home

Εδώ και μερικές εβδομάδες, η SBB κάνει έργα μπροστά απ’το σπίτι μας. Κάθε νύχτα καθημερινής, από τις εντεκάμισι ως τις εφτάμισι, κι ιδίως απ’τη μία ως τις τέσσερις, μας ξυπνούσαν τα τρυπάνια.

Μία απ’τις ελάχιστες εναπομείνασες αναξιοποίητες περιοχές στο κέντρο, η περιοχή πλάι στις γραμμές του τρένου του κεντρικού σταθμού, θα αναπτυχθεί. Θα γίνει παιδαγωγική σχολή, εμπορικά κέντρα, εστιατόρια, design hotel και μοντέρνα διαμερίσματα, σε μία πόλη που πάσχει από έλλειψη σπιτιών. Μπροστά μας θα σηκωθεί ένα δεκαοχταώροφο κτίριο.

Από τη μία χαίρομαι για την καινούρια χρήση της περιοχής και για τα νέα σπίτια – αν και η πόλη έχει ανάγκη από οικονομικά διαμερίσματα και όχι από Business Wohnungen, αλλά ας είναι. Από την άλλη, θα χάσουμε την καθημερινή θέα στα τρένα, και θα’χουμε μπροστά μας και για ένα χιλιόμετρο ένα εργοτάξιο ως το 2015.

Ξεκινήσαμε να κοιτάμε δειλά-δειλά για άλλο σπίτι.

Σήμερα που γύριζα απ’τη σχολή, μου έλειπε ήδη. Το πρώτο σπίτι που μένουμε μαζί, τα τρένα, η ανοιχτή κουζίνα, οι ανοιχτοί γείτονες. Πώς γίνεται να δένεσαι τόσο με πράγματα;

---

Έρχεται η άνοιξη. Ονειρεύομαι το Τόκυο, τα ασήμαντα προάστιά του. Τις μαθήτριες των ιδιωτικών λυκείων με τις στολές τους, τα τοπικά σούπερ μάρκετ με τους χρωματιστούς καταλόγους με φωτογραφίες, τα drugstores, τα εμπορικά κέντρα/κορεάτικα εστιατόρια/καταστήματα με μαντίλια, με ζωηρά φώτα κι αυτή την παιδιάστικη μουσική να παίζει συνεχώς. Ονειρεύομαι το γείτονα των γονιών της C. που εξασκούνταν στο γκολφ τη νύχτα στο δρόμο μπροστά απ’το σπίτι του, το άγευστο, μαλακό λευκό ψωμί και τη μαγιονέζα, τα σπίτια κοντά-κοντά με τους διαδρόμους από χορτάρι όπως στα βιβλία του Μουρακάμι, τα ασπρόρουχα να στεγνώνουν στον ήλιο.

Διαβάζω το Sanshiro. Τόσο delightful, ιαπωνικό, ήρεμο και άσκοπο σαν ένα προάστιο μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα.

Πλαστικό ομοίωμα φαγητού έξω από εστιατόριο