Much more than football

Ε, μετά κι απ’ το εξαιρετικό παιχνίδι Γερμανίας – Τουρκίας, τι να πω εγώ.

Οι δωρεάν ελβετικές εφημερίδες προέβλεπαν τις προηγούμενες μέρες ταραχές στη Γερμανία με τους Τούρκους μετανάστες. Τaste the wishful thinking.

Περιμένοντας τον Γ. για το απογευματινό μας μπάνιο, είδα σε τούρκικο κεμπαπτζίδικο ολοσέλιδο της Χουριέτ με τις φωτογραφίες των εθνικών ομάδων. Πάνω από τη γερμανική έγραφε “Die Freundschaft soll siegen”. Υποθέτω το ίδιο έγραφε και πάνω από την τουρκική – στα τούρκικα. Είναι συγκινητικό, πάλι δεν ειν’ αυτή η λέξη αλλά δεν πειράζει, τόσοι άνθρωποι να θέλουν να προλάβουν τις καταστάσεις – όχι τις ταραχές, γιατί δεν πιστεύω να γίνουν ταραχές – η επικεφαλίδα ήταν για τους Γερμανούς. Οι μετανάστες που δεν θέλουν να προκαλέσουν με μια νίκη. Οι μετανάστες που θέλουν να δείξουν πως είναι μόνο ποδόσφαιρο. Ε, δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο.

Τη χρονιά της τρομοκρατικής επίθεσης στη Μαδρίτη ήμουν στη Γερμανία. Ήταν σοκ να βλέπεις πώς ξαφνικά το κλίμα στη χώρα άλλαξε, και γινόταν επιθετικό και επιφυλακτικό προς τους Τούρκους. Η Zeit, η εφημερίδα που διάβαζα κάθε βδομάδα, η εφημερίδα με τα άρθρα της οποίας δεν συμφωνούσα πάντοτε, αλλά παραδεχόμουν το ενδιαφέρον τους και την ποιότητά τους ως βάση συζήτησης, η nüchtern εφημερίδα Zeit, είχε βγει με πρωτοσέλιδο στο πνεύμα του “Γιατί οι Ισπανοί δεν πρέπει να καταψηφίσουν τον Αθνάρ”, κι ένα μισαλλόδοξο κείμενο. Στο εσωτερικό, Τούρκοι καταστηματάρχες παραπονούνταν για την επιφυλακτικότητα των πελατών και εξηγούσαν πως δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτά κι έχουν απελπιστεί, ναι, βέβαια κι αυτοί είναι μουσουλμάνοι, αλλά εκείνοι που σκοτώνουν ανθρώπους είναι τρελοί, τρελοί, το Κοράνι δε λέει τέτοια πράγματα, είναι κι αυτοί τόσο θυμωμένοι. Οι μετανάστες που ξαφνικά, μετά από τριάντα χρόνια, πρέπει να απολογηθούν για τη θρησκεία τους, και για ό,τι διαπράττεται εν ονόματι.

Σ’ ένα απ’ τα πρώτα παιχνίδια εδώ, Τουρκία-Ελβετία, είχα εντυπωσιαστεί με το πόσο ήρεμοι ήταν οι άνθρωποι και πώς δεν έγινε καμία φασαρία, ακόμα κι όταν πέντε μεθυσμένοι Τούρκοι κουνούσαν την τεράστια σημαία τους ανάμεσα σε διακόσιους Ελβετούς. Κι όταν αφού έπιασε η βροχή γυρίζαμε πίσω με το Γ. και τη Μ. είδαμε ότι η Τουρκία νίκησε, και οι Τουρκάλες μες στο τραμ άρχισαν να πανηγυρίζουν, κι οι Τούρκοι εκτός του τραμ να φωνάζουν Ε-ε-Τύρκιέ, οι Ελβετοί κοιτούσαν αμήχανα κάτω, ησύχασα. Είμαστε, άλλωστε, στην Ελβετία – όχι στην Ελλάδα. Και μετά είδα μια παχουλή τριαντάρα στη μέση του τραμ δίπλα στο φίλο της, που κοιτούσε τις ανύποπτες Τουρκάλες τόσο παγωμένα που ήμουν σίγουρη ότι ευχαρίστως θα τις ξεμάλλιαζε. Όλες τους.

Δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο. Είναι η Grace στο Dogville.

[Η φωτό του Γ. από τους πανηγυρισμούς μετά το ματς Τουρκία - Κροατία]