Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2009

white sakura

In spring, the dawn – when the slowly paling mountain rim is tinged with red, and wisps of faintly crimson-purple cloud float in the sky.

In summer, the night – moonlit nights, of course, but also at the dark of the moon, it’s beautiful when fireflies are dancing everywhere in a mazy flight. And it’s delightful too to see just one or two fly through the darkness, glowing softly. Rain falling on a summer night is also lovely.

In autunm, the evening – the blazing sun has sunk very close to the mountain rim, and now even the crows, in threes and fours or twos and threes, hurrying to their roost, are a moving sight. Still more enchanting is the sight of a string of wild geese in the distant sky, very tiny. And oh how inexpressible, when the sun has sunk, to hear in the growing darkness the wind, and the song of autunm insects.

In winter, the early morning – if snow is falling, of course, it’s unutterably delightful, but it’s perfect too if there’s a pure white frost, or even just when it’s very cold, and they hasten to build up the fires in the braziers and carry in fresh charcoal. But it’s unpleasant, as the day draws on and the air grows warmer, how the brazier fire dies down to white ash.

Sei Shonagon, The Pillow Book

Ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα τις διαφορετικές εποχές όσο τον τελευταίο χρόνο. Το φθινόπωρο κι η άνοιξη είναι για τους Ιάπωνες «οι όμορφες εποχές». Το εφήμερο που έχει το άνθισμα των λουλουδιών αυτή την εποχή με κάνει χαρούμενη – κάθε μέρα σκέφτομαι, «να πάρω μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή».

Σήμερα έμαθα πως οι Ελβετοί όταν γεννιέται ένα παιδί φυτεύουν ένα δέντρο. (Η ομορφιά είναι δίπλα σου).

Πλάι στο ποτάμι της Ζυρίχης έχει σπιτάκια με ανθισμένους κήπους. Κάθε τόσο έχει παγκάκια μπροστά στην όχθη. Τι ευτυχία να μένεις στο σπιτάκι σου δίπλα στο ποτάμι, τι ευτυχία να κάθεσαι στο παγκάκι μπροστά στην όχθη. (Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι μου αρκεί μία μεσαίου μεγέθους πόλη με ωραία φύση κι ένα κεντρικό αεροδρόμιο).

Read Full Post »

Us

Η Ε. κι ο Α. έφυγαν σήμερα το πρωί.

Το κατ’εξοχήν παιδί των γονιών του Ε., με την ντεμοντέ πολιτική ενασχόληση, το ενδιαφέρον για την Αφρική, το ψάξιμο στο ίντερνετ, τις επαναλαμβανόμενες ιστορίες (ποτέ δεν τη σταματούσα, γιατί αυτό το κάνω κι εγώ), τις συνταγές από μαγειρικά μπλογκ, την ευαισθησία. Ο γεμάτος χαρά της ζωής Ιταλός Α., με το λάδι, τα κρασιά, τη μουσική, τη λατρεία για το χιόνι (και την πιο συγκινητική ιστορία, που δεν την έχει πει σε κανέναν).

Το παλιομοδίτικο ζευγάρι της μεγαλωμένης στο Λονδίνο Νοτιοαφρικανής Ε., και του Ιταλού Α., που γνωρίστηκε στη Φινλανδία και γνωρίσαμε στην Ελβετία, πάει στην Αγγλία. Η Ε. βρήκε δουλειά εκεί. Αναθεματισμένη κρίση. Θα μας λείψουν.

I know we’re going to meet some day
in the crumbled financial institutions of this land
there will be tables and chairs
there’ll be pony rides and dancing bears
there’ll even be a band
cause listen, after the fall there will be no more countries
no currencies at all, we’re gonna live on our wits
we’re gonna throw away survival kits,
trade butterfly-knives for adderal
and that’s not all
ooh-ooh, there will be snacks there will
there will be snacks, there will be snacks.

Read Full Post »

vorderer Anschlag

Φεύγω από το εργαστήριο μετά από ένα δεκάωρο, ιδρωμένη, ταλαιπωρημένη, κουρασμένη, απογοητευμένη. Δεν έχει νυχτώσει ακόμη τελείως κι από κάπου, δεν μπορώ να δω από πού, ακούγεται η ορχήστρα να κάνει πρόβες.

Όπως είδα σήμερα στον πίνακα ανακοινώσεων του ταλαιπωρημένου γκρουπ μου,

Wer bin ich? Und wenn ja, wie viele?

Η συνέχεια από την Ιαπωνία.

Read Full Post »

Ο μόνος που δεν ανεβαίνει και δεν πέφτει είναι ο Αλλάχ.

Αν σου έχει μπει ομπρέλα στον κώλο, τουλάχιστον μην την ανοίξεις.

[ε-πι-τέλους, ένα βράδυ γεμάτο ευχάριστες ανωριμότητες με φίλους!]

Read Full Post »

dsc02526small

I’m getting lost in your curls
I’m drawing pictures on your skin
So soft it twirls
I like your looks when you get mean
I know I shouldn’t say so but when you
Claw me like a cat, I’m beaming
I like the way you squeeze my hand
Pulling me into another dream
A lucid dream
I’m getting lost in your curls
I’m getting crushed out on the things
that only I should see
Not for boys, they’re just for me

Hurry to talk, from far away
I can see you, you curl your fists and you pull your hair
When we’re alone, I wanna say
Let’s just stay in, no one’s here in our apartment babe

(Put on the dress that I like)
It makes me so crazy, though I can’t say why
(Keep on your stockings for a while)
Some kind of magic in the way you’re lying there

I’m getting lost in your curls
I’m getting rushed back on a whim
Our breaths get wind
Back to the time when we were green
I know we have changed
But I still grin cause I can’t wait to see you
Back to the time I touched your hair
When I was so scared to look that mean
I think it’s weird
I’m getting lost in your curls
I’m getting crushed out on the things
That only I should see
They’re not for boys, they’re just for me

Girl, you can talk from far away
It’s so hard for me
Only to get the urge to kiss you there
When we’re alone, I wanna say
Let’s just stay in, no one’s here in our apartment babe

(Put on the dress that I like)
It makes me so crazy, though I can’t say why
(Keep on your stockings for a while)
Some kind of magic in the way you’re lying there
(repeat)

Blue eye shadow
It’s not exactly blue though
And I refuse to call it anything but I’m your blue

Animal Collective, Bluish (περίπου δεκαπέντε φορές σήμερα and counting)


Είναι άνοιξη όταν, χαμογελώντας στο τίποτε, που λέει κι ο Κ.Κ.Μοίρης, οι περαστικοί σου επιστρέφουν το χαμόγελο. Δέκα χιλιόμετρα σήμερα, κι η απορία μου είναι η εξής: από πότε η Ζυρίχη γέμισε τόσο πολλούς όμορφους ανθρώπους;

Read Full Post »

Best Spot in Zürich

letten

Ανυπομονώ.

Read Full Post »

Η εβδομάδα μου

η βόλτα μου
play with me

play with me, by claudia stucki on flickr

1.


Η δουλειά: η πραγματικότητα έρχεται καταπάνω μας. Σε λίγο καιρό, the shit will be hitting the fan. Παραδόξως, δαιμονιώδη κέφια. Ως τώρα.

2.

Το νέο highlight: τραμπολίνο. Κουραστικό πέταγμα που σε κάνει να γελάς – I’m in love!

3.

Η πρόβλεψη: σε ακριβώς μια βδομάδα θα τρέχω να φτιάξω βαλίτσα.

4.

Η μουσική: Andrew Bird, the mysterious production of eggs (δίκιο είχαν οι φαν που έγραφαν ότι είναι καλύτερο από το Armchair Apocrypha).Αγαπημένο (και επίκαιρο) το Banking on a Myth.

5.

Ο καιρός: φοβάμαι να το πω, κι όμως φαίνεται να ‘ναι επιτέλους αλήθεια – ήρθε η άνοιξη! Το ποτάμι μυρίζει κάθε βδομάδα και πιο πολύ, νομίζω ότι αγγίζω το μαγιώ μου – ή ότι με παρασέρνει το ρεύμα του το μεσημέρι.

6.

Η διάλεξη: Ο Ύπνος.

Φαίνεται πια πως όλα τα ζώα κοιμούνται, ακόμη κι οι μύγες ή τα σκουλήκια – αλλά γιατί; Φαίνεται αστείο, γιατί όλοι οι άνθρωποι ξέρουν γιατί κοιμούνται, και τι τους συμβαίνει όταν είναι άυπνοι. Ακόμη όμως δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. Δεν υπάρχει συσχέτιση στις απαραίτητες ώρες ύπνου για κάθε άνθρωπο και στην εξυπνάδα τους ή άλλα χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στις ώρες ύπνου του κάθε είδους και την πολυπλοκότητά του. Δεν υπάρχει αφοσιωμένο κέντρο ύπνου στον εγκέφαλο. Δεν φαίνεται να υπάρχουν αφοσιωμένες ορμόνες. Ο βαθύς ύπνος (με τα αργά κύματα) μοιάζει να είναι υπεύθυνος για την ξεκούραση, και να σχετίζεται με τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Ο ύπνος R.E.M. όμως (ο οποίος, χωρίς εμφανείς επιπτώσεις δεν εμφανίζεται καθόλου υπό την επίδραση υπνωτικών χαπιών), τι κάνει; Γιατί η θερμοκρασία του σώματος κατά τη διάρκειά του δεν ρυθμίζεται, και γιατί οι μύες αδρανούν; Συναρπαστικό. Επιτέλους, ένα θέμα με τραβάει και δεν έχει σχέση με τις εμμονές μου ούτε και την εκπαίδευσή μου.

7.


Η άχρηστη (;) πληροφορία: Οι Ιάπωνες πίστευαν ως το 1945 ότι ο αυτοκράτοράς τους είχε θεϊκή υπόσταση!

With millions homeless and starving, and the country brought to its knees, it was a breathtaking understatement for Emperor Hirohito to broadcast, on August 15, 1945, that the war had «developed not necessarily to Japan’s advantage». For his subjects, gathered at wireless sets around the country, the relalization of defeat was tempered by their amazement at hearing, for the first time, the voice of a living god.

(…)

McArthur wasted no time in instituting political and social reform. The country was demilitarized, the bureaucracy purged of military supporters and war trials held, resulting in seven hangings, including that of the ex-prime minister, Tojo Hideki. The emperor, whose support for the new regime was seen as crucial, was spared although he had to publicly renounce his divinity to become a symbolic head of state.

The Rough Guide to Japan, fourth edition, March 2008

(οι υπογραμμίσεις δικές μου)

8.

Το λυπηρό: ερχόμενη με τα πόδια στο σπίτι, είδα τα τρία τζάνκια να περνάνε τη διάβαση προς το απέναντι παρκάκι. Ο δεξιός άντρας έβαζε το χέρι του στον κώλο της μεσαίας κοπέλας που περπατούσε με το χαρακτηριστικό βήμα της ναρκομανούς, της σήκωνε την μπλούζα μέχρι που σχεδόν φαινόταν το σουτιέν της, της ξαναέπιανε τον κώλο. Το σώμα της δεν αντιδρούσε καθόλου, ήταν σ’αυτή την περιοχή που τα ερεθίσματα περνούν από πάνω σου. Πέρασαν απέναντι, οι δύο κοπέλες πήγαν να μιλήσουν σε μία τρίτη φίλη τους, έγκυο, που καθόταν ήδη στο παγκάκι. Ο τύπος τίναξε και ξανάπιασε τα μαλλιά του. Μ’έπιασε μια οργή, αλλά επιφανειακή οργή, σα στρώμα που μπορώ να το ξεπλύνω.

9.

Ξανά (και ξανά): I don’t want anything more, than to see your face when you open the door.

Read Full Post »