Δεν ξέρω πώς είναι να κολυμπάς στη Σουηδία και τη Ρωσία, ίσως είναι έτσι.
Έτσι ήσυχα, μαζί κάτι μικρό – κάτι μεγάλο.
Μετά το λεωφορείο τριάντα δύο, που οι ακόμα πιο λυπηροί μ’ αυτή τη ζέστη μεθυσμένοι και οι πόρνες δίνουν τη θέση τους σε ζευγαράκια και οικογένειες μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς με καλαθάκια με φαΐ.
Στο μονοπάτι με τα πυκνά φύλλα, που οδηγεί στο γρασίδι δίπλα στη λίμνη, με παιδάκια και σαραντάρες φίλες με τα εσώρουχα.
Μέσα στο καθαρό, δροσερό και θαμπό νερό, κολυμπώντας μέχρι την άλλη όχθη με τις καλαμιές.
Στα γενέθλια της Ο. κάνοντας μπάρμπεκιου και πίνοντας μπύρες (ίσως είναι κι οι νεαροί Ρώσοι με τα μαλλιά και τα μουστάκια που μου θυμίζουν το καλοκαίρι τους).
Η κοπέλα που κάνει τα ακροβατικά με τις φωτιές στο σκοτάδι.
Ο ακόμη φωτεινός ουρανός στις εντεκάμιση τη νύχτα, και η αντανάκλαση των δέντρων στη λίμνη.
Ησυχία.
“‘Eτσι κι έτσι, για μπάνιο”, σκέφτηκα, ώσπου έφτασα στην κοπέλα με τ’ακροβατικά με τις φωτιές και τον ακόμη φωτεινό ουρανό στις εντεκάμιση τη νύχτα. Κι εκεί είπα: “ωραία είναι”.
είναι σπάνιο κάτι μικρό και κάτι μεγάλο να είναι ήσυχα μαζι.
Ήταν πολύ όμορφα. Ο κάθε τόπος έχει να προσφέρει διαφορετικά πράγματα άλλωστε.
Είσαι πολύ-πολύ παρατηρητική!:)
[...] τις παγωμένες μέρες που περπατήσαμε πάνω στη λίμνη που κολυμπούσαμε το καλοκαίρι και την ημέρα με την κατακίτρινη ανατολή που έλιωσαν [...]