Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2008

Ξεκίνησα να γράφω εδώ σε μια προσπάθεια να συγκεντρωθώ σ’αυτό που συμβαίνει τώρα, κι όχι σ’αυτά που θα συμβούν στο μέλλον ή (κυρίως) σ’αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν. [Είχα μάλιστα αποφασίσει ότι tag «αναμνήσεις» δε θα υπάρχει – η εξορία από δω θα ‘ταν κι ένα βήμα για το παντού]. Συνέχισα ελπίζοντας ότι οι σκέψεις μέσα μου θ’αποκτήσουν μια σειρά κι ένα νόημα όταν τις δω γραμμένες, ότι αυτό το σύννεφο μες στο κεφάλι μου θα γινότανε κλωστές που θ’ακολουθούσα και θα πήγαινα. Και τώρα μου φαίνεται ότι απλά αφήνω στο δρόμο μου χαρτόκουτα μ’ αποσκευές που είναι πολύ βαριά για να τα κουβαλήσω.

Read Full Post »

last

Όσο άκουγε μουσική, ήταν ζωντανός. Δεν εννοώ αυτά που λένε οι καλλιτέχνες, για τη μουσική που είναι το οξυγόνο τους και τέτοιες αηδίες. Είχε πει πριν φύγει ότι ήθελε να πεθάνει. Σε μένα είχε πει, κατά λέξη, ότι «One can only regret so much in life before regretting life itself». Στο Μ. έλεγε συχνά ότι σκεφτόταν ν’αυτοκτονήσει.

Δεν τον είχα ικανό ν’αυτοκτονήσει. Αυτό απαιτεί μια σχέση με τον εαυτό σου και την πραγματικότητα, έστω και διαταραγμένη – και το πρόβλημα μ’εκείνον ήταν ακριβώς ότι δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα κι ούτε ανήκε σ’αυτόν τον κόσμο, κι αν τον ήξερες θα καταλάβαινες τι εννοώ. Δεν μπορούσα να αποκλείσω όμως ότι, αυτοκαταστροφικός καθώς ήταν, και σκατά καθώς είχε κάνει τα πράγματα, σε μια δύσκολη στιγμή θα μπορούσε να αποπειραθεί μια δραματική «μεγάλη έξοδο».

Αυτό που έκανα θα πλησίαζε υπό άλλες συνθήκες (και σ’άλλες εποχές, που οι άνθρωποι δεν είχαν όλη τους τη ζωή απλωμένη στο internet) το stalking, αλλά πρέπει να καταλάβεις πως αυτές οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερες. Αυτό που έκανα είναι να κοιτάω συχνά το προφίλ του στον last.fm. Ήξερα πως άκουγε κι εκείνος σαν εμάς συνεχώς μουσική όταν ήταν στο σπίτι. Το last.fm πάντα μεταδίδει. Και γι’αυτό, όσο έβλεπα τα τραγούδια να εναλλάσσονται ήξερα πως ήταν ζωντανός. Όταν υπήρχαν μεγάλα διαλείμματα – ημερών, εβδομάδων – σκεφτόμουν αν μια μέρα εγώ κι ο Μ. θα παίρναμε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα του με τα νέα (έχοντας γνωρίσει τους γονείς του, είχα αποφασίσει ότι θα ήταν εκείνη, ήταν απ’αυτά τα ζευγάρια με το χαρισματικό πατέρα και τη μητέρα που έμενε πίσω να κάνει τη βρωμοδουλειά). Ή αν, ακόμα χειρότερα, δε θα μαθαίναμε τίποτα. Ευτυχώς αυτό δε συνέβη. Πού και πού ρωτούσα το Μ., «Είναι καλά;» (κι αυτό σήμαινε «Είναι ζωντανός;») «Είναι καλά», μου απαντούσε ο Μ., κι εκεί τελείωνε.

Όσο περνούσε ο καιρός (κι έχει περάσει πια πολύς καιρός) περνούσε κι ο κίνδυνος για τη δύσκολη στιγμή. Κι έτσι σταμάτησα και να κοιτάω συχνά το προφίλ του. Πού και πού συνέβαινε κάτι περίεργο. Άκουγε τη βιβλιοθήκη μου. Ή, άκουγα τον πρώτο δίσκο ενός συγκροτήματος και, λίγες μέρες μετά, άκουγε το δεύτερο και σταματούσε ν’ακούει οτιδήποτε άλλο. (σαν να ήθελε να σιγουρευτεί ότι θα το έβλεπα κάποια στιγμή; αν και μαζί του ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, κι οι υποθέσεις δεν έχουν νόημα). Θ’άκουγα κι εγώ μια φορά το δίσκο που έβαζε, λοιπόν. Κι έτσι μετά θ’άκουγε κάτι άλλο. Ήταν σαν χτυπήματα σε τοίχο αυτά, ταπ ταπ; Ταπ ταπ; Μ’ακούς; Σ’ακούω. Αυτή ήταν και η μόνη επαφή που είχαμε αφότου έφυγε – κι απ’ τη δική μου μεριά, η μόνη επιθυμητή.

Read Full Post »

Δύο λεπτά

(…) are giving me the feeling that you are punishing but i dont know who?me,you?

Έλα ‘μ’ ντε!

[Είναι πια μόλις ένα σημείο μες στη βδομάδα που συναντιόμαστε. Είναι κάθε Τρίτη μεσημέρι, κάθε συννεφιασμένο μεσημέρι (όλα τα μεσημέρια είναι συννεφιασμένα αυτή την εποχή). Θα μπορούσα να σου πω και την ακριβή ώρα, αλλά δεν έχει σημασία. Είναι η στιγμή που τεντώνω τα πόδια μου και πονάνε τα γόνατα, λίγο πιο χαμηλά, ανάπνεε. Κάπου τότε έρχεται, και διαρκεί δύο λεπτά. Δύο λεπτά, για να ψηλαφίσω ένα συναίσθημα γνωστό όσο εγώ. Δύο λεπτά που αρκούν για να αισθανθώ ευγνώμων για τα υπόλοιπα χιλιάδες της εβδομάδας, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Και μετά τελειώνει.]

Read Full Post »

Kunsthaus: έκθεση με έργα divisionism, που έχει παρουσιαστεί και στη National Gallery στο Λονδίνο, από όπου είχαν μεταφερθεί πολλά έργα και το Guggenheim).

Έργα αυστηρά, θεματολογία η φύση (η βόρεια Ιταλία και η Ελβετία, τα βουνά, το σκληρό αλπικό φως) και η πολιτική (οι κοινωνικές αντιθέσεις, οι διαδηλώσεις, η εκμετάλλευση, ο αναρχισμός). Εκτυφλωτικά χρώματα και φως, ιδίως στο χιόνι και τον ουρανό, σαν φωτογραφία με κόκκο, κορεσμένα χρώματα και φωτεινά περιγράμματα. Ο παγετώνας έλαμπε, με ροζ, κόκκινα και φθορίζοντα σμαραγδί.

Ο πίνακας που με συγκλόνισε: η γιορτή στο Pio Albergo Trivulzio, του Angelo Morbelli. Είναι λυπηρή αυτή η εικόνα της εγκατάλειψης, της ημέρας γιορτής στο γηροκομείο που μόνο γιορτινή δεν είναι, των ομοιόμορφα ντυμένων, κι όμως απομονωμένων, ηλικιωμένων. Ο πίνακας όμως με μετέφερε σε μια στιγμή σ’αυτή την αίθουσα «του παλιού κόσμου», που’ναι πολύ μεγάλη για ν’ακούς οτιδήποτε, βαμμένη δίχρωμα, και που φαντάζομαι ότι το ξύλο είναι κρύο και μυρίζει όπως το παλιό μου ωδείο.00 (Girorno di Festa (Pio Trivulzio), 1892

[από το μανιφέστο ενός απ’ όλους τους για το φουτουρισμό, κάπου στην αρχή του εικοστού αιώνα: ο ενθουσιασμός για το νέο κόσμο, «με την επιστήμη και την τεχνολογία, τη νεότητα, τη βία, την ταχύτητα και τον πόλεμο. κάψτε τα βιβλία. κάψτε τα μουσεία.» κι εκατό χρόνια μετά, τα βουνά και το γηροκομείο. και πάντα.]

Read Full Post »

Χτες το βράδυ στο τραμ είδα ένα ζευγάρι όπου η κοπέλα ήταν νάνος.

Αυτή τον αγκάλιασε και του χάιδευε τη μέση. Κι αυτός χαμογέλασε, γονάτισε, την αγκάλιασε και τη φίλησε.

Read Full Post »

Λοιπόν, χτες διάβαζα στην εφημερίδα του πανεπιστημίου για την υπηρεσία ισότητας, και σκεφτόμουν ότι αυτά δεν με αφορούν ιδιαίτερα. (άλλωστε συχνά εκδηλώσεις με τέτοια θεματολογία χρησιμοποιούνται για networking, κάτι που δεν αντέχω γενικά, πολύ περισσότερο μάλλον στο πνεύμα του εμείς οι καταφρονεμένες να στηρίξουμε η μία την άλλη).

Ως τώρα δεν είχα άσχημες επαγγελματικές εμπειρίες λόγω του φύλου μου. Αν έκανε ένα καλό το σύστημα εισαγωγής επί Αρσένη, είναι ότι αύξησε πολύ τα ποσοστά γυναικών σε κλασικά αντρικά αντικείμενα σπουδών (σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν έχω δει τόσες γυναίκες να σπουδάζουν στο πολυτεχνείο). Έτσι στην Ελλάδα, τουλάχιστον στο πανεπιστήμιο, διακρίσεις δεν υπήρχαν.

Από τότε που έχω έρθει εδώ, μία φορά είχα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα με «υποψήφιο διδάκτορα» (τι έκφραση κι αυτή). Ήταν δυσάρεστη εμπειρία το να πρέπει να δουλεύεις επί ένα εξάμηνο για κάποιον ο οποίος δεν σου απευθύνει ποτέ το λόγο, αναφέρεται σε σένα ως «αυτή» αντί για τ’ όνομά σου και αμφισβητεί βασικές, αναμενόμενες ικανότητες που έχει ο οποιοσδήποτε απόφοιτος του αντικειμένου σου.  Φυσικά δεν ξαναείχα καμία επαφή με το εργαστήριο. Το ζήτημά μου δεν ήταν αν είχε πρόβλημα με τις γυναίκες ο τύπος, αλλά ότι η συμπεριφορά αυτή ήταν αγενής και αντιεπαγγελματική – και ότι γινόταν ανεκτή.

Δουλεύοντας στη συνέχεια σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον, ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό ότι αυτά συμβαίνουν ακόμη. Μέχρι σήμερα.

Δυστυχώς συνεργαζόμαστε με έναν καθηγητή άλλου πανεπιστημίου, Ελβετό και νεαρό σε ηλικία, ο οποίος ανέκαθεν με αντιμετώπιζε σαν γλάστρα – δυστυχώς με τα αναπόφευκτα σχετικά ηλίθια αστεία. Δε με ένοιαζε το ότι δε με συμπεριλάμβανε στην αλληλογραφία (τα μάθαινα από το συνάδελφό μου), ούτε ότι μιλούσαμε λίγο (όσο λιγότερο τόσο το καλύτερο). Σήμερα που τον συναντήσαμε με τον Φ., όμως, το παράκανε – δε με χαιρέτησε έως ότου υποχρεώθηκε να το κάνει, και φυσικά δε μου ξαναμίλησε, παρά για να με ρωτήσει ηλιθιότητες άσχετες με τη δουλειά. Έγινα έ-ξαλ-λη, και αφού φύγαμε είπα στον Φ. ότι εγώ δεν ξανασυναντιέμαι με το μαλάκα εκτός αν είναι απόλυτη ανάγκη. Ο Φ. αισθάνθηκε άσχημα, καταλαβαίνει, λέει, αλλά να μη θυμώνω.

Να μη θυμώνω; Εντάξει, το ξέρω ότι θα μου περάσει – αλλά πώς να μη θυμώνω! Δεν θέλω καμία «ειδική συμπεριφορά» – θέλω συμπεριφορά συναδέλφου. Κι αυτά τα σημάδια δε μ’αρέσουν καθόλου όσο σκέφτομαι το μέλλον εδώ ή σε κάποια αντίστοιχη χώρα. Δεν πάμε καθόλου καλά τελικά.

Read Full Post »

light

Σήμερα ήταν η μέρα των εφημερίδων.έχω.γραφτεί.συνδρομήτρια.καιπρέπει.να.τιςδιαβάσω.γιανατιςπετάξω.

Το Zeitmagazin του προηγούμενου τεύχους της Zeit (όπου φυσικά αποθεώνεται ο Obama-το κυρίως σώμα της εφημερίδας ήταν από τα λίγα που πήραν παράταση απ’ την ανακύκλωση ως την επόμενη βδομάδα) έχει πολύ όμορφες φωτογραφίες του Ryan McGinley, με την ταιριαστή λεζάντα «Der Fotograf Ryan McGinley und seine Generation wollen die Unschuld der Vereinigten Staaten zurückerobern». Πολύ αμερικάνικες οι φωτογραφίες όντως-με την καλυτέρα των εννοιών, ε;


Θα ήθελα να βρίσκομαι εδώ


Προς το παρόν βρίσκομαι σε ένα υπόγειο όπου έχω περάσει όλες τις καθημερινές των τελευταίων τρεισίμισι μηνών.και.δεν.μπορώ.να.κοιμηθώ.

Read Full Post »

Older Posts »