Μέσα στο τρένο, επιγραφή κάπως σαν
Das kindliche, heillose Gefühl wegzufahren, um nie wieder zurückzukehren.
Είναι παιδικό που συμπαθώ ή αντιπαθώ ανθρώπους επειδή μου θυμίζουν άλλους ανθρώπους. Αυτός ο καθηγητής έχει κάτι που με ενοχλεί απροσδιόριστα, αν και φαίνεται πολύ καλός στη δουλειά του. Είναι τα παπούτσια του, τα μαλλιά του, το Mac, η φιλοδοξία, ο τρόπος που ανεβοκατεβαίνει στις μύτες των ποδιών την ώρα που μιλάει. Στο γραφείο του έχει μια φωτογραφία της γιαπωνέζας γυναίκας του. Είναι χρόνια πριν, μάλλον κοντά σε θάλασσα, φοράει μπουφάν με κουκούλα και δεν κοιτάει την κάμερα, “τρέμει και γελάει”. Αναρωτιέμαι αν την κοιτάει ποτέ και σκέφτεται αν αξίζει τέτοια τύχη.
“Και αυτό που δεν σας είπα όταν σας έδειξα το τσιπ γιατί δεν ήξερα ότι σας ενδιαφέρει αυτό το feature είναι…” Νιώθω σαν τον Τζέιμς Μποντ.
Με τον ίδιο εξίσου ατεκμηρίωτο τρόπο, αποφάσισα ότι συμπαθώ τον Φ. Δύσκολα θα τον αντιπαθήσω τώρα. Δε μου θυμίζει τίποτε, αλλά έχουμε κοινές ασήμαντες εμμονές. Περάσαμε συνολικά κοντά μια ώρα συζητώντας για γραμματοσειρές, ΤΕΧ κτλ. Ξέρω-ξέρω.
Είναι απίστευτη η έλλειψη επαφής των Γερμανοελβετών με τους Γαλλοελβετούς. Γερμανοελβετός είπε στη ρεσεψιόν ότι είναι από το Uni Bern, αυτή κατάλαβε Uni Peru, με αποτέλεσμα ο κάτασπρος κοκκινομάλλης να περιφέρεται με το ταμπελάκι όλη μέρα, για να ερωτηθεί αργότερα από την δεύτερη ρεσεψιονίστα “¿Habla español?”
Κάτι χάνω από τη Λωζάννη. Δεν μπορεί να είναι αυτή όλη η πόλη.
Ύπνος στο σπίτι της Τ. Ξαπλωμένη με τα πιτζαμάκια μου στο σκοτάδι. Αρχίζει να μου μιλάει για τον μπόυφρεντ. Κοιτάω τα χερούλια της ντουλάπας και σκέφτομαι τον αναπόφευκτο πονοκέφαλο της επόμενης μέρας.
τούτο θα μπορούσε να ‘ναι ένας ωραιότατος τίτλος
“ο αναπόφευκτος πονοκέφαλος της επόμενης μέρας”
‘Κάτι χάνω από τη Λωζάννη. Δεν μπορεί να είναι αυτή όλη η πόλη.’
LoooooooooooooL!!!
αυτες οι ανακαλυψεις πολεων και η κρυφη ενδιαφερουσα πλευρα τους/παγιδα…
για το πρωτο που λες δεν ξερω, απο τα ελαχιστα που εχω μαθει ειναι να μην εμπιστευομαι την πρωτη/πρωιμη εικονα που εχω για εναν ανθρωπο… την παταω περιπου 50% δηλαδη…σαν να ριχνω νομισμα στον αερα. Βεβαια καταλαβαινω αυτο το στιγμιαιο ανεξηγητο attraction/repulsion που εχουμε για αλλους …
Τελικά είχε και κάτι ακόμη η Λωζάννη? Γιατί εγώ το εμπιστεύομαι αυτό το attraction-repulsion της πρώτης εντύπωσης, συνήθως δεν πέφτει και πολύ έξω ως προς αυτά που [δι]αισθάνεται για τον άνθρωπο ή χώρο.
Υ.Γ. Στα πιο σύνθετα γερμανικά, να έχεις ίσως και μια μεταφρασούλα γιατί μερικοί αναγνώστες δεν ξέρουν γερμανικά ή κάτι άλλοι έχουν ξεχάσει κι αυτά που ήξεραν? :)
athanasia μπορει να διαφωνουμε για την εγκυροτητα των πρωτων εντυπωσεων αλλα εδω ενα τιπ: δοκιμασε το ‘μεταφραστικο’ του google απο τα applications…:) μεγαλη εφευρεση! :)
Κ.Κ.Μοίρη, πράγματι ωραίος. Ίσως λίγο πομπώδης;
Αν και μάλλον το πιο κοινό απ’ όλο το κείμενο, τώρα που το βλέπω, είναι οι “κοινές ασήμαντες εμμονές”. Και μάλλον όχι μόνο γι’ αυτό το κείμενο. :)
IdentityCafe, πράγματι είναι εντυπωσιακό πώς ανακαλύπτεις μία πόλη, πώς τα πράγματα αλλάζουν διαστάσεις. Έχει σπουδάσει μια πολύ αγαπητή μου φίλη εκεί, και προσπαθούσα να φανταστώ πώς ήταν.
Όσο γνωρίζω περισσότερους ανθρώπους τόσο περισσότεροι μου θυμίζουν κάποιον, αλλά από λίγο. Είναι σαν shortcut. Ίσως εγώ θα ‘πρεπε να εμπιστεύομαι το gut feeling περισσότερο – που βέβαια κι αυτό είναι συντομογραφία πολύ σαφών εντυπώσεων, δηλαδή φουλ ανάλυση!:)
Athanasia, δεν ξέρω αν έχει κάτι ακόμα η Λωζάννη. Υποθέτω ναι; Δεν την πιάνω ακόμη, πάντως.
Για τους τόπους ειδικά η πρώτη εντύπωση είναι πάντοτε πολύ διαφορετική από τη συνέχεια, κι έτσι δεν αποτελεί κριτήριο για μένα. Είναι σίγουρα πολύτιμη, πάντως – θυμάμαι όλες τις πρώτες φορές που πήγα σ’ ένα μέρος.
μπα , διόλου πομπώδες…προτιμώ τον πονοκέφαλο , άσχετα αν οι εμμονές είναι το αγαπημένο μου σπορ