Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2008


Έχει αυτή την ακίνητη ζέστη. Αλλά ωραίο φως το απόγευμα.

Read Full Post »

1.

Claire’s high school library. For some reason, Claire starts staring at a table full of popular girls. For yet another unknown reason, she decides to walk over to the table and say hi to the girls, even though they seem to hate her. «So are you guys taking the PSAT too?» asks Claire. The girls are like, «Uh, yeah.» Yet another David E. Kelley sequence starts up. Claire asks the girls what happens to them in the future. Popular Girl #1 tells Claire that she’s going to go to law school and marry a great guy who becomes rich. They’ll have kids and be incredibly happy. Claire is shocked by this. Popular Girl #2, the slightly sluttier-looking one, moves to France, hates it, becomes a TV executive, and works out all the time. «I’m fairly miserable and have a slight substance abuse problem,» she says. Popular Girl #3 starts a successful business, but dies of ovarian cancer at the age of 30. «That sucks!» says fantasy Claire. «Tell me about it,» says PG #3, laughing at the irony. The other girls join in to share a hearty laugh, which eventually Claire joins in on as well. But then the fantasy ends, and Claire is simply laughing by herself in front of a table full of clueless popular girls who think she’s crazy. «What a freak!» says PG #1.

Επεισόδιο 7, σαιζόν 1, Six Feet Under (search στο veohtv). To transcript από εδώ.

2.

  • Άμα το σκεφτείς, δεδομένου ότι όλες ξέρουμε κάποιον από το σχολείο που πέθανε, αν είσαι καθηγητής, ας πούμε κάποιος που έχει πολλές ώρες, μαθηματικά κατεύθυνσης ξέρω γω, δεν θα ‘χεις μάθει για πολλούς μαθητές σου που πέθαναν; Και δε θα κοιτάς την τάξη σου και θα σκέφτεσαι πως, στατιστικά, κάποιος απ’ όλους αυτούς θα πεθάνει μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια; Είναι πολύ στενόχωρο, να βλέπεις κάποιον και να ξέρεις ότι σε μερικά χρόνια θα πεθάνει. Μπορεί άμα το σκέφτεσαι να βλέπεις τους μαθητές αλλιώς.
  • …Πολύ μακάβρια σκέψη μου φαίνεται αυτή.
  • Κι εμένα.
  • Δεν είναι.
  • Πάμε σιγά-σιγά;
  • Πάμε.
  • Πάμε.
  • Θέλω να πάω και τουαλέτα.
  • Κι εγώ.

3.

Transatlanticism

4.

Κάποια στιγμή τα tags θα γίνουν περισσότερα από το κείμενο.

Read Full Post »

Footprints in the sand

Footprints in the sand, by swemannen on flickr.

Read Full Post »

1.

Χάλασε ο καιρός πάλι, κι είναι σαν να ‘ρχεται μόλις το φθινόπωρο, με μεγάλες μέρες και συννεφιά. Σχεδόν εκπλήσσομαι που δεν είμαι μαυρισμένη, νιώθω όπως όταν επιστρέφεις ξεκούραστος από τις καλοκαιρινές διακοπές κι αισιόδοξος για το μέλλον.

2.

Το σχόλιο της Μαριλένας μού φέρνει στο μυαλό το «we’ll meet again» των τίτλων του τέλους. Χάρη στο imdb και τη wikipedia μαθαίνω ότι το τραγουδά η Vera Lynn κι έγινε γνωστό το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ μεταξύ άλλων το έχει τραγουδήσει και ο Cash. (εδώ και εδώ αντίστοιχα).

Δεν ξέρω αν το θυμάμαι μόνο από την ταινία, αλλά ειδικά η δεύτερη βερσιόν μού είναι πολύ οικεία. H πρώτη μού φέρνει στο μυαλό ζευγάρια, η δεύτερη νεκρούς. Κι αν και δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, με κάνει να χαμογελάσω (so, honey, keep on smiling through, like you always do). Έστω και στο χώμα, θα ξανασυναντηθούμε λοιπόν.

3.

Ο γείτονας θυμάται τις κασέτες! Κι εγώ μερικά από τα πιο όμορφα υπάρχοντά μου.

4.

Αγοράζω λάδι για το μπάνιο με άρωμα λεβάντα. Μυρίζει βαθιά, ήρεμα και απολαυστικά.

5.

Αλληλογραφία! Φχαριστώ ρε συυυ!

6.

Πηγαίνοντας στο σούπερ μάρκετ από άλλο δρόμο, πετυχαίνω ένα ισπανικό παντοπωλείο και -κυρίως- ένα κατάστημα ρούχων με το όνομα Altona. Alt-o-na-al-to-na-al-to-na, από τα πιο όμορφα ονόματα. Δεν προσέχω τι πουλάει, βλέπω μπροστά μου ευθείες, μεγάλα πεζοδρόμια, ένα υπέροχο απόγευμα, να τρώμε σάντουιτς με τον φίλο μου τον Α., να νιώθω σα στο σπίτι μου σ’ένα μέρος που έχω έρθει μόλις για λίγες μέρες. Θέλω να ξαναπάω στο Αμβούργο.

7.

Πετυχαίνω ανοιχτό το σούπερ μάρκετ και αγοράζω μανιτάρια και σχοινόπρασο. Ριζότο! (τα πλεονεκτήματα του καιρού – πώς αλλιώς να φας ριζότο Μάη μήνα;)

8.

Ψάχνω να βρω Satie για το μπάνιο λεβάντα. Δεν εντοπίζεται (μερικά cd δεν έχουν ριπαριστεί, γιατί;), βρίσκω κάτι άλλο, enqueue, βλέπω μπροστά μου στο Winamp Cocteau Twins. Σβήνω όλα τ’άλλα και τους ακούω στο repeat από το μπάνιο. (και μόνο Cocteau Twins να’χει μια μέρα, αρκεί για να’ναι υπέροχη…)

9.

Ριζότο. Κρασί. Σοκολατίνα με φράουλες. (…)

10.

  • Hallo!
  • Hallo! Wie heisst du?
  • Melanie. Und du?
  • xxxx
  • X-hx-x-x…!?
  • Ja, genau. Wie alt bist du?
  • Fünf.
  • Oooh! Schon so alt! Wie heisst dein Bruder?
  • Olivier. Er ist drei.
  • Drei? Also bist du dann viel älter! Gehst du morgen in die Schule?
  • Mmm…Heute Abend fahren wir nach München und morgen bringt uns Papa zu meiner Mama.

Την Κυριακή με είχε πιάσει μελαγχολία. Έτσι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι. Σαν τη Μέλανι. Χτες έμαθα τα νέα. Α, ρε πατέρα, σου πήρε μερικές δεκαετίες, αλλά τα κατάφερες. Επιτέλους. Εγώ, πάντως, είμαι περήφανη.

11.

Wir sehen uns am Dienstag! Wir sehen uns am Dienstag! Wir sehen uns am Dienstag!

Προχωρά καταπάνω μου ενθουσιασμένος, με κοιτάει με προσμονή, χαμογελάνε και τα μάτια του, το στόμα του χάσκει, του λείπουνε τα δόντια του κι έτσι τα μάγουλά του κρέμονται. Δεν καταλαβαίνω τι μου λέει, δεν καταλαβαίνω τι μου λέει, χάνονται τα σίγμα και τα ταυ, α ναι, θα τα πούμε την Τρίτη, ναι, του λέω, θα τα πούμε την Τρίτη. Με προσπερνάει ενθουσιασμένος και στέκεται μπροστά στη τη βιτρίνα του επόμενου καταστήματος, χαζεύει λιγάκι, φαίνεται να απορεί, προχωράει. Όταν βλέπω αυτούς τους ανθρώπους, θέλω να τους πάρω αγκαλίτσα. Όταν τον βλέπουμε αργότερα στο σταθμό του τρένου, η κοπέλα στο φούρνο του πιάνει την κουβέντα και του χαμογελάει. Είναι καθαρός και σιδερωμένος. Τι όμορφο.

Σήμερα επιτέλους θυμήθηκα από πού (σαν να) τον ξέρω. Έχει τη φωτογραφία κάποιου που του μοιάζει πολύ σ’αυτό το βιβλίο.

(το πρότζεκτ να διαβάζω σουηδικά λόγω γερμανικών πάει πολύ αργά. αλλά οι φωτογραφίες είναι εξαιρετικές).

Ovanliga-cover

12.

Κι έτσι, όλα βρήκαν τη θέση τους.

Read Full Post »

Λέμε τώρα.

«Όλοι θέλουν ένα κομμάτι από μένα κι εγώ θέλω να κάνω παρέα με χορτοφάγους.» Αυτή η ηλίθια φράση γυρίζει στο κεφάλι μου εδώ και ώρα. Είναι σαν να βλέπω τον κάδο του πλυντηρίου από μέσα – όχι από το τζάμι, από την πίσω μεριά. Η φράση είναι ένα άσπρο βαμβακερό πουλόβερ, και κοπανιέται συνέχεια στα τοιχώματα βρεγμένη, αφρίζει, ξαναμαζεύεται, ξανά. Φαντάζομαι μια αλκαλική γεύση από τα απορρυπαντικά που κάνει τη γλώσσα και τα δόντια μου να πανιάζουν. Κι είναι φυσικά ενδεικτικό ότι η φράση μού θυμίζει Tom Robbins, τον οποίο σιχαίνομαι – συγνώμη Μαριλένα, αλλά τον σιχαίνομαι. (εδώ μπαίνει σμάιλυ, αλλά εδώ δεν μπαίνει σμάιλυ).

Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω. Δεν «δείχνω κατανόηση», αυτό όχι – απλά ξέρω κάθε μα κάθε τι μικρούλι πού οφείλεται και γιατί είναι εκεί. Ξέρω ότι δεν αλλάζει. Αλλά κάπου, μέσα σ’ όλες αυτές τις βεβαιότητες, θέλω να βρω κι εγώ τη θέση μου. Ξέρω τι πρέπει να γίνει, όπως και ξέρω ότι δυστυχώς προϋποθέτει σπρώξιμο και σούσουρο και αναταραχή.

Είναι όπως σήμερα. Ξεκινήσαμε να τρέχουμε και νόμιζα πως θα πάθω κρίση πανικού, πεντακόσιοι άνθρωποι σ’ ένα δρομάκι πέντε μέτρα (ποιος μαλάκας το σκέφτηκε ήθελα να ‘ξερα). Αλλά συνέχισα, κι άφησα να περάσουν μπροστά μου τα ποδοβολητά – όχι ότι βέβαια δεν κοίταξα και πίσω να σιγουρευτώ ότι δεν είμαι τελευταία – και θες λόγω χαρακτήρα, θες που δεν είχα κάνει ποτέ ατομικά αθλήματα, δε με πείραζε που ήμουν πίσω, αρκεί που δεν ήμουν με το πλήθος. Και μετά κοιτούσα τα δέντρα κι όχι πια το δρόμο, κι όσο τα κοιτούσα τόσο μ’ άρεσε, τόσο έτρεχα και τόσο ήταν ανάλαφρα. Μέχρι που με προσπέρασε μία πολύ κλειστά, μ’ ένα πολύ εκνευριστικό ήχο κι ένα γελοίο τρέξιμο, και δεν ξέρω γιατί, αλλά σκέφτηκα «εγώ εσένα θα σε γαμήσω». Επιτάχυνα, την προσπέρασα και μια φορά αν και γι’ αρκετή ώρα ήμουνα πίσω της – θυμάμαι την πλάτη της. Δε θυμάμαι τελικά ποια έφτασε πρώτη. Βρήκα το ρυθμό μου και ξανάρχισα να κοιτάω τα δέντρα.

[να πω την αλήθεια, ήμουν πολύ κουρασμένη όταν ξεκίνησα να γράφω. Τώρα που φτάνω στο τέλος μου περνάει. Καλύτερα να βλέπεις τα δέντρα από τη μαλακισμένη που τρέχει σαν πάπια, εδώ που τα λέμε. Βέβαια ντάξει – η αναλογία δεν είναι ακριβής, το ξέρω, όπως ξέρω ότι υπάρχουν μια ντουζίνα ακόμα «βέβαια ντάξει». Αλλά ένα-ένα τα ζητήματα.]

Read Full Post »

Ανοίγεις την πόρτα, κλείνεις την πόρτα, κατεβάζεις τα βρακιά σου, κάθεσαι, και βλέπεις αυτό:

Αχ, τι καλά – ένα DIN A4 με Richtlinien για τη χρήση της τουαλέτας.

Enumeration.

Κεφαλαία στο wipe OFF.
[ενώ μπορεί να ήταν wipe on? wipe into? wipe around? wipe all over?]

Bold.

Συγκαταβατικό ύφος για την καθαρίστρια.
[γλυκιά μου, κάνε το πληρωμένο σου διδακτορικό και άσε τις εξυπνάδες για το unpleasant job, λες κι αποκλείεται η καθαρίστρια να ξέρει αγγλικά]

Comic! Comic! Comic!
[Αυτή η γραμματοσειρά πρέπει να απαγορευτεί.]

Κάποιο τελείως anal (και παραδέχομαι ότι ο συνειρμός είναι πολύ εύκολος) άτομο δουλεύει σε ακτίνα δύο ορόφων. Στους οποίους στεγάζονται οι χημικοί. Είμαι επίσης σίγουρη ότι πρόκειται για Ελβετίδα. Μπορώ εύκολα να περάσω τα προσεχή τέσσερα χρόνια ψάχνοντας ποια απ’ όλες τις Ελβετίδες χημικούς μπορεί να το έγραψε. Το έγκλημα στο Orient Express πιο εύκολα εξιχνιάστηκε.

Read Full Post »

Scale-free networks

Read Full Post »

Read Full Post »

Είναι Μάιος. Είναι Πέμπτη. Έχει ήλιο. Έχω κάνει μπάνιο, έχω ντυθεί, επιθεωρώ την κατάσταση – πολύ ικανοποιητική – ετοιμάζομαι να φύγω, έχω αργήσει, παίρνω το ποδήλατο, διασχίζω το πάρκο, κόσμος κάνει βόλτες, ακολουθεί στροφή, δεν κόβω ταχύτητα, πετάω. Νιώθω τη γεύση της σκόνης στα δόντια μου, «όχι ρε γαμώτο, είχα λουστεί», πονάει το πόδι μου, πού είναι το ποδήλατο, ένας τύπος το ακουμπάει στο δέντρο και φεύγει, δυο κοπέλες πλησιάζουν, «πού πονάς;», είναι φοιτήτριες ιατρικής, «να πας στο νοσοκομείο». Παίρνω το ποδήλατο με τα πόδια και γυρίζω πίσω, ο ώμος μου αρχίζει να καίει. Στο σπίτι αλλάζω μπλούζα, όσο ακόμα μπορώ να το κουνήσω. Τηλεφωνώ στην Α., «έρχομαι». Δέκα λεπτά μετά, είναι σπίτι με τον Χ. Παίρνουμε ταξί. Νοσοκομείο. «Η κάρτα ασφάλισής μου έχει λήξει». Ψευτορυθμίζεται. Ανακούφιση. Αναμονή. Ακτινογραφία, ακτινογραφία, ακτινογραφία, ακτινογραφία. Έτοιμη. Αναμονή. Γιατρός. Κι άλλος γιατρός. Νάρθηκας. Παυσίπονο. Γυρίζουμε στην εστία τους – τρώμε μεσημεριανό (τι;), επιδόρπιο φράουλες με κρέμα. «Χ., μπορώ να κάνω ένα τηλέφωνο στο εξωτερικό;» «Ναι, βέβαια». «Θα σου δώσω τα λεφτά.» «Μην το συζητάς.»

Είμαι στο δωμάτιό του Χ., το χαοτικό δωμάτιό του. Αφίσες, άπλυτα τζάμια, ξέστρωτο κρεβάτι, ρούχα παντού, στο γραφείο βιβλία, σημειώσεις, μολύβια, κέρματα, ραβασάκια, φωτογραφίες, τσίχλες, το λάπτοπ, ένα τηλέφωνο (τότε δεν ξέραμε το skype). Ξέρω τον αριθμό απ’έξω. Αυτή είναι η στιγμή. Είναι, βλέπεις, τα γενέθλια του Π.-του πρώην Π. Που ήθελα να του τηλεφωνήσω κάθε μέρα όλο τον προηγούμενο μήνα. Μου ερχόταν πάντα στην τελευταία στροφή πριν το σπίτι με το ποδήλατο, η παρόρμηση να τον πάρω τηλέφωνο και να βάλω τα κλάματα ταυτόχρονα. Και τελικά πήγαινα στο σούπερ μάρκετ, ( δύο γιαούρτια, ένα γάλα), στο μπακάλη (πέντε λεμόνια, δυο γεμιστές πιπεριές που έφτιαχνε η γυναίκα του), στο κινέζικο (μία πάπια με μάνγκο), σπίτι (ένα βιβλίο, ασκήσεις εργαστηρίου, ένα πλυντήριο, τρία τσιγάρα) – κι έτσι δεν έπαιρνα. Τα περίμενα τα γενέθλια. Η ιδανική ευκαιρία να τηλεφωνήσω – όχι απελπισμένη, υπεράνω. My ass. Η ασφαλής ευκαιρία. Και η τελευταία για καιρό, η γιορτή ήταν μετά από μήνες βλέπεις.

Ούτε που θυμάμαι τι είπαμε. Υποθέτω εντελώς ασήμαντα πράγματα. Μ’ένα σπασμένο ώμο και ζητήματα ασφάλισης, το τελευταίο που με απασχολούσε ήταν ο Π. Έπεσα και στα γενέθλιά του. Ο γρουσούζης. Δεν έφταιγε αυτός βέβαια, εγώ έφταιγα, αλλά παρ’όλα αυτά ήταν ενδεικτικό. Τελείωσα το τηλεφώνημα, άφησα παρ’όλα αυτά τα λεφτά στο χαοτικό γραφείο του Χ., εκεί που αποκλείεται να καταλάβαινε ότι ήταν από μένα, και βγήκα απ΄το δωμάτιο.

Ακολούθησαν μερικοί απ’ τους καλύτερους μήνες της ζωής μου, στους οποίους εμφανίστηκαν ο τυφλός φυσιοθεραπευτής, το κορίτσι με τη μπούργκα, ο συγκάτοικός μου, η κατανόηση του σωματικού πόνου, το εστιατόριο Omas Kueche και πολλά πολλά άλλα. Αλλά αυτά ανήκουν σε άλλες ιστορίες. Κι αν γράφω αυτήν εδώ, παρ’ό,τι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δε θα γράφω για το παρελθόν, είναι γιατί αν δεν είχα πετάξει τότε πάνω στη στροφή, εγώ δε θα ‘μουν εγώ, κι είμαι πεπεισμένη, όχι μεταφυσικά πεπεισμένη, αλλά πάντως πεπεισμένη, πως εμείς δε θα’μασταν εμείς.

Για σένα.

Read Full Post »

Είναι εντυπωσιακό πώς δουλεύουμε οι άνθρωποι σαν matched filter. Από χτες που πήγαμε για τρέξιμο (που παραδέχομαι ότι μ’άρεσε), βλέπω συνεχώς κόσμο που κάνει τζόγκινγκ.

Επίσης έχω δει από χθες συνεχώς το ποτάμι και μια συγκεκριμένη γέφυρα, πολλά ωραία πράσινα δέντρα, γεωμετρικά κουρέματα, μαύρα κολάν, πετρόλ φορέματα, μαργαρίτες, μίνιμαλ κτίρια και το σήμα της Loewenbraeu.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να καταγράφω μόνο τι βλέπω, και μετά από χρόνια να ξέρω τι σκεφτόμουν.

Read Full Post »

Older Posts »