Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘συναυλίες’ Category

Άκουσα το Merriweather Post Pavillion των Animal Collective για πρώτη φορά λόγω του hype. Όλη αυτή η ιστορία μού θύμισε την (προ τέτοιας εξάπλωσης του ίντερνετ) εποχή που οι Flaming Lips είχαν βγάλει το Yoshimi Battles the Pink Robots, το Uncut είχε γράψει μία διθυραμβική κριτική και όλα τα περιοδικά εξήραν τη μεγαλοφυία του συγκροτήματος. Το άλμπουμ εκείνο ήταν όντως πολύ καλό – ψυχεδέλεια, υπέροχα κομμάτια, μελωδικά χαοτική παραγωγή, παλαβομάρα του concept και τρομερό artwork. Τους είχα δει και live τότε (τότε, που ανήκαν στα 50 acts που πρέπει να έχεις δει πριν πεθάνεις), σε μια αρμένικη επίσκεψη σε φίλο στη Βαρκελώνη. Οι τύποι ήταν ντυμένοι νομίζω αρκουδος, κουνέλι και teletubbies, φώτα κινούνταν, κομφετί έπεφταν από τον αέρα, ήταν ωραία. Η μιάμιση ώρα που έπαιξαν, δηλαδή, ήταν ωραία. Εντούτοις, μ’αυτό το συγκρότημα είχα πάντα την αίσθηση ότι κάτι χάνω (κάτι που παθαίνω κατ’εξοχήν με τα βιβλία του Vonnegut, ας πούμε).

Αντίστοιχα ανακάλυψα τους Animal Collective, που μόνο ακουστά τους είχα. Το Merriweather Post Pavillion είναι πολύ ευχάριστο άλμπουμ, και πολύ ανοιξιάτικο, απ’αυτά που ακούω τα ηλιόλουστα απογεύματα δυνατά με ανοιχτά παράθυρα και η μουσική μπλέκεται με την κίνηση . Είδα ότι έπαιζαν στη Λουκέρνη, είπαμε να πάμε.

Η σκηνή έχει ένα μεγάλο φωτιστικό από ριζόχαρτο κι ένα πανώ με το εξώφυλλο του δίσκου. Και τα τρία μέλη του συγκροτήματος μοιάζουν πάρα πολύ νέοι, και είναι πάρα πολύ καλοί μουσικοί – τραγουδούν σωστά δεύτερη/τρίτη φωνή, οι λαρυγγισμοί τους είναι μαγευτικοί, οι αλλαγές τους για τη συναυλία επιτυχημένες. Και τα λοιπά.

Την ίδια ώρα, κάπου αλλού: το συγκρότημα παίζει στο Appenzell – μια συντηρητική περιοχή της ανατολικής Ελβετίας, με πολύχρωμα σπίτια και κατοίκους με τις πιο ωραίες παραδοσιακές στολές, σκορπισμένα σε καταπράσινους λόφους. Είναι ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα, απ’ αυτά που οι μυρωδιές είναι τόσο έντονες που νομίζεις ότι θα σκάσεις. Έχει κόσμο σαν την παρέα των τεσσάρων αγοριών δίπλα μου, που είναι παχουλοί, γελαστοί, και χορεύουν μπροστά στο συγκρότημα. Έχει παλιά ζευγάρια που φιλιούνται ξαπλωμένα στο γρασίδι και καινούρια ζευγάρια που πιάνονται χέρι-χέρι για να βγουν από το πλήθος. Οι μπλαζέ τύποι που κυκλοφορούν είναι στραβωμένοι μόνο και μόνο γιατί έχουν έρθει με το ποδήλατο. Το δεκαεξάχρονο αγόρι μπροστά στη σκηνή, που μιλά στον (πιστεύουμε) εραστή του και ανοιγοκλείνει το στόμα του, α, α, α, σα γάτα, και τον κοιτάει στα μάτια, δεν τον αγκαλιάζει και δε φεύγει, κι εκείνος δεν κοιτάει αμήχανα τη σκηνή. Εμείς συνεχίζουμε να’μαστε αγκαλιασμένοι σφιχτά. Το συγκρότημα παίζει, κι ο αέρας κρυώνει. Στην ατμόσφαιρα κυκλοφορεί η προσμονή του σεξ – αλλά όχι η μυρωδιά του, γιατί αυτό ακριβώς είναι η μουσική των Animal Collective: σαν σεξ που δεν μπορείς να τελειώσεις. Κυκλοφορούν διάφορα ναρκωτικά, κι ενόσω ο κόσμος είναι απασχολημένος με τα δικά του, προσγειώνονται ιπτάμενοι δίσκοι, πέφτει χρυσόσκονη, βγαίνουν εξωγήινοι, απελευθερώνονται πεταλούδες, σε μία τελείως προβλέψιμη βαθιά φαντασίωση οποιουδήποτε φοιτητή πληροφορικής. [Are you also frightened?]

Την επόμενη μέρα ξεκίνησε η ανοιξιάτικη αλλεργία μου.


Read Full Post »

Αν έπρεπε να διαλέξω μια από τις καλύτερες στιγμές των τελευταίων χρόνων, μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει ποτέ, μια απ’τις φορές που μετάνιωσα που δεν έφερα τη φωτογραφική μου μηχανή, μία από τις λίγες φορές που θαύμασα τους μουσικούς ως μουσικούς και τη μουσική ως μουσική, θα ήταν η συναυλία των This Will Destroy You την περασμένη Παρασκευή, με support τους Ελβετούς Eno και τους Αμερικανούς Mom.

Οι Eno ήταν συμπαθέστατοι.  Μουσική με μια γοητευτική απλότητα, όπως περνά ο αέρας μέσα απ’τα δέντρα (κι ας μου συγχωρεθεί ο λυρισμός). Κι ενώ σίγουρα δεν είναι «τοπική», είναι ο ελβετικός χαρακτήρας, που μόλις μετά από δυο χρόνια εδώ έχω αρχίσει να καταλαβαίνω και να εκτιμώ, στα καλύτερά του. Η μεγάλη πλειοψηφία του κοινού είχε έρθει γι’αυτούς. Ας πω κι ότι (κι εν μέρει αισθάνομαι άσχημα για την ακόλουθη παρατήρηση, γιατί αυτά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα), δεν μπόρεσα να μη χαρώ για το ανάπηρο παιδί που ήταν με τη φίλη του στο κοινό, για ό,τι αυτό λέει για την προσβασιμότητα του χώρου και των κάθε λογής εκδηλώσεων.

Αν οι Eno είναι αέρας, οι Mom είναι νερό. Η μουσική τους είναι ήρεμη, όμορφη, χαριτωμένη, σαν να φτάνει στ’αυτιά σου από την ακτή όταν βρίσκεσαι στο βυθό της θάλασσας. Ήταν ίσως η μοναδική φορά που όταν έπαιζε το support δεν ανυπομονούσα να βγει η μπάντα. Αφού άκουσα κομμάτια τους εκ των υστέρων, πρέπει να πω ότι είναι εξαιρετικοί στο live τους (τα βίντεο στο youtube τους αδικούν).

Οι This Will Destroy You ήταν εξαίρετοι. Ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά είναι πολύ καλός μουσικός – αλλά όλοι μαζί ήταν μαγεία. Έπαιξαν όλο το This Will Destroy You και το Young Mountain χωρίς παύση, χωρίς κανένα λάθος και με άψογο συγχρονισμό. Λίγες φορές έχω δει αυτό το μείγμα επαγγελματισμού και απόλαυσης της μουσικής. Ως θεατής δεν ήξερα τι να κάνω – να κλείσω τα μάτια μου ή να τ’ανοίξω; Να συνεχίσω να ταξιδεύω με τη μουσική τους, μουσική τόσο όμορφη και τόσο άψογα εκτελεσμένη που είναι για μια φορά απαλλαγμένη από κάθε είδους σκέψεις και αναμνήσεις, ή να τ’ανοίξω, και να τους δω να παίζουν και να χαμογελούν ευτυχισμένοι, να συνοφρυώνονται, να κλείνουν κι εκείνοι τα μάτια τους, να κοιτούν μόνο το όργανο που παίζουν και τίποτ’άλλο, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτ’άλλο στον κόσμο; Δεν ήμουν η μόνη. Από τις δύο μπροστινές σειρές που βρισκόμασταν κι εμείς, που ήξεραν κάθε αλλαγή των κομματιών, μέχρι τα πανκιά λίγο πιο πίσω, μέχρι τους εναπομείναντες φίλους των Eno που έμειναν από περιέργεια, ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι. Έτσι ευτυχισμένοι και χορτασμένοι ζητήσαμε το encore, έτσι ευτυχισμένοι έπαιξαν κι έφυγαν ντροπαλά, κι έτσι και φύγαμε. Είναι τρομερά δύσκολο να γράφεις για μουσική, κι ιδίως για συναυλίες, κι έτσι το μόνο που θα πω ήταν πως καθ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας σκεφτόμουν πως το να τους βλέπω να παίζουν ζωντανά ήταν για μένα ένα υπέροχο δώρο.

Η μουσική των TWDY μοιάζει. Είναι σαν να κινείται ανάμεσα στις ράγες του τρένου μια πολύ ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Κι όμως, ανάμεσα σ’αυτά τα δύο κομμάτια σίδερο χωράνε αμέτρητα μονοπατάκια, θόρυβος, ασταθής ισορροπία, έκπληξη, χάος, μικρά βήματα. Άσκηση ύφους; Όχι. Μάλλον θαύμα, πώς μπορείς να κάνεις τόσο θαυμαστά πράγματα μ’αυτά τα δεδομένα υλικά.

Φύγαμε στη μία, έχοντας χορτάσει τρεις ώρες μουσική κι από τα τρία συγκροτήματα, και (για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα) έχοντας πληρώσει δεκαπέντε φράγκα.

South Industrial Rails

[South Industrial Rails, by KenQuixote on flickr]

Read Full Post »

O Barði Jóhannson είναι πολύ ντροπαλός. Παίζει και δεν κοιτά ούτε την κιθάρα του ούτε το κοινό, παρά πάνω δεξιά. Φανερά ικανοποιημένος από την ενθουσιώδη υποδοχή του κοινού, στα διαλείμματα απ’ τα τραγούδια ξεκινά να πει κάτι με την βαριά ισλανδική προφορά του [I forgot the things to put on my hhairr…I hope you don’t mind. They look like a sheep’s. Do you have sheep in Switzerland? …They are nice animals, the sheep…], στα μισά φαίνεται πως το μετανιώνει [They are not very bright, but…tasty], χαμογελάει ντροπαλά, συνεχίζει, σταματάει, ξεκινά το επόμενο τραγούδι ανακουφισμένος. Τα γυναικεία φωνητικά αντικαθίστανται από τον κιθαρίστα του και τον ίδιο, που τραγουδά ντροπαλά κοντά στο μικρόφωνο. Το συγκρότημα είναι πολύ καλό κι ενθουσιώδες, ιδίως ο ντράμερ (και δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι τρεις απ’ αυτούς έχουν πολύ καλό κομμωτή :)).

Ειν’ απ’ αυτές τις συναυλίες που δεν πας τόσο για τη μουσική, αλλά για τα τραγούδια, που τα ξέρεις ένα-ένα. Τραγούδια όλα για την απόσταση ενός εκεί που κάποτε ήταν εδώ. Κι έτσι μιλούν για τ’αστέρια, τον ουρανό, τη βροχή, το κρύο, τη νύχτα. Είναι αυτή η γλυκιά πίκρα που μ’ αρέσει, είναι κι αυτό το πρόβλημα που έχω κι εγώ, όταν προσπαθείς να περιγράψεις ένα σύνολο από μικρά-μικρά συναισθήματα δένονται μεταξύ τους και φεύγουν σαν ένα κομμάτι πάγου που βλέπεις να επιπλέει στη θάλασσα – και πώς να περιγράψεις τις αποχρώσεις ενός κομματιού πάγου;

Island 2007

Το Something Wrong, που το παίζουν σχεδόν ολόκληρο, είναι το άλμπουμ που έχω συνδέσει περισσότερο με την περσινή άνοιξη. Είναι σαν σφαίρα μέσα στη σφαίρα αυτός ο κόσμος, αυτός ο κόσμος που χάθηκε και για μένα για πάντα. Κι έτσι ακούω το κυκλικό Forward and Reverse, και με βλέπω να περπατάω δίπλα στο ποτάμι, να κοιτάω το δρόμο απ’ το παρμπρίζ του λεωφορείου,

You were like a glimpse on to the stars
As we were dancing forward and reverse
One whole day
Under heavy rain
Don’t ever say
That we weren’t happy then

κι αισθάνομαι αυτή τη γλυκιά πίκρα, αλλά λίγο γλυκιά και λίγο πίκρα, σαν να βλέπω ένα κομμάτι πάγου να επιπλέει και να φεύγει μακριά. Αστείο δεν είναι;

Κι όμως, είμαι χαρούμενη τώρα. Μ’ ένα διαφορετικό τρόπο. Κι εξακολουθώ να χαμογελάω όταν ακούω αυτό το πολύ γλυκό cover του Stop in the name of love των Supremes, και να βλέπω παντού ερωτευμένα ζευγαράκια κι ανοιξιάτικο ήλιο, και να θυμάμαι πώς αργούσα πάντοτε στα ισπανικά μου ακούγοντάς το – γιατί βέβαια πότε έμαθα να σταματάω ένα τραγούδι, για να μπω στην αίθουσα; Ποτέ.

Read Full Post »