Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘μαγειρική-ζαχαροπλαστική’ Category

Ο Ρούντι βρίσκεται εσχάτως και στο δικό μου σπίτι – προφανώς. Στην είσοδο.

Σήμερα έφυγα απ’τη δουλειά με μια πελώωωρια λαχτάρα για σπιτικά κουλουράκια – και χωρίς λεφτά, για την ακρίβεια με δέκα φράγκα δανεικά απ’το συνάδελφο. Μέτρησα και ξαναμέτρησα τα λεφτά μου, ζάχαρη, φόρμες αστεράκια, δύο και είκοσι πέντε ρέστα, χμ, ίσως ένα ψωμάκι στο δρόμο; Σύντομα αποδείχθηκε ότι στην Ελβετία με δύο και είκοσι πέντε δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτα. Μάλιστα.

Ακολούθησαν σαμπλέ, μπισκότα με σοκολάτα, και τεστ διακόσμησης τρένων για δώρο.

Υπερβολικοί πειραματισμοί με χρώμα ζαχαροπλαστικής (Man beachte dabei den glitzernden Nagellack).

Rettet die Wale!

Read Full Post »

Μία καλή μέρα απαρτίζεται από:

1. ένα καλό ξύπνημα.
2. ένα καλό ξεκίνημα βιβλίου (του Dance Dance Dance) μέσα στο λεωφορείο.
3. δουλειά σε φυσιολογικούς ρυθμούς, και το νέο ότι βοήθησα να λυθεί ένα μεγάλο πρόβλημα.
4.
επίπονο στρέτσινγκ
5. το νέο ότι άνοιξε μπουτίκ Ladurée στη Ζυρίχη.
6. σύντομο τσατ με την C., η οποία είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που στην ανακοίνωση του 5 απαντά με «OMG!!!»
7. μια ντουζίνα μακαρόν από το 5, και, λόγω και της επετείου που πληροφορήθηκα χθες, κάτι αφρώδες (ε, ναι, δεν πήρα και Sekt, ή το κάνεις ή δεν το κάνεις. «Τα λεφτά είναι για μία ανάγκη και για ένα καπρίτσιο.»)


Την ημέρα που επέστρεφε η Α. στο Παρίσι και θα της δίναμε τα κλειδιά του διαμερίσματος στο οποίο είχαμε μείνει μια ολόκληρη βδομάδα, αποφασίσαμε με την C. να μείνουμε στη γειτονιά. Το σχέδιό μας ήταν να πάμε στο Père Lachaise. Σταματήσαμε σ’ένα μικρό μαγαζάκι που πουλούσε είδη από πάπια, μερικά ψωμιά, λίγα φαγητά και γλυκά. Δεν ξέρω πώς συνεννοηθήκαμε με την φιλική κυρία στον πάγκο, πάντως φύγαμε με δύο πακέτα φαγητό και μία μεγάλη crème brûlée. Πεινούσαμε πολύ κι είχε, όπως όλες εκείνες τις μέρες, πολύ κρύο, κι έτσι λίγο μετά την είσοδο βρήκαμε ένα παγκάκι και καθίσαμε με τα φαγητά μας. Ήταν μάλλον το περιβάλλον που μετέβαλε μία συζήτηση για τ’αγαπημένα μας φαγητά στο τι θα θέλαμε να φάμε πριν πεθάνουμε. Η C. ένα απλό ωμό ψάρι, και νομίζει όχι γλυκό. Εγώ κοτόσουπα με αυγολέμονο όπως την έκανε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, και τάρτα λεμόνι. Και μετά μιλούσαμε για την ασθένεια του πατέρα της C. όταν ήταν παιδί, στους γονείς μας, στο μέλλον, στους παιδικούς μας φίλους…Το νεκροταφείο δεν το επισκεφτήκαμε, βέβαια, ποτέ.

Τα μακαρόν δεν είναι γλυκό ζωής και αναμνήσεων κι αγάπης. Το ευαίσθητο κέλυφος από αμυγδαλόσκονη και μαρέγκα που σπάει με το που το αγγίζεις με τα δόντια σου και η λίγο κρύα κρέμα που διασχίζεις, η μαλακή μάζα που ελάχιστα μασάς πριν καταπιείς, είναι το σύντομο ιριδίζον πυροτέχνημα σαν αυτό που έσκασε στο μυαλό του αδελφού του Ratatouille, η γλυκύτητα, το χαριτωμένο, το κοριτσίστικο…το καπρίτσιο.

Αυτά τα μακαρόν είναι είδος ενδημικό στο Παρίσι, και φυσικά αντικείμενο λατρείας των Ιαπώνων. Τα παριζιάνικα καταστήματα Ladurée έχουν πάντοτε υπάλληλο που μιλά ιαπωνικά και καταστήματα Ladurée, του αγαπημένου (μου) Pierre Hermé και του ταλαντούχου Sadaharu Aoki υπάρχουν στο Τόκυο.

Φυσικά το κοριτσίστικο, το γαλλικό, το ιαπωνικό, θυμίζουν αμέσως τη Σοφία Κόππολα, η οποία σκηνοθέτησε το πολύ κοριτσίστικο και χαρούμενο διαφημιστικό για το άρωμα Miss Dior Chérie, που εκτυλίσσεται στο Παρίσι, είναι ροζ, και όπου-τι άλλο;-η πρωταγωνίστρια αγοράζει μακαρόν από τη Ladurée.

Αρκετά με τη σοβαρότητα για λίγες ημέρες.

Δεχόμεθα παραγγελίες για φαγώσιμα πυροτεχνήματα για τα Χριστούγεννα – πληροφορίες εντός.

Read Full Post »

BERRY Any small fleshy stoneless (pitless) fruit containing one or more seeds. Berries occur singly, in bunches (such as grape and redcurrant) or in clusters (elderberry). Wild berries may be eaten raw or cooked.

Larousse Gastronomique, English edition

Εδώ κι ενάμιση μήνα έχει ξεκινήσει η εποχή των φρούτων του δάσους. Γυρίζω απ’ το σούπερ μάρκετ με καλαθάκια γεμάτα μ’αυτά τα ξινούτσικα κόκκινα φρούτα. Τα τρώμε, τα μαγειρεύουμε, τα κάνουμε μαρμελάδες, τα βάζουμε σε τάρτες – αλλά αναρωτιέμαι: καταλαβαίνεις ένα πράγμα στ’αλήθεια όταν δεν ξέρεις τ’όνομά του;

Και ιδού τ’αποτελέσματα:

Strawberries – Erdbeeren – Φράουλες

Αυτό το ξέραμε.

Strawberries fields forever

Raspberries – Himbeeren – Βατόμουρα (φραμπουάζ)

Raspberry

Blackberries – Brombeeren – μούρα (;)

Μάλλον τ’αγαπημένα μου.

Black is B</p> <p>cassis - blackcurrant - schwarze johanisbeeren</p> <p><a title=

Blueberries – Heidelbeeren – Μύρτιλλα

Πολύ αρωματικά (κι ό,τι πρέπει για μαρμελάδες!)

Freshly Picked

Gooseberries – Stachelbeeren – ο θεός κι η ψυχή τους

Υπάρχουν σε διάφορα χρώματα, και μου θυμίζουν νεκρή φύση Ολλανδού ζωγράφου.

summer berries

Blackcurrants – Cassis

Γνωστά από το Crème de cassis, εγώ να πω την αλήθεια σε σορμπέ και μακαρόν τα έχω φάει μόνον.

Blackcurrants

Redcurrants – Johanisbeeren – Φραγκοστάφυλα (;)

Είναι τα πιο όμορφα φρούτα που υπάρχουν, με το στρογγυλό τους σχήμα, το φωτεινό τους κόκκινο και τη γυαλιστερή τους φλούδα. Δεν έχω ιδέα τι θα τα κάνω.

Red Currants

Rhubarb – Rhabarber – ραβέντι (;)

Αυτό δεν είναι φρούτο, είναι ρίζα που χρησιμοποιείται πολύ σε γλυκά και μαρμελάδες, συνήθως μαζί με φράουλες. Είναι κατάξινο, αλλά έχει πολύ ωραίο άρωμα.

Rhubarb

Σημείωση: οι φωτό δεν είναι δικές μου, αλλά είναι όπως πάντα από το flickr. Κουράστηκα να βάζω ξεχωριστό λινκ από κάτω τους, όμως έχουν πάντα link through, δηλαδή πατώντας στην εικόνα οδηγείστε στην σελίδα της στο flickr.


And now for something completely different…

Στην τελευταία lifo, η Δέσποινα Τριβόλη γράφει για τα «Top 10 χειρότερα αξεσουάρ για την παραλία«. Στη θέση 4 είναι φυσικά το

ΤΑΠΕΡ: Η παραλία δεν είναι για πικνίκ. Άσε που το περιεχόμενό τους το βλέπεις συχνά πυκνά μέσα στη θάλασσα.

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Για μπάνιο με τους γονείς πηγαίναμε στη Βουλιαγμένη (φυσικά στην οργανωμένη πλαζ του ΕΟΤ – με είσοδο). Ακόμη θυμάμαι μια μέρα πριν δέκα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή θα ήταν, που εγώ κι η τότε καλύτερή μου φίλη, εν μέσω ενός καλοκαιριού που προβλεπόταν απογοητευτικό (οικονομικές δυσχέρειες οι γονείς, σοβαρό πρόβλημα υγείας ο μπαμπάς της), αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο κάπου κοντά – στον Άλιμο νομίζω; Δεν ήμασταν κακομαθημένα παιδιά, αλλά στη θέα όλων αυτών των οικογενειών μεταναστών που είχαν απλώσει τα τραπεζομάντιλά τους κάτω από τα δέντρα κι έτρωγαν σάντουιτς, καρπούζια, έπιναν ούζο, μιλούσαν κι έπαιζαν με τα παιδιά τους, είχαμε κάπως ξινίσει. Ποιος, μα ποιος έφερνε το φαγητό του στην παραλία τη σήμερον ημέρα;

Χρειάστηκε να πάω Erasmus στη Γερμανία για να καταλάβω πως το να μη φέρνεις το φαΐ σου στο τρένο ή στη σχολή για ν’αγοράζεις άθλια σάντουιτς, το να μη φέρνεις τα φρέσκα σου φρούτα για επιδόρπιο στο μπάρμπεκιου για να σέρνεσαι μετά να βρεις περίπτερο για βιομηχανικό παγωτό, το να σ’αρέσει να πληρώνεις για κάτι που είναι δωρεάν και καλύτερης ποιότητας, είναι διαστροφή.

Κατ’αρχάς στην Ελλάδα δεν έχω αντιληφθεί ποιο μέρος είναι για πικ νικ. Τα ελάχιστα, αφημένα στην τύχη τους πάρκα, που μοιάζουν με πολυβολεία απ’το τσιμέντο και δεν έχει σκιά να καθίσεις; Τα μη προσβάσιμα για πολλούς κατοίκους των μεγάλων πόλεων δάση; Η θάλασσα προσφέρεται κατ’εξοχήν για πικ νικ, εάν φυσικά καθαρίζεις τ’απομεινάρια σου, κάτι που ούτως ή άλλως οφείλεις να κάνεις οπουδήποτε.

Ευτυχώς υπάρχουν ένα σωρό παραλίες στην Ελλάδα, κι όσο κι αν συμφωνώ ότι είναι σόλοικο να εμφανιστείς στο Πόρτο Καρράς ή στην Ψαρού με το τυροπιτάκι, υπάρχει χώρος για όλους. Στο κάτω-κάτω, εγώ ας δεχτώ ότι το να εμφανίζεσαι στην παραλία με όλα σου τα συμπράγκαλα είναι γελοίο (αν είσαι τριαντάρης single ή ρομαντικό ζευγαράκι, δηλαδή, γιατί στην Ελλάδα ως γνωστόν άλλες φυλές δεν υπάρχουν για τους δημοσιογράφους). Το να βλέπεις τη θάλασσα ως amusement park στο οποίο πας με τ’αυτοκίνητο και πληρώνεις το πάρκινγκ, την είσοδο, την ξαπλώστρα, τον καφέ, το σάντουιτς με καπνιστή γαλοπούλα ακούγοντας τα χιτ του καλοκαιριού είναι απόλυτα νορμάλ;

Παιδιά, μαζευτείτε λιγάκι κι αφήστε τον κόσμο να ζήσει όπως μπορεί και όπως θέλει όταν δεν ενοχλεί κανέναν, εκτός από τον τύπο που θέλει να live his/her myth in Greece.

Υπογραφή: μία που δεν παίρνει φαγητό μαζί της σχεδόν ποτέ στην παραλία. Αλλά σήμερα πήρε ένα τάπερ (φτου κακά) με μούρα, όταν έκανε μπάνιο στη λίμνη της Ζυρίχης. Η διπλανή Ελβετίδα έτρωγε ρόκα απ’το σακουλάκι του σούπερ μάρκετ. ZOMG – αχ σόρυ: μπίου.

Read Full Post »

Οι παρακάτω τρεις «συνταγές» δοκιμάστηκαν όλες μέσα στο Σαββατοκύριακο. Είναι συνταγές με εισαγωγικά, γιατί είναι πολύ απλές, φτιάχτηκαν όλες με υλικά της στιγμής και αναλογίες «με το μάτι». Η φέτα χρησιμοποιήθηκε γιατί υπήρχε στο ψυγείο, μου αρέσει, και αν δεν καταναλωνόταν θα χαλούσε.

Μακαρόνια με βασιλικό και φέτα

Ένα από τα φαγητά που είναι comfort food για μένα, είναι αυτό (άλλα είναι ο τραχανάς και η κοτόσουπα). Μου αρέσουν τα μακαρόνια, μικρή άλλωστε τα έτρωγα χωρίς σάλτσα (ίσως αυτό να είναι το τόσο οικείο). Μου αρέσει η φέτα. Μου αρέσει ο βασιλικός. Ταυτόχρονα, η γεύση είναι απλή και καθησυχαστική.

Βράζουμε τα σπαγγέτι να κρατάνε λίγο, τα βάζουμε στο πιάτο, τα πασπαλίζουμε με αρκετό ξερό βασιλικό και λίγη θρυμματισμένη φέτα.

Αυτό. Αν δοκίμαζα κάτι διαφορετικό, αποφάσισα χθες, θα ήταν ο εμπλουτισμός με ελαιόλαδο αρωματισμένο με σκόρδο. (Θα υπάρχει τέτοιο, δε θα υπάρχει;) Ίσως και κάποιο άλλο κατσικίσιο τυρί.

Ψευτοταμπούλι

Ντροπής πράγματα ντομάτες μέσα στο Φλεβάρη, αλλά ας όψεται :).

Ψιλοκόβουμε με το κουζινομάχαιρο μια ντομάτα, τέσσερα-πέντε κλωναράκια μαϊντανό και μια χοντρή ροδέλα κρεμμύδι και τα βάζουμε σε μπωλ. Ρίχνουμε ελάχιστο αλάτι πάνω στη ντομάτα. Θρυμματίζουμε λίγη φέτα, στίβουμε ένα λεμόνι, περιχύνουμε με λίγο λαδάκι κι ανακατεύουμε.

Ένα ψεύτικο ταμπούλι δηλαδή (ταμπουλέ μάλλον είναι το σωστό, αλλά εγώ το’μαθα λάθος) χωρίς το κους-κους και με φέτα. Είναι, πάντως, πολύ χαριτωμένο.

Σούπα κόκκινες φακές

Οι κόκκινες φακές δεν είναι αυτές που φτιάχνουμε στην Ελλάδα. Είναι μικρές φακές που χυλώνουν πολύ και στο σακουλάκι τους είναι πορτοκαλιές. Τις πήρα πρόσφατα από ένα τούρκικο παντοπωλείο και τις ευχαριστήθηκα ποικιλοτρόπως.

Για δύο άτομα: σε αραιό ζωμό λαχανικών που βράζει σε μεσαία κατσαρόλα ρίχνουμε ένα κλωναράκι σέλινο κι ένα κρεμμυδάκι φρέσκο ψιλοκομμένα, και περίπου μισή κούπα κόκκινες φακές. Σε είκοσι λεπτά αυτά έχουν ετοιμαστεί, οπότε προς το τέλος ρίχνουμε λίγο κόλιανδρο σε σκόνη και ακόμα λιγότερο τζίντζερ σε σκόνη. Στίβουμε μέσα μισό λεμόνι, σερβίρουμε και πασπαλίζουμε (τι έκπληξις) με λίγη θρυμματισμένη φέτα.

Αυτή η γεύση μου αρέσει πολύ.

Read Full Post »