Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2008

Και πάνω που σκεφτόμουνα από πότε πάλι είναι γκρίζος ο ουρανός και μονοκόμματος, κι αν θα ξαναείμαι χαρούμενη και πότε, γιατί περνάει τόσο γρήγορα η μέρα, αν θα’ναι μια μέρα δυνατόν να μη φεύγω για διακοπές και την τελευταία εβδομάδα να ‘χω σταματήσει να πηγαίνω γυμναστική, να τρώω τον αγλέορα, να μου ‘ρχεται περίοδος και να μη θέλω να πάω πουθενά και με κανέναν, ότι πάλι καλά αν είσαι γυναίκα έχεις και την περίοδο να τα ρίχνεις κάπου, αν και στα τριάντα μου θα τρέχω ακόμα να δω τους ανθρώπους που θέλω να δω και δεν θα υπάρχει χρόνος, αν είναι τελικά αναπόφευκτο ότι οι ανθρώπινες σχέσεις χαλάνε και χάνονται κι αν μια μέρα θα βλέπω τον άνθρωπο που κοιμάται δίπλα μου ήρεμος εισπνοή-εκπνοή-εισπνοή-εκπνοή και δε θα νιώθω αυτά που νιώθω τώρα και γιατί να συμβεί αυτό, κι ότι «αν ήμουν χρώμα θα ‘μουν μπλε», όπως είχε πει μια μέρα η Ε. απρόκλητα, αλλά θα μπορούσα να ‘μαι πάλι τυρκουάζ, μπλε τ’ουρανού, αντί γι’ αυτό το (όμορφο, αλλά πια πολύ κουραστικό) μπλε-γκρι-ασημί, άνοιξα το βιβλίο με το εντυπωσιακά απλό φούξια εξώφυλλο No one belongs here more than you. Stories by Miranda July, και το κίτρινο αυτάκι «July’s inventive tales swing from laugh-out-loud funny to heart-clenchingly sad.», δώσμου laugh-out-loud funny και heart-clenchingly sad και πάρε μου την ψυχή, κι ας διάβασα εκ των υστέρων μέσα πως η συγγραφέας έκανε το Me and You and Everyone we Know, το οποίο σίγουρα δε με συγκλόνισε πια όσο λέγανε, δεν είμαι πολύ των ανεξάρτητων χαριτωμένων ταινιών με πάρα πολύ απενοχοποιημένο ροζ μέσα, και μιλάω κυριολεκτικά, πόσο ροζ είχαν αυτά τα κοστούμια, αλλά η πρώτη ιστορία ξεκινούσε:

It still counts, even though it happened when he was unconscious. It counts doubly because the conscious mind often makes mistakes, falls for the wrong person. But down here in the well, where there is no light and only thousand-year-old water, a man has no reason to make mistakes. Gods says do it and you do it. Love her and it is so. He is my neighbor. He is of Korean descent. His name is Vincent Chang. He doesn´t do hapkido. When you say the word «Korean», some people automatically  think of Jackie Chan´s South Korean hapkido instructor, Grandmaster Kim Jin Pal; I think of Vincent.

Και πώς να μη μαγευτείς; Έχω αναπτύξει μια αγάπη για τα διηγήματα, αυτές τις μικρές φωτογραφίες ή κατασκευές του κόσμου μέσα σε λίγες σελίδες, κι αυτή είναι μια υπέροχη αρχή. Διάβασα λοιπόν το the Shared Patio δύο φορές, κι ανυπομονώ αύριο να συνεχίσω. Είμαι σίγουρη πως δε θα με απογοητεύσει. Κι επιτέλους τα κέφια μου φτιάξανε σε μια στιγμή.

(επιπλέον, οσονούπω φεύγω διακοπές – ραντεβού το Σεπτέμβρη, ή μάλλον τον Αύγουστο, και τα λοιπά και τα λοιπά.)

(χαριτωμενιά)

Advertisements

Read Full Post »

Πρώτα τα χρήσιμα: η germanwings έχει προσφορές. Βέβαια με τους φόρους μόνο μηδέν ευρώ δεν είναι, αλλά και πάλι φτηνά.

[Εκείνο το βράδυ που γυρίζουμε σπίτι αφού έχουμε δει (κι έχουμε πιει) το Feuerzangenbowle, κι εκείνη η παρέα με τα ποδήλατα κάνει βλακείες στην άδεια γέφυρα, και για μια στιγμή νομίζεις πως η πόλη είναι δική σου, το βράδυ που γυρίζω ξυπόλητη γιατί με χτυπούν τα παπούτσια κι η άσφαλτος είναι χλιαρή και μαλακή κι ελαστική σαν να περπατάς πάνω σε μάρτσιπαν, το άγαλμα της γυναίκας από πάγο έξω απ’ την εστία του Χ., ένα βραδινό με τον Π., η Β., που δεν καπνίζει με ρωτάει αγχωμένη «έχεις ένα τσιγάρο;» έξω απ’ το σπίτι της και μετά μιλάει, το μαγαζί με τα φωτιστικά, το βιβλιοπωλείο με τη τζαμαρία μπροστά στην πλατεία, ο κύριος με το σαξόφωνο κάθε Σάββατο πρωί, η ηλικιωμένη άστεγη που επέζησε το χειμώνα.] Ολ’ αυτά που έχουν καταχωρηθεί στη μνήμη μου σαν άχρονα, γιατί είναι στο παρελθόν που πάει να πει τέλος, αλλά είναι και στο μυαλό μου και τα βγάζω όποια στιγμή θέλω από κει μέσα, και δίχως τόπο, γιατί είναι φαντάσματα, απότομα, να ‘ν’ καλά το google earth, πέφτουν από ψηλά πάνω στο χάρτη, κι είναι τρομακτικό, γιατί είναι σαν να τα χάνω, γιατί δε-θυ-μά-μαι πια τα ονόματα των δρόμων.

Με μια φίλη λέγαμε πώς μας αρέσει να παρατηρούμε ανθρώπους στο δρόμο, κι έλεγε η Δ. ότι σκέφτεται τι να κάνουν στη ζωή τους, αν είν’ ερωτευμένοι, τι τους είναι αυτός που έχουνε ραντεβού, τέτοια. Εγώ σκέφτομαι κάτι ασημαντότητες, δηλαδή πού έχουν τα κλειδιά τους, αν έχουνε δεύτερο στο γραμματοκιβώτιο ή αν κάνουν ένα συγκεκριμένο ήχο για να τους ανοίξουν, αν βλέποντας το κινητό τους θα ‘ξερες ποιον να καλέσεις, αν είναι μακριά το σπίτι τους από τη στάση. Κι έτσι όλ’ αυτά που έκανα τότε, πότε πάω σούπερ μάρκετ, πώς πάω με το ποδήλατο στην U., ποιους λογαριασμούς πληρώνω, ποιες μέρες έχω μάθημα και ποιες ραντεβού με τη Β. και τον Α. για να φάμε μεσημεριανό, τα ΄χω ξεχάσει κι έχουν αντικατασταθεί από άλλα κι άλλα της μετέπειτα ζωής, κι έτσι έχουνε μείνει νησάκια μνήμης, από πρωί, μεσημέρι, βράδυ, που όμως δε φτιάχνουνε ολόκληρη εικόνα.

Για πολλά χρόνια είχα ένα όνειρο που επανερχόταν όταν ήμουν αγχωμένη. Είμαι εγώ στο ποδήλατο, πηγαίνοντας στο κέντρο, σ’ ένα δρόμο που το τελευταίο που έβλεπες πριν στρίψεις ήταν η γέφυρα που πέρναγε το τρένο. Το φως είναι απογευματινό, έχει βρέξει, η εποχή άγνωστη. Δεν ξέρω αν είναι μια συγκεκριμένη μέρα αυτή ή αν το μυαλό μου έφτιαξε μια μνήμη από πολλές. Αλλά είχε φως και κινούμουν αργά και χαρούμενα – και το επόμενο πρωί ξυπνούσα ήρεμη και λίγο λυπημένη. Το΄χω δει αρκετές φορές αυτό το όνειρο, κι έτσι τώρα το επαναφέρω κατά βούληση.

Κι είναι τώρα ένας χρόνος που αυτό το όνειρο έχει αρχίσει να αντικαθίσταται από ένα άλλο. Είναι καλοκαίρι, η ώρα που σκοτεινιάζει στη Φολέγανδρο. Είμαστε στο μηχανάκι που φωνάζουμε τζιτζίκι και πηγαίνουμε στη Χώρα. Έχει λόφους αριστερά και δεξιά, κανένα αυτοκίνητο στο δρόμο, και μυρίζει θυμάρι. Κι είναι ήσυχα.

Και μπορεί κι αυτό ν’ αρχίσει ν’ αντικαθίσταται από ένα άλλο. Κι ένα άλλο. Κι ένα άλλο.

Πρέπει δηλαδή κάθε φορά να ξεχνάω το προηγούμενο; Το χάρτη, τους δρόμους, τις λεπτομέρειες, τα όνειρα;

Μάλλον, ε;

Read Full Post »

«Και πώς θα ‘ρθώ άμα το καραβάκι πάει στους Μύλους;»
«Έχει λεωφορείο».

Θα μπορούσε να’ ναι κι εξήντα χρόνια πριν. Ο καρόδρομος, τα τζιτζίκια, η ζέστη, το μικρό σαράβαλο λεωφορείο μερσεντές με διαλυμένες αναρτήσεις, η γιαγιά με τις σακούλες και τις παντόφλες που κάθεται στο δεύτερο κάθισμα και μιλάει στον οδηγό σ’ όλη τη διαδρομή αποκαλώντας τον «Νικολάκη», ο τριαντάρης Νικολάκης που το δέρμα του έχει γίνει πετσί απ’ τον ήλιο και ζορίζεται εμφανώς μες στο άσπρο φανελάκι του.

Ο ηλικιωμένος Άγγλος που κάθεται στο τελευταίο κάθισμα κρατιέται με τα δύο του χέρια απ’ τα μπροστινά χερούλια του σχολικού σαν να κινδυνεύει να πέσει απ’ την καμήλα και παρατηρεί τα δρώμενα με περιέργεια. Στους σαράντα πέντε βαθμούς υπό σκιάν φοράει σιδερωμένο βαμβακερό γαλάζιο πουκάμισο, μπεζ παντελόνι και κρατάει στο χέρι το καπέλο του. Με τα γυαλιά του και το περιποιημένο του λευκό γενάκι μοιάζει με αρχαιολόγο. Ανταλλάζουμε ένα βλέμμα κατανόησης. Νομίζει πως είμαι ξένη. Κατά κάποιο τρόπο είμαι. Έχω φτάσει μόλις το προηγούμενο βράδυ και χωρίς να μπορώ να φανταστώ διαφορά τριάντα βαθμών κελσίου απ’ αυτό που έχω συνηθίσει, έχω θεωρήσει καλό να φορέσω ένα μαύρο 50´s φόρεμα που βρήκα αφημένο στην κρεμάστρα από το προηγούμενο καλοκαίρι, με στενή μέση, λεπτές τιράντες και φαρδιά φούστα. Πλέον θυμάμαι πόσο με πίεζε στα πλευρά. Η φόδρα της φούστας του έχει κολλήσει στα πόδια μου κι ιδρώνω. Αλλά βέβαια αυτά δε φαίνονται, γιατί έχω ανοιχτό το παράθυρο και με φυσάει, οι γάμπες κι οι πατούσες μου είναι δροσερές, κι έτσι έχω αποφασίσει κι εγώ, όπως κι αυτός, πως κι αν έχει σαράντα πέντε βαθμούς, τόσο το χειρότερο για μας.

Σίγουρα, ξένη.

Read Full Post »

[και βέβαια ήρθε η στιγμή που το ευφυέστατο tag «Είμαι βαθιά προβληματικό άτομο» του popoculture ταιριάζει γάντι]

«Θα πάρεις και τα παιχνίδια σου από δω, σε παρακαλώ;» είπα στο Φ. τη μέρα που συμμαζεύαμε το εργαστήριο για να βάλουμε τις καινούριες παραγγελίες, και του ‘δωσα τη σακούλα με τα lego που είχε συναρμολογήσει σχεδιάζοντας το κύκλωμα προσαρμογής.

Οι νέες παραγγελίες, βέβαια, εξαρτήματα για συναρμολόγηση και στήριξη οπτικών συσκευών, μοιάζουν με πανάκριβα lego για ενηλίκους, lego by Tom Ford ας πούμε: μικρά, μαύρα, από συμπαγές υλικό, με περιοδικά τοποθετημένες τρύπες.

Διασχίζοντας την αίθουσα εκδηλώσεων προς το σπίτι πέτυχα ημερίδα οργάνων μέτρησης για τοπογράφους. Πίναν οι πενηντάρηδες-εξηντάρηδες τα λευκά κρασιά τους, και η διακόσμηση στα τραπέζια ήταν μοντέλα γερανών.

Έχω την υποψία ότι ζούμε σε κάποια εντελώς παράλληλη διάσταση με τον ενήλικο κόσμο.

Lego Hirst

Lego Hirst, by mad paul on flickr

Read Full Post »

Taxi

[Ο Βούλγαρος ασθενής, από το συναρπαστικό blog Off the road, On the web]

Read Full Post »