πέντε

και της λέει “άγγιξέ με”, κι εκείνη τον αγγίζει,”εδώ”, εδώ, κι ακουμπάει το δάχτυλό της (και τότε θα ‘ταν λοιπόν η στιγμή που θα ‘βγαινε φως κι όλο το δωμάτιο κι όλο το κτίριο κι όλος ο κόσμος θα περιστρεφόταν με άξονα αυτό το δάχτυλο κι έτσι μετά θα πετούσε όπως έκαναν στο μάτριξ και θα σκαρφάλωνε στο κτίριο και θα πηδούσε από ταράτσα σε ταράτσα χωρίς πια να χρειάζεται να ξέρει να πετάει, απλά έτσι, χαλαρά, θα μετρούσε την απόσταση, θα ίδρωναν οι παλάμες κι οι πατούσες της, αλλά θα πηδούσε, και μετά στην επόμενη, και στην επόμενη, ψάχνοντας γιατί αυτά τα πέντε φώτα είναι πέντε κι αν έχει κι άλλα πιο πίσω, και μετά θα ξημέρωνε και θα πιανόταν απ’ το δέντρο που βλέπει κάθε μέρα απ’ το παράθυρο και θα ‘μπαινε στις φυλλωσιές και θα ‘βλεπε επιτέλους τι ‘ν’ αυτό που τις κάνει να κινούνται, και μετά θα μετρούσε όλες τις τσίχλες στο πεζοδρόμιο και τα φυτά, τα σκουπιδάκια, τις μπογιές).