Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Άρθρα με ετικέτες ‘οι φίλοι μου’

fail

Είναι μέρες τώρα που το περιτριγυρίζω, βρίσκεται ακριβώς δίπλα μου, του έχω πετάξει από πάνω τα ρούχα μου και κάνω ότι δεν το βλέπω. Αυτό που κάνω ότι δεν βλέπω είναι μία πολύ πικρή αίσθηση αποτυχίας.
Fail 1: οι καλύτεροί μας φίλοι, οι καλύτεροί μου φίλοι, έχουν φύγει από αυτό το μέρος που λέγεται Ζυρίχη. Δεν [...]

Read Full Post »

la vie est belle

Μία καλή μέρα απαρτίζεται από:
1. ένα καλό ξύπνημα.
2. ένα καλό ξεκίνημα βιβλίου (του Dance Dance Dance) μέσα στο λεωφορείο.
3. δουλειά σε φυσιολογικούς ρυθμούς, και το νέο ότι βοήθησα να λυθεί ένα μεγάλο πρόβλημα.
4. επίπονο στρέτσινγκ
5. το νέο ότι άνοιξε μπουτίκ Ladurée στη Ζυρίχη.
6. σύντομο τσατ με την C., η οποία είναι ο μόνος άνθρωπος που [...]

Read Full Post »

full time friend

Βιβλία κατά της φθινοπωρινής μελαγχολίας:

Eric Kandel, In Search of Memory. Η αυτοβιογραφία του Εβραίου…χμ…νευροεπιστήμονα(;) νομπελίστα (Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας 2000) που εργάζεται στη μνήμη. Είδα μία ομιλία του Κandel πριν λίγο καιρό. Ο ογδοντάχρονος (αν δεν το έλεγε δε θα το πίστευα) Νεοϋορκέζος Εβραίος επιστήμονας με το παπιγιόν και τις τιράντες μου έκανε μεγάλη εντύπωση [...]

Read Full Post »

Man sieht sich zweimal im Leben

Our whole existence is based on this great premise that we are special and superior to the whole thing. But we aren’t. We’re just like everyone else.
(πρέπει να είναι κάπως έτσι η ατάκα όχι μόνο στην ταινία, αλλά και στο βιβλίο) Revolutionary Road, Richard Yates
Ο μεγαλύτερός μου φόβος μεγαλώνοντας είναι να γίνω νευρωτική. Είδα την [...]

Read Full Post »

Züri 4 – Dynamo

Στο Chuchi am Wasser. Το διπλανό ζευγάρι είναι ξαπλωμένο, αγκαλιασμένο στην πλατφόρμα και λιάζεται . Δίπλα στο χέρι του είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός για την Ουγγαρία. Εμείς έχουμε ακουμπήσει τον καφέ μου και την μπύρα της στο πεζούλι κι έχουμε κρεμάσει τα πόδια μας απ’έξω. (λες να μου πέσουν τα παπούτσια μέσα στο ποτάμι;) Έχω [...]

Read Full Post »

εγώ/ο ήλιος

[κρεμμύδι]
Είμαι εγώ, στο σπίτι της γιαγιάς, το μεσημέρι πριν πάω στο φροντιστήριο. Μυρίζει κοτόσουπα αυγολέμονο  – ή μπιφτέκια. Η γιαγιά βλέπει το Ζάχο Δόγγανο στην τηλεόραση, και γελάει. Εγώ ξεφυλλίζω την εφημερίδα της (Ελεύθερος Τύπος με τα φύλλα πιασμένα με καρφίτσες) ή χαζεύω τις ανθολογίες της βιβλιοθήκης (τον Παπαδιαμάντη) ή διαβάζω το βιβλίο της για [...]

Read Full Post »

das war noch geil

Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο. Μια ώρα με τον G. και τον Α., μια ώρα με τον Α. μόνον.
Ο Α. από τη Σουηδία, ο Ισπανός G. που βρίσκεται στο Τρέντο – κι εγώ, η Ελληνίδα που ζει στη Ζυρίχη, μιλούσαμε στο skype.
Πάνε πέντε χρόνια που έχω να δω τον G., κι όμως η φωνή του κι [...]

Read Full Post »

Τα λουλούδια/τα κιμονό/η ποίηση

Το 1950, ένας μοναχός έβαλε φωτιά στο Kinkaku-ji.Η C. μου είπε πως ήταν γιατί δεν άντεξε την ομορφιά του. Δεν ξέρω αν ειν’αλήθεια, όμως μπορώ να το πιστέψω. Είχα συχνά στην Ιαπωνία την αίσθηση πως είναι όλα τόσο όμορφα, που δεν μπορώ να το αντέξω. Ήταν όταν έβλεπα τους κήπους, τα ρούχα και το φαγητό [...]

Read Full Post »

Σαμοθράκη

Σκέφτεται να έρθει η C. το καλοκαίρι στην Ελλάδα, κι έτσι χάζευα έναν οδηγό. Πάντα ψάχνω τη Σαμοθράκη. Πρώτη φορά στα δεκαεφτά μου. Ήμασταν μισοξαπλωμένες με τη Δ. στο φέρυ μποτ, όταν η Α. και η Α. άρχισαν να φωνάζουν “δελφίνια! δελφίνια!” Πάρα πολλά δελφίνια. Ήταν Σεπτέμβρης και στα Θερμά πατούσαμε τα πορτοκαλιά φύλλα, στους [...]

Read Full Post »

Το νούμερο έξι και το νούμερο εφτά

Η Ε. κι ο Α. έφυγαν σήμερα το πρωί.
Το κατ’εξοχήν παιδί των γονιών του Ε., με την ντεμοντέ πολιτική ενασχόληση, το ενδιαφέρον για την Αφρική, το ψάξιμο στο ίντερνετ, τις επαναλαμβανόμενες ιστορίες (ποτέ δεν τη σταματούσα, γιατί αυτό το κάνω κι εγώ), τις συνταγές από μαγειρικά μπλογκ, την ευαισθησία. Ο γεμάτος χαρά της ζωής Ιταλός [...]

Read Full Post »

Παλιότερα άρθρα »