An epic bike ride

Hey, we just got back from an epic bike ride!

P., 22.03.2008

Ο τελευταίος μήνας ξεκίνησε με ένα τομογράφο, Portishead, Στέρεο Νόβα, και ένα χιόνι που δεν έλεγε να σταματήσει να πέφτει, ίσα-ίσα για να νιώθεις εγκλωβισμένος σε μια διακοσμητική μπάλα που κάποιος κουνάει πού και πού, έτσι για πλάκα. Ίσα-ίσα για να νιώθεις ο μόνος που δε χωράει σε μια πολύ μικρή γη.

Συνεχίστηκε με μια εκδρομή στη Μασσαλία και το Αιξ, Death Cab for Cutie και δειλά-δειλά Bang Gang. [Όταν δεν υπάρχει θάλασσα, θα παίρνω λοιπόν το τρένο. Ένα TGV ή ένα ICE. Θα κάθομαι για ώρες, θα συντονίζομαι με τον ήχο του, θα ακουώ μουσική και θα κοιτάζω έξω. Κι όταν φτάνω, θα είμαι άλλος άνθρωπος.] Είδα τον ήλιο και τη θάλασσα, τα τοπία που ζωγράφισε ο Σεζάν, έφαγα την ωραιότερη τάρτα με φράουλες της ζωής μου και ίδρωσα – επιτέλους.

Επέστρεψα sunny side up. Gang Bang – Stop in the name of love. Ξανά και ξανά και ξανά. Κερασιές, ερωτευμένα ζευγάρια, εσύ, οι φίλοι μας, μπύρες, ψιλόβροχο, ισπανικά, άνοιξη, μυρίζει, γελαστή, ψυχρό υπέροχο τσιμέντο, πολύχρωμες λάμπες νέον, το ποτάμι, βόλτες στην πόλη με ησυχία τις νύχτες. Το σπίτι μου.

Η Ελλάδα, οι άνθρωποι, δεν μένω πια εκεί ούτε και θέλω, τα ξέρω όλα πάρα πολύ καλά και δε θέλω. Αλλά ακόμα κι έτσι: στη Θεσσαλονίκη σε κάθε γωνία τέσταρα τον εαυτό μου – τι υπάρχει εδώ δεξιά; [όπως μια άνοιξη χρόνια πριν σε μια άλλη πόλη, με τον Ν., με κλειστά μάτια και οδήγηση απ' το χέρι, ξέρεις πού είμαστε;] Βαθιά ανάσα, είναι ακόμα εκεί. Ευτυχώς, μου φτάνει που το ξέρω. Και μετά κολυμπούσα, λέει, από το παρμπρίζ του λεωφορείου, we were dancing forward and reverse, one whole day under heavy rain, don’t ever say that we weren’t happy then. Φύγε.

Πίσω στο σπίτι, επισκέπτες φίλοι, φίλοι, παρείσακτοι, τι σημασία έχει, είναι άνοιξη, Πάσχα, πράσινα, όλα είναι πράσινα και όμορφα, είμαι χαρούμενη. Οδήγηση για την Ιταλία, τέσσερα χιλιόμετρα σε δύο ώρες μέσα στο τούνελ, συζήτηση με τους νταλικέρηδες, χαρωποί Ισπανοί οργανωμένοι με μπύρες και τορτίγιες, extremely light-hearted, η γιορτή της ορκωμοσίας του Μ. στην ταβέρνα του χωριού με άπειρο φαΐ, η μαμά και η θεία του περήφανες, καταχαρούμενες, μαυροντυμένες, ο μπαμπάς έχει πεθάνει, ο γιος της καθαρίστριας του εκκλησιαστικού σχολείου που μισεί την εκκλησία θα πάει να κάνει διδακτορικό στην Ελβετία, κι αν ήταν ψέματα θα’τανε κιτς, αλλά είναι αλήθεια. Μ., συγχαρητήρια. Είναι όλα όμορφα, είναι όλα όπως πρέπει, ο κήπος, οι άπειροι τουρίστες στη Βενετία, η πλατεία του Αγίου Μάρκου που πλημμυρίζει το βράδυ, τα ήσυχα στενά, οι καφέδες, το κουφό μπαρ του χωριού με τα δρεπάνια, ο δρόμος της επιστροφής.

Και χτες, βόλτα με το ποδήλατο μαζί σου, χάζεμα στο πάρκο της λίμνης και πέρασμα κάτω από τα πιο υπέροχα πράσινα δέντρα. Όταν τα βλέπεις από δίπλα, δε σου κάνουν εντύπωση. Αλλά από κάτω, δεν έχεις ξαναδεί τέτοιο πράσινο.

Από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μου. An epic bike ride. (Πού να μου μάθεις και καλά!)