D. προχθές:
Όταν έφευγαν οι γονείς μας και μας άφηναν με τον αδελφό μου, έρχονταν οι πίθηκοι. Ο πρώτος έμπαινε από τη μπαλκονόπορτα στην κουζίνα, άνοιγε το ψυγείο, ήξερε ν’ ανοίγει μέχρι και το συρτάρι των λαχανικών. Τα ‘φερνε στην τραπεζαρία, καθόταν στην καρέκλα κι έτρωγε. Την πρώτη φορά που μπήκε φώναξα στον αδελφό μου “φύγε!”, εγώ δεν πρόλαβα, κι είχα μείνει μαζί του έντρομη όση ώρα έτρωγε. Μας ήξερε και περίμενε έξω απ’ την πόρτα κάθε φορά που μέναμε μόνοι μας. Αν κάναμε ότι την ανοίγαμε, έμπαινε μέσα.
Στον κήπο μαζεύονταν οι υπόλοιποι, οι πίθηκοι έχουν ιεραρχία κι έτσι οι μεγάλοι έτρωγαν μάνγκο, γκουάβα και βερύκοκκα και οι μικροί τους κοιτούσαν. Μέσα σε δέκα λεπτά τα τρώγαν όλα κι αφήνανε τον κήπο διαλυμένο. Είχαμε όμως κι ένα παρτέρι με λουλούδια, είναι ένα λουλούδι που τους αρέσει πάρα πολύ, κι εκεί έρχονταν όλοι μαζί, και έκοβαν τα λουλούδια και τα ‘βαζαν στα κεφάλια τους, πίσω απ’ τ’ αυτιά, στα ρουθούνια τους, κοιτούσαν ο ένας τον άλλο και χοροπηδούσαν, και μετά κι απ’ αυτό έφευγαν.
Guava fruit flower, by yadavop on flickr
Μα ετικέτα “πίθηκοι”!
μπούα !
:DDD
Μαριλένα, άκου να δεις τώρα: οι πίθηκοι μου αρέσουν πάαρα πολύ! Είναι τόσο έξυπνα και πολύπλοκα ζώα…Για κάποιο λόγο, λοιπόν, θεώρησα ότι είναι πιθανόν κάποια στιγμή να ξαναγράψω για πιθήκους, χεχε.
ΚΚΜοίρη, το είδα!
Aν σε κάποιον/αν αρέσουν οι πίθηκοι, και μάλιστα πάαρα πολύ, είναι γεννημένος ανθρωπιστής… [κακία είπα?] :)
Κακία? Εμείς του δημιουργισμού δεν την εκλαμβάνουμε ως τέτοια.
Γεννημένος ανθρωπιστής; Πολύ πιθανόν. Η αλήθεια είναι ότι οχυρωμένη πίσω από τον υπολογιστή, τα μέταλλα και τα λέιζερ αισθάνομαι γεννημένη ανθρωπιστής. Δεν το λέω ειρωνικά.
Χαχαχα Μαριλένα! The flying spaghetti monster κτλ κτλ κτλ.