθρα στη wikipedia χρήζουν διόρθωσης. Εν μέρει είναι δικό μου το πρόβλημα, όμως ενώ αναγνωρίζω τα κοινά στοιχεία που υπάρχουν σε μια γενιά, σε μεγάλο βαθμό ως προς το pop culture και γενικές τάσεις μόρφωσης, δεν ξέρω κατά πόσον αυτά χαρακτηρίζουν ουσιαστικά τα ίδια τα άτομα και επομένως προσφέρονται για γενικεύσεις. Είναι σαν τα “εναλλακτικά τυπάκια” – γνωρίζοντας τη μουσική που ακούει κάποιος ξέρεις και τις αγαπημένες του ταινίες (επίσης πώς διασκεδάζει, και ακόμη μερικά προσωπικά του). Είναι πια αυτό ουσιαστικά προσωπικό χαρακτηριστικό; Είναι κοινοί οι λόγοι και η πορεία αυτών των ανθρώπων, πολύ περισσότερο όταν έχουν άλλους τόπους διαμονής; Ως τώρα έχω δει πως όχι – κι ίσως εντέλει αυτές οι κατηγοριοποιήσεις και τα pattern συμπεριφοράς να γίνονται αυτοεκπληρούμενες προφητείες.
Having said that, κι επειδή οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, μου φάνηκε γλυκό το παρακάτω βίντεο που βρήκα σήμερα τυχαία στο youtube. Ζητείται από νέους ανθρώπους να περιγράψουν τον εαυτό τους με μία λέξη ή φράση. Έχει φυσικά κάτι από Reality bites, και η γλυκιά αίσθηση “we are all special” θυμίζει αφόρητα 90’s. Εντούτοις μου ψιλοάρεσε. Ίσως είναι ψευδαίσθηση, αλλά μού έκανε εντύπωση πόσο διάφανοι φαίνονταν κάποιοι (ιδιαίτερα αυτοί που μάλλον περνάνε δύσκολα).
Κι αυτά όμως είναι κάπως περαστικά.
Στις 7 Μαρτίου δολοφονήθηκε ο Isaías Carrasco, σοσιαλιστής σύμβουλος στη χώρα των Βάσκων. [ακόμη με εντυπωσιάζει η χειροπιαστή, τρομακτική τρομοκρατία, η αληθινή τρομοκρατία στην Ισπανία]. Κάποιο καιρό πριν, διαβάζοντας την El País, διάβασα την είδηση της δημόσιας ευχαριστίας της οικογένειάς του για τη στήριξη και την αγάπη των ανθρώπων και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας εδώ. Είδα τη φωτογραφία της εικοσάχρονης κόρης του και με μαγνήτισε. Στην αρχή βλέπεις την περηφάνια. Και μετά είναι σαν σιγά-σιγά τα μάτια να αποχωρίζονται από το στόμα, και βλέπεις τη θλίψη και την απόσταση, και το χαμόγελο δεν είναι πια χαμόγελο αλλά πόνος και σοβαρότητα στο πηγούνι και μια γραμμή στο πλάι που προσπαθεί να συγκρατήσει – γενικώς να συγκρατήσει. Εκπληκτική φωτογραφία. Αυτό το πρόσωπο είναι για πίνακα του Vermeer.
Κι εντέλει να κάτι που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους αυτής της γενιάς – αυτοί δεν θα γίνουν πίνακες.
*Ο τίτλος του blog μίας Κουβανής που παρακολουθώ σποραδικά. ‘Ιδια γενιά, σου λέει μετά.
