Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2009

[κρεμμύδι]

Είμαι εγώ, στο σπίτι της γιαγιάς, το μεσημέρι πριν πάω στο φροντιστήριο. Μυρίζει κοτόσουπα αυγολέμονο  – ή μπιφτέκια. Η γιαγιά βλέπει το Ζάχο Δόγγανο στην τηλεόραση, και γελάει. Εγώ ξεφυλλίζω την εφημερίδα της (Ελεύθερος Τύπος με τα φύλλα πιασμένα με καρφίτσες) ή χαζεύω τις ανθολογίες της βιβλιοθήκης (τον Παπαδιαμάντη) ή διαβάζω το βιβλίο της για την ανθρώπινη υγεία (λευκά αιμοσφαίρια/ερυθρά αιμοσφαίρια, ο αυνανισμός προκαλεί τύφλωση). Με παίρνει ο ύπνος στο διπλό κρεβάτι, ώσπου να έρθει να με ξυπνήσει σε είκοσι λεπτά.

[this is hardcore]

Είμαι εγώ, στο δεύτερο Rockwave, στη Φρεαττύδα το ’98, με την ξαδέλφη μου, τον Π., τον αδελφό του και μια φίλη τους. Έχουμε δει τους Closer, τους Puressence, τους Sonic Youth, περιμένουμε να βγουν οι Pulp. Είμαστε στην τρίτη σειρά, μπροστά απ’τη σκαλωσιά. Πατάμε στην άμμο. «Αν γυρίσει τώρα ο Π.», σκέφτομαι, «θα τον φιλήσω. Τώρα, τώρα, αν γυρίσει, θα τον φιλήσω». Εγώ κάνω ασκήσεις θάρρους, αλλά ο Π. δε γυρίζει εκείνο το βράδυ. Ψευτομιλάμε και κοιτάμε κι οι δυο μας μαγεμένοι τον Jarvis Cocker να τραγουδάει και να σκαρφαλώνει στη σκαλωσιά από πάνω μας.

[rivella]

Είμαι εγώ, καθισμένη με την Ε. και τη Μ. στο μπαλκόνι του κτιρίου Ε. Κολλάμε. Πίνουμε Rivella και τρώμε παγωτό. Η Μ. έχει βγάλει αυτά τα πέδιλα που έχει πάρει απ’ τη Μινόρκα και φοράει κάθε χρόνο κι ακουμπάει τις πατούσες της στο κάγκελο. Εγώ καταριέμαι την ώρα που φόρεσα τζιν κι αθλητικά. Συζητάμε για τη ζέστη. Ακούμε τα τραμ που περνούν από κάτω και λαχταράμε τη λίμνη, ενώ περιμένουμε να έρθει η ώρα για να ξαναμπούμε μέσα για μάθημα.

Read Full Post »

lovely jubbly

Λοιπόν, η αγαπητή melissoula έγραψε πως αυτό εδώ το μπλογκ είναι αξιαγάπητο. Κατ’αρχάς, ευχαριστώ πάρα πολύ! Περαστικά, κι ελπίζω να τα πούμε κάποια στιγμή κι από κοντά, υγιείς και χαρούμενες αμφότερες, στο Montreux ή τη Ζυρίχη, να φάμε παγωτό φουντούκι (current obsession, δεχόμεθα κι άλλες προτάσεις) δίπλα στη λίμνη συζητώντας «γυναικεία θέματα» (sic).blogaward

Εχμ, όλα τα μπλογκ που είναι στις στήλες δεξιά είναι και στο feed reader μου και σε πολλά απ’αυτά έχω διαβάσει όλα τα ποστ. Έχω βέβαια μερικά πολύ-πολύ αγαπημένα, όπως για παράδειγμα τα μπλογκ των κυρίων Κ.Κ.Μοίρη και kopoloso, αλλά lovely δεν μπορώ να τα χαρακτηρίσω ακριβώς, γιατί θα μας πάρουν με τις πέτρες, οπότε προχωράμε (γιατί έχουμε να ξυπνήσουμε νωρίς, αλλιώς θα είχα να γράφω με τις ώρες για τους εθιστικούς παραπάνω κυρίους).

Λοιπόν – η αδελφή μου είναι αυτιστική. Την αγαπώ πάρα πολύ και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήμουν χωρίς αυτήν. Αν υπάρχει μία ατάκα που περιγράφει με ακρίβεια πώς είναι να έχεις μεγαλώσει μ’έναν αυτιστικό είναι αυτή του Τζακ Νίκολσον στο «Καλύτερα Δε Γίνεται»: «Φίλε, πήγαινε να πουλήσεις τρέλα κάπου αλλού – εδώ είμαστε πλήρεις.» Πράγματι, αν έχεις διαβάσει για τις πανελλήνιες με την αδελφή σου στο σαλόνι ν’ακούει Τριαντάφυλλο (ω, ναι!) στη διαπασών από μία από τις διακόσιες και βάλε κασέτες της, τις οποίες αναγνωρίζει σε δευτερόλεπτα, ντυμένη με δαντελωτές κάλτσες, φόρεμα, πέντε δαχτυλίδια και είκοσι κοκκαλάκια μαλλιών, ούτε χρήστες σκληρών ναρκωτικών δε σε τρομάζουν (true story). Το οποίο δεν είναι απαραίτητα καλό. Εντούτοις, ο αυτισμός είναι μία δύσκολη ασθένεια, η ζωή της οικογένειας αλλάζει ριζικά, οι γονείς συχνά απομονώνονται, και ειδικά στην Ελλάδα  το οικονομικό βάρος και το άγχος για το μετά είναι τεράστια. Έτσι πρέπει να πω ότι ως λίγα χρόνια πριν δε φανταζόμουν ότι κάποτε θα διάβαζα με γνήσια απόλαυση μπλογκ μαμάδων αυτιστικών παιδιών. Κι όμως, εδώ είμαστε!  Οι ακολουθούσες κυρίες δεν είναι μόνο για lovely blog award, είναι για standing ovation, κι αυτό γιατί, ξανά όπως θα ‘λεγε ο Τζακ, «με κάνουν να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.»

1. Τι λέει το πρόγραμμα;

Το πρώτο μπλογκ που επισκεπτόμουν κι επισκέπτομαι καθημερινά. Η καθημερινή ζωή της Μαριλένας με τον αυτιστικό γιο της Θόδωρο, a.k.a. Ρίκο, τον νευροτυπικό μεγάλο αδελφό Αργύρη (προσωπική αδυναμία – ταύτιση) και την υπόλοιπη οικογένεια. Η Μαριλένα είναι γυναίκα ηλεκτρολόγος μηχανικός (douze points για τη συνάδελφο), και μάλιστα χωρίς το επαγγελματικό σύνδρομο «αυτοί που τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε». Είναι επίσης ο ορισμός του βιβλιοφάγου κι άνθρωπος με τρομερό χιούμορ. Είναι πολύ τρυφερή και γελαστή (κι αυτό βγαίνει και στο κοινό), και ναι, θα το πω, πολύ ωραία – ειδικά τώρα με το μαύρο μαλλί, σκέτη Μόνικα (τι ποια Μόνικα;) Κανονικά αυτό το αναγεννησιακό άτομο, τη γεννημένη blogger, όπως την είχε αποκαλέσει κι ο Αθήναιος σ’ένα ποστ του Κ.Κ.Μοίρη (ε, ναι, μπλογκοχωριό), έπρεπε να την πάρει απ’ τ’ αυτί μια μεγάλη εφημερίδα και να της δώσει μια εβδομαδιαία, χορταστική στήλη, ενδιαφέρουσα, χιουμοριστική, γρήγορη, κι -επιτέλους- από ένα φυσιολογικό άνθρωπο.

2. The Iron Chicken.

Το μπλογκ της Αγγλίδας Emma γράφει στον τίτλο «Life in the weird lane, raising a child with disability in Greece and other things.» Η Έμμα γράφει για τη ζωή στην Ελλάδα με το γιο της, τον Δημήτρη, που έχει σύνδρομο Angelman. Την Έμμα δεν την ξέρω προσωπικά, αλλά τα χορταστικά ποστ της για την καθημερινή ζωή με το Δημήτρη, συγκινητικά και ξεκαρδιστικά ταυτόχρονα (ναι, γίνεται), τις αγορές και τα σχέδιά της, την τέχνη (και τους Pixies!) , τη γραφειοκρατία και την ανοργανωσιά στην Ελλάδα στην ειδική αγωγή είναι πάντα τρομερά ενδιαφέροντα και πολύ ισορροπημένα ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινό.

Η Έμμα είχε πει κάποτε, και πολύ σωστά, ότι συχνά οι γονείς των αυτιστικών κυκλοφορούν στα μπλογκ ο ένας του άλλου και preach to the converted. Το ξέρω ότι το μπλογκ μου το διαβάζουν σταθερά πέντε-δέκα άνθρωποι (κι αρκετοί απ’αυτούς έχουν σχέση με τον αυτισμό), όμως ελπίζω οι υπόλοιποι να κάνετε καμιά βόλτα.

Ευχαριστώ και πάλι, melissoula, άντε και σιδερένια κι από κοντά! Μουτς.

Read Full Post »

Galileo's pendulum 1

Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο. Μια ώρα με τον G. και τον Α., μια ώρα με τον Α. μόνον.

Ο Α. από τη Σουηδία, ο Ισπανός G. που βρίσκεται στο Τρέντο – κι εγώ, η Ελληνίδα που ζει στη Ζυρίχη, μιλούσαμε στο skype.

Πάνε πέντε χρόνια που έχω να δω τον G., κι όμως η φωνή του κι η προφορά του ακούγονταν σαν χθες. Το διδακτορικό του, η ειδικότητα της κοπέλας του Α., ο γάμος  της V., ο άνεργος Α., η συγκατοίκησή μου με τον Γ. Η πόλη που αφήσαμε-που ζούσαμε όλοι μαζί τότε.

Ο G. με έμαθε ποδήλατο. Και μιλούσαμε, ατελείωτα, γι’αυτήν την Αλμοδόβαρ ισπανική οικογένειά του, πηγαίναμε για ψώνια στην Ολλανδία, στέλναμε μηνύματα ο ένας στον άλλον. Κι ο Α., ο Α. είναι για μένα είναι σαν αυτές τις καρτ-ποστάλ φυσαρμόνικα. Τις κοιτάς, τις γυρίζεις, δείχνουν άλλα τοπία, ο καιρός περνάει. Κι όμως όλες τις εικόνες τις συνδέουν εγώ κι ο Α., να μιλάμε στην αιωνιότητα.

Αχ, φίλοι μου.

[προχτές στο μεσημεριανό συζητούσαμε αν νιώθουμε Ευρωπαίοι ή όχι – με αφορμή το δικό μου κακό, κι εν μέρει άδικο, σχόλιο ότι οι Ελβετοί αισθάνονται Ελβετοί και όχι Ευρωπαίοι. Αισθάνομαι Ευρωπαία; Ναι.]

Read Full Post »

baby sheep

Η D., τεχνικός του εργαστηρίου μας, γέννησε το δεύτερο παιδί της πριν λίγες μέρες. Της στείλαμε λουλούδια, και μας απάντησε σήμερα:

(…)

Οι μέρες στο σπίτι με τον J. και τον L. είναι ακόμη εξαντλητικές, καθώς υπάρχουν στιγμές που και τα δύο παιδιά πεινάνε ή κλαίνε ή έχουν άλλες ανάγκες, και δεν μπορώ να είμαι σε δυο σημεία. Αλλά βελτιώνεται μέρα με τη μέρα, καθώς γνωρίζω τον L. καλύτερα. Είναι καλό μωρό και έχει στιγμές που απλά ευχαριστιέται να κοιτά και να ακούει.

Ελπίζω να τα καταφέρω να έρθω στη Ζυρίχη τον Ιούλιο, για να σας ξαναδώ και να τον φέρω. Επισυνάπτω μια φωτογραφία του για όσους ενδιαφέρονται για το πώς μοιάζει.

(…)

Πρώτη φορά άκουσα γονιό να λέει για το μωρό του ότι το γνωρίζει – αυτή την καινούρια προσωπικότητα, με το χαρακτήρα της, που προσγειώθηκε, για να ζήσει μαζί τους.

clothes

Read Full Post »

Χτες το μεσημέρι έχασα τα κλειδιά μου. Tα κλειδιά του σπιτιού, του γραμματοκιβωτίου, της αποθήκης, του γραφείου μου, του εργαστηρίου, του ντουλαπιού μου.

Τα έχασα στο απομονωμένο μας campus μεταξύ εστιατορίου, καφετέριας και εργαστηρίου, σε διάστημα μίας ώρας. Από χτες έχω ψάξει και ρωτήσει σ’όλα αυτά τα μέρη και στα γραφεία απωλεσθέντων των τριών κτιρίων, τουλάχιστον τρεις φορές, κι έχω αναρτήσει τρεις ανακοινώσεις. Μέχρι που έψαξα και με γάντια στα σκουπίδια του εργαστηρίου μας.

Μου είπαν να περιμένω μέχρι την Τρίτη, μήπως και τα φέρει κάποιος. Έμαθα και πώς να τα αντικαταστήσω. Αλλά αυτή η ιστορία μου έχει προκαλέσει τρομερή ανησυχία, και στενοχώρια. Πώς είναι δυνατόν σ’ένα κλειστό σύστημα, εντός δύο ωρών, να εξαφανιστεί κάτι που έχει τόσο μεγάλη σημασία για μένα και είναι τόσο άχρηστο σε οποιονδήποτε άλλο;

Γαμώτο. [ένα ηλίθιο γεγονός μπορεί πάντοτε να κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα απ’ό,τι ήδη είναι, ε;]

edit: το οποίο μου θυμίζει:

phd120105s

Read Full Post »

κάνει καλό στη διάθεση. Μου.
[κάποιος θα περάσει ένα απόγευμα αναστατωμένος, αλλά δεν είμαι -πλέον- εγώ]afuck

Read Full Post »

[κι αν όταν γυρνούσα από το Τόκυο με την Air France έπεφτε το αεροπλάνο μου; Το ξέρω πως τα αεροπορικά δυστυχήματα είναι σπάνια κι η Air France αξιόπιστη εταιρία, δεν ειν’αυτό το θέμα μας – το θέμα μας είναι, πως θα πέθαινα μόνη μου, χωρίς να προλάβω να σου πω αντίο. ναι, βέβαια όλοι μόνοι μας πεθαίνουμε στην τελική, αλλά χωρίς να προλάβω να σου πω αντίο;]

Κι έτσι χτες στο αεροδρόμιο, καλό ταξίδι. Να προσέχεις, καλά; Έλα, μη σκέφτεσαι αηδίες τώρα. Σ’αγαπάω – σ’αγαπάω. Άντε, γεια σου. Γεια σου.

Είναι στενόχωρα τ’αεροδρόμια. Όσο τρώγαμε το σάντουιτς από το Coop κι όσο έτρωγα το ρυζόγαλό μου (ναι, ρυζόγαλο, τι να κάνουμε τώρα;) μιλούσε μια κοπέλα στο καρτοτηλέφωνο κι έκλαιγε.

[πριν από πολλά χρόνια, φρεσκοερωτευμένη, άφηνα τον Π. στ’αεροδρόμιο και τον κοιτούσα να φεύγει. Πέρασε την αυτόματη συρόμενη πόρτα, αυτή άνοιξε, έκλεισε, και τον έκλεισε από πίσω. Μ’είχε πιάσει απελπισία, ήταν μια γυάλινη πόρτα και τον είχε πάρει. Πότε θα τον ξανάβλεπα; Τελικά δε θα τον ξανάβλεπα, γιατί χωρίσαμε στο μεταξύ. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.]

Ή τα τρένα. Γυρίζαμε με τον Α. από το Βερολίνο με το ICE. Ο Α. διάβαζε την εφημερίδα του – εγώ άκουγα στο repeat ένα cd του Jacques Brel. Μιλούσαμε. Μιλούσαμε. Μιλούσαμε. Τρώγαμε κάτι φρούτα που είχαμε αγοράσει απ’το σταθμό. Όλη την ώρα μία γυναίκα διαγώνιά μου με κοιτούσε επίμονα. Θα φτάναμε σε λίγο στην Κολωνία, με τον Α. είχαμε φτάσει στα μανταρίνια. Πήρα ένα, σηκώθηκα, στάθηκα μπροστά της, θέλετε ένα μανταρινι; Όχι, όχι, ευχαριστώ, και χαμογέλασε. Και δεν ξανακοίταξε.

Η Judith Hermann γράφει υπέροχα, αλλά sie ist mir nicht geheuer. Αυτές οι ποιητικές και ακριβείς περιγραφές των μετέωρων στιγμών της ζωής με σκοτώνουν. Η ιστορία Malte, όμως, είναι αριστούργημα. Η Alice ζητά να συναντήσει το Friedrich, τον εβδομηντάχρονο πια εραστή του θείου της Malte, που αυτοκτόνησε ένα μήνα πριν γεννηθεί.

Ihre Grossmutter hätte sich zu der Begegnung zwishen Alice und Friedrich nicht geäussert. Kein Für und kein Wider, weder noch. Sie war, fand Alice, im Alter ein auf demütige Weise glücklicher Mensh gewesen. Die Treppe herunter kam Friedrich. Ein alter Mann. Sehr feine Haare, weiss, fast leuchtend, und Alice dachte staunend, dass sie doch eigentlich angenommen hatte, er wäre jung. So jung wie er damals gewesen war, vor fast vierzig Jahren, sie hatte angenommen, Friedrich habe zu altern aufgehört, als Malte starb. Seine Geschichte habe dort aufgehört. Ihre habe angefangen.

Όταν βλέπω φωτογραφίες των γονιών ανθρώπων που αγαπώ – οι άνθρωποι γίνονται σαν τον Φράνκενσταϊν. Αυτά τα μάτια. Αυτό το χαμόγελο. Τα γόνατα του πατέρα του. Τα δάχτυλα της μητέρας του. Ένα ζευγάρι που γελάει αμήχανα μπροστά στη μηχανή, και δεν έχει ιδέα ότι θα γεράσει, θα κάνει παιδιά. Πού είναι; Δε θα μάθουμε ποτέ. Η θεία μου φοιτήτρια να παίζει τάβλι σε καλοκαιρινές διακοπές. Φοράει μαντίλι στα μαλλιά, πορτοκαλί φόρεμα και γελάει, είμαι σίγουρη, μ’αυτόν τον γοητευτικό ειρωνικό τρόπο που είχε.

[ακριβώς έτσι, όταν κάποτε γίνω -ευελπιστώ- ηλικιωμένη, μπορεί το blog ακόμα να ταξιδεύει έτσι ορφανό στο δίκτυο. Και θα λέω, θα λέει, «αυτή ήμουν.»]

ricola_kaugummi_glendaΗ φωτό από την καλοκαιρινή διαφημιστική καμπάνια για τις καινούριες τσίχλες της Ricola. Very swiss. (Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι το πουκάμισο είναι Alprausch, κι έχω το ίδιο καρό, σε κόκκινο άσπρο, σε φόρεμα. «Μοιάζει με ποδιά», είχε πει ο Γ. Μα, αυτό είναι το νόημα!)

Ο τίτλος από το κομμάτι Anthems for a seventeen-year old girl των Broken Social Scene.

Read Full Post »

A few months ago I’d have patted myself on the back to write such words, but I couldn’t have written them. I had to live them first, and now that I’m living them there’s no need to write them.

Smoke Bellew by Jack London, από το ποστ Nothing to say του blog μόδας The Clothes Horse

Small waterfall

1. Heidiland

Πήγαμε, λοιπόν (να’ν’ καλά το PhD program) στο στερεότυπο: ελβετική νευρολογική κλινική αποκατάστασης στα βουνά. Η ανθρώπινη ασθένεια, όμως, δεν είναι ούτε στερεοτυπική ούτε αστεία. Σε μια απομονωμένη κοιλάδα, είναι ένα μέρος πολύ πολιτισμένο. Εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, θερμά λουτρά, άλογα, Lokomat, δωμάτιο χαλάρωσης, βιβλιοθήκη, εστιατόριο. Δε μύριζε νοσοκομείο, κι όσο ήμασταν εκεί, όλα ήταν ήρεμα. Είχε πολλούς Ιταλούς ασθενείς που έβλεπαν τηλεόραση στο κοινό δωμάτιο. Οι ασθενείς αναρρώνουν από εγκεφαλικά, AVM, όγκους, δυστυχήματα. Το πρώτο απόγευμα που κάναμε περίπατο με τη Ν. είδαμε μια έφηβη κοπελίτσα που περπατούσε με πατερίτσες δίπλα στους γονείς της. Μας είπε Grüezi και χαμογέλασε, λες και ντρεπόταν για το πώς είναι. Μας μίλησε ένας ασθενής, καθηγητής αγγλικής φιλολογίας, που μετά το εγκεφαλικό του καταλάβαινε και σκεφτόταν στ’αγγλικά, αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει. Σιγά-σιγά τα κατάφερε – τώρα μάθαινε το th. Μια κοπέλα δεκαεννιά χρονών που έπεσε από τους κρίκους στην ενόργανη, κι έχει χάσει κομμάτι από τη μνήμη της. Τότε άνοιξε η πόρτα απότομα, και μπήκε ένας ηλικιωμένος που φώναζε χαρούμενα, «μου είπαν ότι εδώ έχει ομιλία. Θέλω κι εγώ να μιλήσω! Να πω τι έπαθα! Πού να κάτσω;»  Ο νευρολόγος μας είπε αργότερα ότι αυτός ο κύριος τραυμάτισε σε αυτοκινητιστικό την περιοχή του εγκεφάλου που σταματά την παρόρμηση. Ανοίγει πόρτες και μπαίνει, ξεκινάει να μιλάει, φλερτάρει με το προσωπικό. Την άλλη μέρα, βόλτα με τη Μ. «Συγνώμη – συγνώμη, κορίτσια; Μπορείτε να με βοηθήσετε; Μου έπεσε το πορτοφόλι μου και δεν μπορώ να σκύψω να το πιάσω.» Είναι μία κυρία, γύρω στα εξήντα πέντε, σε αναπηρικό καροτσάκι. «Είστε από αυτό το…αυτό το συνέδριο που λένε, που ήρθατε χτες;» «Ναι.» «Και τι κάνετε; Εσείς, αν μου επιτρέπετε να ρωτήσω, εσείς τι κάνετε; Α, πολύ ενδιαφέρον, πολύ ενδιαφέρον! Κι εσείς; Τι λέτε;» Το βράδυ πήγαμε για δείπνο σ’ένα κελάρι με κρασιά στο χωριό. Τραγουδούσε ένας τετραπληγικός πρώην ασθενής της κλινικής. Μπορούσε να κινεί το ένα χέρι, και με την έξω μεριά του καρπού έλεγχε τον υπολογιστή του, που έπαιζε μουσική. Κι αυτός τραγουδούσε. Είχε πολύ ωραία φωνή, θα το’λεγα ούτως ή άλλως δηλαδή, τετραπληγικός ή μη, κι ήταν πολύ χαρούμενος. Όλο έλεγε, «χορέψτε, χορέψτε! και τώρα χορέψτε!», κι ελάχιστοι χόρευαν. Αχ, δε χορεύει πια ο κόσμος όπως παλιά, και σίγουρα όχι με μισοαγνώστους. Τι στενόχωρο, αυτός που θα’θελε να χορέψει δεν μπορούσε, κι εμείς μπορούσαμε και δεν το κάναμε. Τι θα’ταν; Τίποτα δε θα’ταν. Αλλά δεν το κάναμε.

The view from our room 1

Το μπαλκόνι μας

2. Το όνειρο

Όταν το τελευταίο όνειρο της νύχτας είναι ότι κοιμάσαι πάνω σ’ένα μαλακό Zopf, τότε η μέρα σου θα’ναι καλή. Μετά τη δουλειά πήγα βόλτα στο δάσος. «Γρήγορα, γρήγορα», γρήγορα ήθελα να κατέβω, αλλά κάπου εκεί, όταν έφτασα πλάι στο χορτάρι που φτάνει μέχρι το γόνατο, ή όταν είδα τη γύρη στο φως το ήλιου, κάπου εκεί ξεχάστηκα. Άκουγα το M83  τουM83, και το She stands up που έπαιζε όταν είδα τη λίμνη (μα λίμνη! είκοσι λεπτά απ’το εργαστήριο! πού ζεις, μαλάκα;) δεν έλεγε πια Do you think he still loves her?/How would I know about this, Hunter?/I think he does… αλλά Do you think he still knows Zurich?/How would I know about this, honey?/I think he does…Έφτασα κάτω βλέποντας αυτή τη θέα, το άλμπουμ έφτανε στο τέλος του, (I’m happy, she said), το τηλέφωνο χτύπησε, «Πού είσαι; Δε θα’ρθεις; Έχουμ’αργήσει!»

A secret bench and table

3. And no one cares

Τα δείπνα της Παρασκευής και της Δευτέρας, για το τέλος της διπλωματικής του Μ. ήταν καλά. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι τον αναγνωρίζω καθαρά – αλλά χάνονται τόσο μέσα στις υπόλοιπες, που δεν ξέρω τελικά ποιος είναι. Αλλά αυτή η φωνούλα που συμπληρώνει «…και δε με νοιάζει» είναι τελευταία σταθερά εκεί.

4. Teach me how to fight

Οι Junior Boys ήταν σκέτη απογοήτευση. Ένα θα πω: μία ώρα. Μα μία ώρα, παιδιά; Ας είχαν και στολή (παντελόνι 7/8, κοντομάνικο πουκάμισο, πλεκτό γιλεκάκι, άσπρες κάλτσες, μαύρα παπούτσια), ας είχε κι ο τραγουδιστής hitler hairdo, making me feel ill, ας είχαν κι ωραία, κάπως μελαγχολικά βίντεο από πίσω από σεισμούς, εφηβικούς τσακωμούς και πέρασμα από τούνελ (πιο πολύ new media ήταν αυτό το σύνολο, τα βίντεο δεν έντυναν τη μουσική, αλλά κι ούτε η μουσική τα βίντεο) – μία ώρα. Και χωρίς encore. [Επίσης, αυτός ο φρικτός συνδυασμός 80s και 90s στα ρούχα του κοινού θα συνεχίσει να πουσάρεται κι άλλο ή έχουμε πιάσει πάτο;]

Read Full Post »