Εννιά

Για σένα, για να το ελέγξεις! Ευχαριστώ εκ των προτέρων, Φ.

“Πόσα typo έχει εδώ μέσα, λάθος alignment, η παρένθεση να πάει από πάνω, θα το τυπώσω”. Άνοιξα την πόρτα να πάρω το χαρτί απ’ τον εκτυπωτή, και χτυπούσε ο συναγερμός. “Περίμενε.” Πήγα και το μάζεψα. “Εντάξει. Φεύγουμε. Χτυπάει από το κύκλοτρο.” Ξαναμπήκα μέσα, πήρα την τσάντα μου, έβαλα μέσα το χαρτί (υποσχέθηκα να το διορθώσω), “να κλειδώσω;” “Όχι, απλά πάμε.” Κι έτσι ανεβήκαμε εγώ, ο Τ., η C., ο Κ., από την έξοδο κινδύνου όπως μάθαμε την προηγούμενη βδομάδα. Πόρτα, στροφή, τσιμέντο, πόρτα, σκάλες, πόρτα, γρασίδι, πόρτα σ’ αυτό τα μεταλλικό βαρέλι, σκάλες, πόρτα, διάδρομος, έξοδος.

Ήλιος.
Ησυχία.
(λες έτσι να ‘ναι το τέλος του κόσμου;)
“Θα κάνω ένα τσιγάρο και μετά θα πάω να ελέγξω κάτω.” “Εντάξει.”

• Hydrogen leak.
• Nitrogen?
• Hydrogen.

“Εντάξει. Τώρα μπορούμε να κατέβουμε.”

Μια βδομάδα μετά, το να βρεις την έξοδο κινδύνου είναι εύκολο. Ακόμα κι αν εκεί που είσαι δεν ακούς το συναγερμό. Υπάρχουν μερικά πλοία που βουλιάζουν. Αλλά δε θα πνιγούμε όλοι μαζί. Εγώ δε θα πνιγώ-όχι αυτή τη φορά. Τώρα το ξέρω.

Εννιά χρόνια πριν, στις εννιά ενάτου του ενενήντα εννιά, έγραφα στο ημερολόγιό μου έχοντας για πρώτη φορά την αίσθηση πως κάτι πόνεσε πολύ, αλλά τελειώνει. Εννιά χρόνια πριν;