Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαρτίου 2008

Hooverphonic ή Alpha. [Portishead]

‘Ηλιος ή χιόνι. [βροχή]

Εδώ ή εκεί. [ανάμεσα]

«και μη γελάς με ηλίθια αστεία». Εσύ, δηλαδή, τι θα’κανες στη θέση μου;

Read Full Post »

Τη στιγμή που ακούς το Dictionary περπατώντας στο δρόμο; Όταν γυρνάς το κεφάλι σου, για να δεις κάτι που δεν περίμενες, και που δε σ’αφήνει να αγνοήσεις; Τότε που κοιτάς έξω και, προς μεγάλη σου έκπληξη, δεν έχει ακόμα βραδιάσει; Ή όταν αρχίζεις να το σκέφτεσαι, να το επεξεργάζεσαι και να το καταγράφεις;

Πότε είναι που η ζωή σου χωρίζεται σε πριν και μετά;

Read Full Post »

1. Από τις Διαστάσεις του Μιχάλη Μητσού.

Ζήτησαν κάποτε από τον Χέμινγουεϊ να γράψει μια ιστορία που αποτελείται από έξι μόνο λέξεις. Κι εκείνος έγραψε το εξής: «Πωλούνται παιδικά παπούτσια. Δεν φορέθηκαν ποτέ».

2. Isabel Allende:

La escritura es para mí un intento desesperado de preservar la memoria. Soy una eterna vagabunda y por los caminos quedan los recuerdos como desgarrados trozos de mi vestido. Escribo para que no me derrote el olvido y para nutrir mis raíces, que ya no están plantadas en ningún lugar geográfico, sino en la memoria y en los libros que he escrito.

Read Full Post »

Απόψε που γυρνούσα σπίτι με τη βροχή, γλίστρησα κι έπεσα με το ποδήλατο (τίποτα σοβαρό και μην αγχώνεσαι). Προσγειώθηκα στο πεζοδρόμιο δυο βήματα μπροστά από έναν άγνωστο. Ο άγνωστος αποκλείεται να μην με είδε, κι όμως ούτε σταμάτησε ούτε μου μίλησε. «Πού έχουμε φτάσει», σκέφτηκα, «όταν ένας άνθρωπος πέφτει μπροστά σου κι ούτε σταματάς να δεις αν είναι καλά;» Σηκώθηκα πάντως αμέσως (όπως είπα δεν ήταν και τίποτε) και συνέχισα. Προσπερνώντας τον, είδα ότι ήταν άστεγος. Ψηλόλιγνος, γκριζομάλλης, καλοβαλμένος και καθαρός, αλλά άστεγος-κουβαλούσε ένα σωρό υπάρχοντα μέσα στη βροχή.

Μήπως και το να βλέπεις έναν άστεγο δεν είναι σαν να βλέπεις κάποιον να πέφτει;

Φτάνοντας στο σπίτι, είδα ένα χαρτί κολλημένο στην εξώπορτα. «Πάλι πάρτυ;» Έγραφε:

Αγαπητοί συνάνθρωποι,

το περασμένο Σάββατο ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος πέθανε βίαια στη Langstrasse.

Ας εναντιωθούμε στην αυξημένη βιαιότητα κι ας ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη του. Συγκέντρωση την Πέμπτη 13.02. στις 12:00 στην Langstrasse 94.

bar longstreet club zukunft

Αν κάτι μου άρεσε ζώντας στο Kreis 4 ήταν ότι ένιωθα ασφάλεια. Είναι υποκριτικό να πω ότι σε μία γειτονιά με λογής-λογής ξένους, πορνεία, πρεζόνια και εναλλακτικά τυπάκια ζούμε όλοι μαζί και κάνουμε την πολυπολιτισμικότητα πράξη. Όχι, ο καθένας ζει στον τελείως δικό του κόσμο – απλά, αναγνωρίζει και σέβεται την ύπαρξη των άλλων. Για τους μόνιμους ναρκομανείς και αλκοολικούς δεν χαίρομαι ούτε λυπάμαι. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να τους λυπάμαι από την ασφάλεια του σπιτιού και των σπουδών μου. Είναι ένα τμήμα του μωσαϊκού, αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, είμαστε μόνιμοι εδώ. Και πράγματι, ποτέ δεν έχω ακούσει φασαρία στη Langstrasse τις καθημερινές, όλα γίνονται Παρασκευή-Σάββατο που έρχονται οι «τουρίστες», γιατί τουρίστες είναι, που πλακώνονται στη στάση του λεωφορείου.

Και τώρα αυτό. Τι συμβαίνει; Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ένας άνθρωπος σκοτώθηκε μες στη μέση του δρόμου.

Μάλλον θα πάω.

Read Full Post »

Ενδέχεται να έχω χάσει τα αρχεία της διπλωματικής μου, και να έχω κάνει overwrite το μόνο της backup μία μέρα πριν την υποβολή της στον supervisor. Ες αύριον τα σπουδαία.

edit: αντιλήφθηκα πώς συνέβη η ζημιά. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον όλα καλά. Επίσης σημαίνει ότι αύριο, με το που θα φτάσω στο εργαστήριο (σ.σ. μην υπερβάλλουμε), θα ταξινομήσω τους φακέλους μου.

πρόσθετο: το περιστατικό αυτό παραδόξως με ηρεμεί. Όσο αγχωμένος και αν είσαι, μπορείς να αποκτήσεις λόγους για να αγχωθείς ακόμη περισσότερο. Οπότε, ας μην προκαλώ την τύχη μου.

Read Full Post »

Οι παρακάτω τρεις «συνταγές» δοκιμάστηκαν όλες μέσα στο Σαββατοκύριακο. Είναι συνταγές με εισαγωγικά, γιατί είναι πολύ απλές, φτιάχτηκαν όλες με υλικά της στιγμής και αναλογίες «με το μάτι». Η φέτα χρησιμοποιήθηκε γιατί υπήρχε στο ψυγείο, μου αρέσει, και αν δεν καταναλωνόταν θα χαλούσε.

Μακαρόνια με βασιλικό και φέτα

Ένα από τα φαγητά που είναι comfort food για μένα, είναι αυτό (άλλα είναι ο τραχανάς και η κοτόσουπα). Μου αρέσουν τα μακαρόνια, μικρή άλλωστε τα έτρωγα χωρίς σάλτσα (ίσως αυτό να είναι το τόσο οικείο). Μου αρέσει η φέτα. Μου αρέσει ο βασιλικός. Ταυτόχρονα, η γεύση είναι απλή και καθησυχαστική.

Βράζουμε τα σπαγγέτι να κρατάνε λίγο, τα βάζουμε στο πιάτο, τα πασπαλίζουμε με αρκετό ξερό βασιλικό και λίγη θρυμματισμένη φέτα.

Αυτό. Αν δοκίμαζα κάτι διαφορετικό, αποφάσισα χθες, θα ήταν ο εμπλουτισμός με ελαιόλαδο αρωματισμένο με σκόρδο. (Θα υπάρχει τέτοιο, δε θα υπάρχει;) Ίσως και κάποιο άλλο κατσικίσιο τυρί.

Ψευτοταμπούλι

Ντροπής πράγματα ντομάτες μέσα στο Φλεβάρη, αλλά ας όψεται :).

Ψιλοκόβουμε με το κουζινομάχαιρο μια ντομάτα, τέσσερα-πέντε κλωναράκια μαϊντανό και μια χοντρή ροδέλα κρεμμύδι και τα βάζουμε σε μπωλ. Ρίχνουμε ελάχιστο αλάτι πάνω στη ντομάτα. Θρυμματίζουμε λίγη φέτα, στίβουμε ένα λεμόνι, περιχύνουμε με λίγο λαδάκι κι ανακατεύουμε.

Ένα ψεύτικο ταμπούλι δηλαδή (ταμπουλέ μάλλον είναι το σωστό, αλλά εγώ το’μαθα λάθος) χωρίς το κους-κους και με φέτα. Είναι, πάντως, πολύ χαριτωμένο.

Σούπα κόκκινες φακές

Οι κόκκινες φακές δεν είναι αυτές που φτιάχνουμε στην Ελλάδα. Είναι μικρές φακές που χυλώνουν πολύ και στο σακουλάκι τους είναι πορτοκαλιές. Τις πήρα πρόσφατα από ένα τούρκικο παντοπωλείο και τις ευχαριστήθηκα ποικιλοτρόπως.

Για δύο άτομα: σε αραιό ζωμό λαχανικών που βράζει σε μεσαία κατσαρόλα ρίχνουμε ένα κλωναράκι σέλινο κι ένα κρεμμυδάκι φρέσκο ψιλοκομμένα, και περίπου μισή κούπα κόκκινες φακές. Σε είκοσι λεπτά αυτά έχουν ετοιμαστεί, οπότε προς το τέλος ρίχνουμε λίγο κόλιανδρο σε σκόνη και ακόμα λιγότερο τζίντζερ σε σκόνη. Στίβουμε μέσα μισό λεμόνι, σερβίρουμε και πασπαλίζουμε (τι έκπληξις) με λίγη θρυμματισμένη φέτα.

Αυτή η γεύση μου αρέσει πολύ.

Read Full Post »

Η μνήμη μου.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »