Île d’Orléans

Το απόγευμα που περάσαμε στο Île d’Orléans, εγώ κι ο Ιταλός -έκπληξη του ταξιδιού Μ. μαγευτήκαμε. Μαγευτήκαμε – αυτό είναι που στις παλιές ιστορίες οι επισκέπτες βλέπουν τα ξωτικά να τους παίρνουν απ’το χέρι, τα πλάσματα του δάσους να τους χαμογελούν, την ευτυχία να τους κοιτά κατάματα.
Είκοσι χιλιόμετρα από το κέντρο του Κεμπέκ – εξήντα [...]

Read Full Post »

Buy some biscuits and think of what you’ve lost.

Today.

Theaterspektakel Zürich 2009 by Problemkind on flickr

[Επέστρεψα .]

Read Full Post »

εγώ/ο ήλιος

[κρεμμύδι]
Είμαι εγώ, στο σπίτι της γιαγιάς, το μεσημέρι πριν πάω στο φροντιστήριο. Μυρίζει κοτόσουπα αυγολέμονο  – ή μπιφτέκια. Η γιαγιά βλέπει το Ζάχο Δόγγανο στην τηλεόραση, και γελάει. Εγώ ξεφυλλίζω την εφημερίδα της (Ελεύθερος Τύπος με τα φύλλα πιασμένα με καρφίτσες) ή χαζεύω τις ανθολογίες της βιβλιοθήκης (τον Παπαδιαμάντη) ή διαβάζω το βιβλίο της για [...]

Read Full Post »

jemanden zusammenscheissen

κάνει καλό στη διάθεση. Μου.
[κάποιος θα περάσει ένα απόγευμα αναστατωμένος, αλλά δεν είμαι -πλέον- εγώ]

Read Full Post »

park that car, drop that phone, sleep on the floor, dream about me

[κι αν όταν γυρνούσα από το Τόκυο με την Air France έπεφτε το αεροπλάνο μου; Το ξέρω πως τα αεροπορικά δυστυχήματα είναι σπάνια κι η Air France αξιόπιστη εταιρία, δεν ειν'αυτό το θέμα μας - το θέμα μας είναι, πως θα πέθαινα μόνη μου, χωρίς να προλάβω να σου πω αντίο. ναι, βέβαια όλοι μόνοι [...]

Read Full Post »

ich bin immer müde.

[17:20 - χτες.]
Ακούω από το πρωί Antony and the Johnsons στο repeat και δουλεύω ή-συ-χα. Τα σύννεφα κινούνται. Πού και πού περνά ο ήλιος, το γρασίδι στο πλάι μου φωτίζεται για λίγα δευτερόλεπτα σαν να αυξάνεται η έκθεση. Νιώθω σαν όλα αυτά να είναι ένα δώρο προορισμένο προσωπικά για μένα.
[17:20 - σήμερα.]
Ακούω για δεύτερη μέρα [...]

Read Full Post »

μεταφοραί – μετακομίσεις

Ξεκίνησα να γράφω εδώ σε μια προσπάθεια να συγκεντρωθώ σ’αυτό που συμβαίνει τώρα, κι όχι σ’αυτά που θα συμβούν στο μέλλον ή (κυρίως) σ’αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν. [Είχα μάλιστα αποφασίσει ότι tag "αναμνήσεις" δε θα υπάρχει - η εξορία από δω θα 'ταν κι ένα βήμα για το παντού]. Συνέχισα ελπίζοντας ότι οι [...]

Read Full Post »

Δύο λεπτά

(…) are giving me the feeling that you are punishing but i dont know who?me,you?
Έλα ‘μ’ ντε!

[Είναι πια μόλις ένα σημείο μες στη βδομάδα που συναντιόμαστε. Είναι κάθε Τρίτη μεσημέρι, κάθε συννεφιασμένο μεσημέρι (όλα τα μεσημέρια είναι συννεφιασμένα αυτή την εποχή). Θα μπορούσα να σου πω και την ακριβή ώρα, αλλά δεν έχει σημασία. Είναι [...]

Read Full Post »