Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2009

Δεν τρελαινόμουν ως τώρα για τη Lily Allen, αλλά το It’s not me, it’s you είναι απολαυστικό. Χαρούμενη, κοριτσίστικη, catchy, εξυπνούλα ποπ που σου φτιάχνει το κέφι – και, μεγάλο λόγο μη λες, δε σ’εκνευρίζει όταν την ακούσεις οχτώ χιλιάδες φορές στο ραδιόφωνο. Βέβαια σε μερικά χρόνια θ’ ακούγεται soooo 2009 (:)) λόγω παραγωγής κυρίως, αλλά τι σημασία εχει;

I don’t want anything more
Than to see your face when you open the door
You’ll make me beans on toast and a nice cup of tea
And we’ll get a Chinese and watch TV

[άντε, μία και σήμερα]

Read Full Post »

Καθόμασταν (με την κασετίνα και την ταχυδρομική μας τσάντα) κατά εκατοντάδες στο αμφιθέατρο που έβλεπε στο πάρκινγκ μέχρι να νυχτώσει, κι ακούγαμε τους καθηγητές που μας τάιζαν ό,τι υπήρχε για να μάθουμε. Όσο περνούσε η ώρα, μας έπιανε ανυπομονησία. Μερικοί έφευγαν πριν την τελευταία ώρα. Μετά το τέλος φεύγαμε κι εμείς και πηγαίναμε για καφέ, δηλαδή για σοκολάτα. Μετά γυρίζαμε σπίτια μας. Τα σπίτια μας ήταν σχεδόν καθαρά, με έπιπλα απ’τα φοιτητικά και φωτογραφίες απ’ το λύκειο. Είχαν σχεδόν πάντα ένα καναπέ-κρεβάτι μπροστά στην τηλεόραση. Τα παράθυρα έβλεπαν κι αυτά σε δρόμο, δηλαδή σε πάρκινγκ. Μετά ακούγαμε μουσική, ή στέλναμε μηνύματα, ή βλέπαμε τηλεόραση, ή γράφαμε γράμματα (τα κορίτσια) στις φίλες μας που σπούδαζαν αλλού.

Τα πράματα που θα μας συνέβαιναν στο άμεσο μέλλον ήταν: σεξ, θα ερωτευόμασταν, θα γινόμασταν μηχανικοί. Δεν είχαμε ιδέα πώς.

Κι έτσι περιμέναμε. Εγώ άκουγα Air και Radiohead, έβαφα και ξέβαφα τα νύχια μου μ’ένα ιριδίζον σάπιο μήλο, εξέταζα από ποια γωνία τα πόδια μου φαίνονταν λεπτά και φανταζόμουν πως είχα μακριά μαλλιά.

Δεν ξέρω τι έκαναν οι άλλοι. Δεν είχαμε συζητήσει ποτέ γι’αυτό. Υποθέτω παρόμοια πράματα. Προς το παρόν περιμέναμε.

listening. [9/365]

[listening. [9/365], by eliza brianna n. on flickr -η μικρή είναι ταλαντούχα]

Read Full Post »

Put simply, it would be difficult to imagine the world according to David Lynch or Gus Van Sant or Juergen Teller or Sofia Coppola without the world according to William Eggleston.

Sean O’Hagan, The Observer



[οι περισσότερες φωτογραφίες από το Official website of William Eggleston and the Eggleston Artistic Trust.]

Read Full Post »

Λοιπόν, το πρώτο επεισόδιο του Six Feet Under το είδα μία μέρα αφού γύρισα από την κηδεία μιας από τις καλύτερές μου φίλες. Δεν είχα καμία όρεξη να πάω στο εργαστήριο. Τακτοποίησα και καθάρισα τα πάντα, έφτιαξα φαγητό και κάθισα να το δω. Είχα διαβάσει καλά λόγια για τη σειρά. Αλλά ήθελα να τη δω, για να νιώσω λιγότερο μόνη. Η οικογένεια που έχει γραφείο κηδειών – κάθε επεισόδιο ξεκινά με ένα θάνατο. Κι άλλοι άνθρωποι πεθαίνουν. Ήθελα να δω θανάτους. Κάθε τόσο κοιτούσα τον πίνακα με το παιδάκι του Πικάσο δίπλα μου, και το δέντρο έξω. Καλός ο ψυχαναγκασμός, αλλά μήπως παραήταν;

Μετά από λίγες εβδομάδες είδαμε το δεύτερο επεισόδιο, και μέσα σ’ένα χρόνο όλους τους κύκλους. Η σειρά, που ανέλαβε και εν μέρει έγραψε ο Allan Ball, είναι εξαιρετική, κι όπως και το American Beauty του, ανθρώπινη.Οι ήρωες γνωρίζουν το θάνατο και το πένθος, την ασθένεια και το φόβο του θανάτου, την οικογένεια που έχουν κι αυτήν που θα δημιουργήσουν, κρίσεις στις σχέσεις τους και σχέσεις που δεν περπάτησαν ποτέ, τον εγκλωβισμό, το απρόβλεπτο, το παρελθόν και το να προχωράς μπροστά. Δύσκολα θέματα – η σειρά όμως τα χειρίζεται με πολύ καλογραμμένους διαλόγους, εξαιρετικούς ηθοποιούς, μια δόση μαύρο χιούμορ και δύο πολύ έξυπνα ευρήματα: τις φαντασιώσεις των χαρακτήρων και τους διαλόγους τους με τους νεκρούς, ένα όχημα όπου προβάλλονται οι σκέψεις των ζωντανών. Οι ίδιοι οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικοί – είναι χαρακτήρες.

Στιγμές:

Η μητέρα της Claire συζητά με το σχολικό σύμβουλο, γιατί ανησυχεί για την κόρη της.

  • I’m afraid that Claire might be depressive.
  • Claire is not depressive, Mrs Fisher. But she is one of those people for whom it’s very important that their life has some meaning.
  • Doesn’t everyone want that?
  • You’d be surprised.

Ο Nate, φοβισμένος για την εξέλιξη του δεύτερου γάμου του, συζητά με τον πεθαμένο πατέρα του, και δεν μπορείς να μη γελάσεις με τη σκέψη που μάλλον έχουμε κάνει όλοι, μα όλοι οι άνθρωποι.

  • Let’s face it, buddy boy. There’s two types of people in the world. You, and everyone else.

Ο μανιοκαταθλιπτικός γκόμενος της Claire που έχει διακόψει τη φαρμακευτική αγωγή συζητά με το δεύτερο άντρα της μητέρας της που πάσχει από ψύχωση και φοβάται πως η Ruth έχει φτάσει στα όριά της.

  • It’s difficult to put your shit together when somebody’s fucking watching all the time.
  • Yes. But what if nobody’s watching any more? What do you do then?

Ο Nate επισκέπτεται καθημερινά στο νοσοκομείο νεαρό ασθενή με AIDS που έχει ήδη σχεδιάσει την κηδεία του, παρά τη θέληση του τελευταίου. Κι αυτός του εξηγεί γιατί είναι μόνος του.

  • I never told to anyone, «I’ll have you.»

Η Claire φτάνει καταρρακωμένη στην κηδεία του αδελφού της.

  • You could at least have dressed.
  • David, I couldn’t.
  • The rest of us managed.
  • Well, the rest of you win.

Ο (μάλλον bisexual) πρώην φίλος της Claire, Russel, της εξηγεί πώς νιώθει για ένα κοινό τους φίλο (και μαζί ίσως πώς νιώθουν όλοι οι έφηβοι και μετέφηβοι με ομοφυλοφιλικές τάσεις).

  • And I don’t even think I’m in love with Jimmy. I want to be Jimmy. And you know what the best part is? Deep down I hate Jimmy.

Και τρεις σκηνές:

1. Στη λήξη του πάρτυ για το δεύτερο γάμο της Ruth, μετά το θάνατο του πρώτου άντρα της και πατέρα των παιδιών της, κατεβαίνει στην κουζίνα και τον βλέπει να κλαίει σιωπηλά.

2. Φεύγοντας πια οριστικά από το σπίτι των Fisher, η Claire βλέπει από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου τον πεθαμένο αδελφό της Nate να κάνει τζόγκινγκ.

3. Καθώς η Claire ταξιδεύει με το αυτοκίνητο, βλέπουμε σε έξι λεπτά το θάνατο όλων των μελών της οικογένειας. Η σειρά κλείνει το μάτι σ’όλα τα φινάλε που ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, ξεκινώντας μ’ ένα θάνατο και τελειώνοντας μ’όλους τους υπόλοιπους. Η οικογένεια Fisher είναι κι αυτή θνητή, και καθώς παίζει το Breathe me το κουτί κλείνει.

[Το φινάλε (spoiler alert) εδώ]

[κι εγώ θυμάμαι το Breathe me να παίζει χρόνια πριν, καθώς κάναμε την eagle pose, με την ήρεμη φωνή της Silvia να λέει «είσαι ένας περήφανος αετός», καθώς ίδρωνα και το απογευματινό φως έμπαινε από τα παράθυρα, μία Κυριακή την πρώτη μου χρονιά στη Ζυρίχη.]

Read Full Post »

Η μέρα μεγάλωνε.

Πάνω στο στατικό μας ποδήλατο θα φτάναμε σε ευθεία τροχιά στο φεγγάρι, κουβαλώντας μαζί μας το ποτάμι, βουνά, τούνελ, δέντρα, ήλιο, συναντώντας μια άλλη γη, όπως ο Χριστόφορος Κολόμβος διέσχισε τον ωκεανό για να φτάσει στην Ασία, και βρήκε μια άλλη ήπειρο. Λίγο πριν – λίγο μετά.

[je suis back]

Read Full Post »