Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘αποδελτιώσεις’

BERRY Any small fleshy stoneless (pitless) fruit containing one or more seeds. Berries occur singly, in bunches (such as grape and redcurrant) or in clusters (elderberry). Wild berries may be eaten raw or cooked.

Larousse Gastronomique, English edition

Εδώ κι ενάμιση μήνα έχει ξεκινήσει η εποχή των φρούτων του δάσους. Γυρίζω απ’ το σούπερ μάρκετ με καλαθάκια γεμάτα μ’αυτά τα ξινούτσικα κόκκινα φρούτα. Τα τρώμε, τα μαγειρεύουμε, τα κάνουμε μαρμελάδες, τα βάζουμε σε τάρτες – αλλά αναρωτιέμαι: καταλαβαίνεις ένα πράγμα στ’αλήθεια όταν δεν ξέρεις τ’όνομά του;

Και ιδού τ’αποτελέσματα:

Strawberries – Erdbeeren – Φράουλες

Αυτό το ξέραμε.

Strawberries fields forever

Raspberries – Himbeeren – Βατόμουρα (φραμπουάζ)

Raspberry

Blackberries – Brombeeren – μούρα (;)

Μάλλον τ’αγαπημένα μου.

Black is B</p> <p>cassis - blackcurrant - schwarze johanisbeeren</p> <p><a title=

Blueberries – Heidelbeeren – Μύρτιλλα

Πολύ αρωματικά (κι ό,τι πρέπει για μαρμελάδες!)

Freshly Picked

Gooseberries – Stachelbeeren – ο θεός κι η ψυχή τους

Υπάρχουν σε διάφορα χρώματα, και μου θυμίζουν νεκρή φύση Ολλανδού ζωγράφου.

summer berries

Blackcurrants – Cassis

Γνωστά από το Crème de cassis, εγώ να πω την αλήθεια σε σορμπέ και μακαρόν τα έχω φάει μόνον.

Blackcurrants

Redcurrants – Johanisbeeren – Φραγκοστάφυλα (;)

Είναι τα πιο όμορφα φρούτα που υπάρχουν, με το στρογγυλό τους σχήμα, το φωτεινό τους κόκκινο και τη γυαλιστερή τους φλούδα. Δεν έχω ιδέα τι θα τα κάνω.

Red Currants

Rhubarb – Rhabarber – ραβέντι (;)

Αυτό δεν είναι φρούτο, είναι ρίζα που χρησιμοποιείται πολύ σε γλυκά και μαρμελάδες, συνήθως μαζί με φράουλες. Είναι κατάξινο, αλλά έχει πολύ ωραίο άρωμα.

Rhubarb

Σημείωση: οι φωτό δεν είναι δικές μου, αλλά είναι όπως πάντα από το flickr. Κουράστηκα να βάζω ξεχωριστό λινκ από κάτω τους, όμως έχουν πάντα link through, δηλαδή πατώντας στην εικόνα οδηγείστε στην σελίδα της στο flickr.


And now for something completely different…

Στην τελευταία lifo, η Δέσποινα Τριβόλη γράφει για τα «Top 10 χειρότερα αξεσουάρ για την παραλία«. Στη θέση 4 είναι φυσικά το

ΤΑΠΕΡ: Η παραλία δεν είναι για πικνίκ. Άσε που το περιεχόμενό τους το βλέπεις συχνά πυκνά μέσα στη θάλασσα.

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Για μπάνιο με τους γονείς πηγαίναμε στη Βουλιαγμένη (φυσικά στην οργανωμένη πλαζ του ΕΟΤ – με είσοδο). Ακόμη θυμάμαι μια μέρα πριν δέκα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή θα ήταν, που εγώ κι η τότε καλύτερή μου φίλη, εν μέσω ενός καλοκαιριού που προβλεπόταν απογοητευτικό (οικονομικές δυσχέρειες οι γονείς, σοβαρό πρόβλημα υγείας ο μπαμπάς της), αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο κάπου κοντά – στον Άλιμο νομίζω; Δεν ήμασταν κακομαθημένα παιδιά, αλλά στη θέα όλων αυτών των οικογενειών μεταναστών που είχαν απλώσει τα τραπεζομάντιλά τους κάτω από τα δέντρα κι έτρωγαν σάντουιτς, καρπούζια, έπιναν ούζο, μιλούσαν κι έπαιζαν με τα παιδιά τους, είχαμε κάπως ξινίσει. Ποιος, μα ποιος έφερνε το φαγητό του στην παραλία τη σήμερον ημέρα;

Χρειάστηκε να πάω Erasmus στη Γερμανία για να καταλάβω πως το να μη φέρνεις το φαΐ σου στο τρένο ή στη σχολή για ν’αγοράζεις άθλια σάντουιτς, το να μη φέρνεις τα φρέσκα σου φρούτα για επιδόρπιο στο μπάρμπεκιου για να σέρνεσαι μετά να βρεις περίπτερο για βιομηχανικό παγωτό, το να σ’αρέσει να πληρώνεις για κάτι που είναι δωρεάν και καλύτερης ποιότητας, είναι διαστροφή.

Κατ’αρχάς στην Ελλάδα δεν έχω αντιληφθεί ποιο μέρος είναι για πικ νικ. Τα ελάχιστα, αφημένα στην τύχη τους πάρκα, που μοιάζουν με πολυβολεία απ’το τσιμέντο και δεν έχει σκιά να καθίσεις; Τα μη προσβάσιμα για πολλούς κατοίκους των μεγάλων πόλεων δάση; Η θάλασσα προσφέρεται κατ’εξοχήν για πικ νικ, εάν φυσικά καθαρίζεις τ’απομεινάρια σου, κάτι που ούτως ή άλλως οφείλεις να κάνεις οπουδήποτε.

Ευτυχώς υπάρχουν ένα σωρό παραλίες στην Ελλάδα, κι όσο κι αν συμφωνώ ότι είναι σόλοικο να εμφανιστείς στο Πόρτο Καρράς ή στην Ψαρού με το τυροπιτάκι, υπάρχει χώρος για όλους. Στο κάτω-κάτω, εγώ ας δεχτώ ότι το να εμφανίζεσαι στην παραλία με όλα σου τα συμπράγκαλα είναι γελοίο (αν είσαι τριαντάρης single ή ρομαντικό ζευγαράκι, δηλαδή, γιατί στην Ελλάδα ως γνωστόν άλλες φυλές δεν υπάρχουν για τους δημοσιογράφους). Το να βλέπεις τη θάλασσα ως amusement park στο οποίο πας με τ’αυτοκίνητο και πληρώνεις το πάρκινγκ, την είσοδο, την ξαπλώστρα, τον καφέ, το σάντουιτς με καπνιστή γαλοπούλα ακούγοντας τα χιτ του καλοκαιριού είναι απόλυτα νορμάλ;

Παιδιά, μαζευτείτε λιγάκι κι αφήστε τον κόσμο να ζήσει όπως μπορεί και όπως θέλει όταν δεν ενοχλεί κανέναν, εκτός από τον τύπο που θέλει να live his/her myth in Greece.

Υπογραφή: μία που δεν παίρνει φαγητό μαζί της σχεδόν ποτέ στην παραλία. Αλλά σήμερα πήρε ένα τάπερ (φτου κακά) με μούρα, όταν έκανε μπάνιο στη λίμνη της Ζυρίχης. Η διπλανή Ελβετίδα έτρωγε ρόκα απ’το σακουλάκι του σούπερ μάρκετ. ZOMG – αχ σόρυ: μπίου.

Advertisements

Read Full Post »

The second important line of thought relates the hippocampus to memory. Although it has precursors, this idea derived its main force from a very well-known report by Scoville and Milner[2] of the results of surgical destruction of the hippocampus (in an attempt to relieve epileptic seizures), in a patient known as H.M. The unexpected outcome was severe amnesia: H.M. was unable to consciously remember events that occurred after his surgery or for several years before it. This case occasioned such enormous interest that H.M. is now said to be the most intensively studied medical case in history. In the ensuing years, other patients with similar levels of hippocampal damage and amnesia (caused by accident or disease) have been studied as well, and literally thousands of experiments have studied the physiology of neural plasticity in the hippocampus. There is now almost universal agreement that the hippocampus plays some sort of important role in memory; however, the precise nature of this role remains widely debated[3][4].

Hippocampus
Memento

Πριν ενάμιση χρόνο έβλεπα τα αποτελέσματα μελέτης fMRI σε ασθενείς με βλάβη στον ιππόκαμπο σε σχέση με υγιείς ανθρώπους. Για να απαντήσουν σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα που απαιτούσε τη δημιουργία νέων αναμνήσεων, οι υγιείς άνθρωποι έψαχναν μόνο στον ιππόκαμπο. Οι ασθενείς έψαχναν παντού. Η εικόνα ενός εγκεφάλου που ανοίγει απεγνωσμένα όλα τα συρτάρια ψάχνοντας για την πληροφορία που έπρεπε-να-ήταν-εδώ είναι συγκλονιστική.

Πρόσφατα αγόρασα το εξαιρετικό The Best American Science Writing, μία συλλογή επιστημονικών άρθρων σε καλά αμερικανικά περιοδικά και εφημερίδες. Η συλλογή επικεντρώνεται στο neuro και τη φαρμακοβιομηχανία, με πολύ λιγότερα άρθρα για το περιβάλλον και την Κίνα.

Το άρθρο An Error in the Code του Richard Preston, που δημοσιεύτηκε στο New Yorker, είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Ήταν ο Ζουμπουλάκης νομίζω, που για το Χορεύοντας στο Σκοτάδι είχε γράψει «είναι από αυτές τις ταινίες που βρίσκεις εξαιρετικές κι όμως η σκέψη πως θα τις ξαναδείς σου προκαλεί τρόμο» – ή κάπως έτσι. Αυτό το άρθρο είναι κάτι αντίστοιχο.
Αναφέρεται σε ένα σπάνιο σύνδρομο, το Lesch-Nyhan, το οποίο οδηγεί σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά που εκδηλώνεται σωματικά και λεκτικά παρά τη θέληση του ασθενούς. Το άρθρο είναι υπόδειγμα οικονομίας, περιεκτικότητας, ανθρωπιάς – και παρ’ό,τι μιλά για μία εξαιρετικά σπάνια, και δυσάρεστη ακόμα και στις περιγραφές, ασθένεια, κάνει τον αναγνώστη να συνδέεται με τον πάσχοντα και το περιβάλλον του με έναν ασυνήθιστο τρόπο. Ο ίδιος ο συγγραφέας έγινε φίλος με δύο ασθενείς και χρειάστηκε επτά χρόνια για να γράψει αυτό το άρθρο.

«Lensch-Nyhan is at the far end of a spectrum of self-injurious behavior», Jinnah went on. «We all do things that are bad for us. We’ll sit down in front of the television and eat a quart of ice cream. We all have self-injurious impulses, too. Driving a car, we can have a strange impulse to drive it the wrong way and smash it into something». Edgar Allan Poe called such promptings «the imp of the perverse.» The imp may be signals coming out of the basal ganglia. Normal people feel the promptings of the imp, but most of the time they don’t act on them. Lensch-Nyhan may suggest a way in which original thoughts and ideas seem to arise as impulses that aren’t suppressed, and how intimate the terrain is between the creative and the self-destructive.

Το The Abyss, του Oliver Sacks, μου άφησε μία περίεργη αίσθηση. Μιλά για ένα μουσικό με βλάβη στον ιππόκαμπο που του άφησε μνήμη λεπτών:

Desperate to hold on to something, to gain some purchase, Clive started to keep a journal, first on scraps of paper, then in a notebook. But his journal entries consisted, essentially, of the statements «I am awake», or «I am conscious», entered again and again every few minutes. He would write: «2:10 P.M: This time properly awake…2:14 P.M: this time finally awake…2:25: this time completely awake,» along with negations of these statements: «At 9:40 P.M: I awoke for the first time, despite my previous claims.» This in turn was crossed out, followed by «I was fully conscious at 10:35 P.M., and awake for the first time in many, many weeks.» This in turn was canceled out by the next entry.

Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς μία κατάσταση που επηρεάζει περισσότερο την προσωπικότητά του. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω την απελπισία που ένιωθα για τον ίδιο και τη σύντροφό του, τα ερωτηματικά για το τι είναι τελικά αυτό που κάνει εμένα, εμένα. Τι είναι αυτό που με κάνει να νιώθω, εγώ. Κι όμως, στο κείμενο ο Sacks μού φάνηκε αντιπαθής. Πως δεν έχει την εγγύτητα στον ασθενή που έχει ο Preston (ο Clive δεν είναι δικός του ασθενής, και επομένως υποθέτω η εγγύτητα δεν πειράζει) αλλά ούτε και την καθαρή επιστημονική απόσταση. Πολλά από τα στοιχεία της συμπεριφοράς του Clive που περιγράφει έχουν σαφή νευρολογικά αίτια, τα οποία αναφέρονται μόλις στο τέλος του κειμένου (και μάλλον κρυπτικά). Όσο κι αν το κείμενο δεν έχει διδακτικό σκοπό, μου δόθηκε η αίσθηση πως στον Sacks αρέσει να εντυπωσιάζει.

Πόσο να καταλάβαιναν οι γιατροί το ’50 γιατί ο H.M. ίσως μπορούσε να βρίσκει το δρόμο για το σπίτι του απ’τη στάση, αλλά αδυνατούσε να θυμηθεί όποιον του σύστηναν; Η γνώση αυτή σίγουρα άλλαξε τις απαιτήσεις των γιατρών, τη στάση των κοντινών ανθρώπων – κάποτε ίσως οδηγήσει και στη θεραπεία. Όμως τι αλλάζει σ’έναν ασθενή άνθρωπο;

He suddenly exlaimed, «I’m conscious now…Never saw a human being before…for thirty years…It’s like death!»


[Κι εγώ; Εγώ, να. Τις κακές μέρες θα ‘θελα, όχι να μην έχει συμβεί το παρελθόν. Αλλά να μην το θυμόμουν. Φαντάζομαι να παίρνω μια άσπρη γόμα και σιγά, μεθοδικά, καθαρά, να σβήσω κάθε γραμματάκι, κάθε ουρίτσα απ’ το τετράδιό μου. Και φαντάζομαι ότι τότε καθαρίζει το γκρι σύννεφο που έχω πάνω απ’το κεφάλι μου. Τις καλές μέρες, τις καλές μέρες οι αναμνήσεις έχουν τόσο μικρότερη σημασία. Οι καλές μέρες γίνονται περισσότερες. Χτες έκανα τα πρώτα μου τρία βήματα πάνω σε σκοινί. Ε να, δεν είμαι ακόμα την Marion, αλλά εκείνη τη στιγμή πετάω. Εκείνη τη στιγμή είμαι αυτή που ήμουν πάντα – πριν γίνουν όλα αυτά.]

Read Full Post »

Διαβάζω στο in.gr, στο Spiegel και την El País για την ολυμπιακή φλόγα στο Παρίσι.

Η λαμπαδηδρομία ξεκίνησε γύρω στις 14:00 (ώρα Ελλάδος) από τον Πύργο του Αϊφελ και μόλις μισή ώρα αργότερα διεκόπη σε δρόμο κατά μήκος του Σηκουάνα. Ανδρες της αστυνομίας που κινούνταν πεζή έσβησαν τη δάδα και την τοποθέτησαν σε ειδικό λεωφορείο για να την απομακρύνουν από τους διαδηλωτές που έχουν κατακλύσει το Παρίσι με σημαίες του Θιβέτ.

Το Πάσχα φέρνουμε στην Ελλάδα το Άγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους.

Τι ματαιότητα. Καμία πρόοδος από τις προϊστορικές φυλές.

Read Full Post »

Ένας Αμερικανός φίλος μού εξηγούσε πρόσφατα ότι οι όροι generation x, generation y χρησιμοποιούνται πολύ στις ΗΠΑ. Δεν με εκπλήσσει βέβαια ότι τα αντίστοιχα άρθρα στη wikipedia χρήζουν διόρθωσης. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Έχω ξαναρχίσει να παρακολουθώ τη γερμανόφωνη ειδησεογραφία (Spiegel, Zeit και Tagesanzeiger) και ξεχώρισα δύο ειδήσεις.

Η πρώτη, ο διευθυντής των Γερμανικών Ταχυδρομείων γλίτωσε φόρους ενός εκατομμυρίου ευρώ τοποθετώντας τα χρήματά του στο Λίχτενσταϊν. Τα στοιχεία απέκτησε το γερμανικό ΣΔΟΕ αγοράζοντας αντί 5 εκατομμυρίων ευρώ (σ.σ. ταρίφα;) dvd με στοιχεία λογαριασμών από πρώην εργαζόμενο στην LBT, την τράπεζα που διαχειρίζεται η πριγκιπική οικογένεια. Το dvd περιέχει στοιχεία και για εκατοντάδες ακόμη υποθέσεις φοροδιαφυγής Γερμανών πολιτών, ενώ η Γερμανία απειλεί με μέτρα εναντίον του Λίχτενσταϊν εάν αυτό δεν ακολουθήσει επιτέλους τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για το ξέπλυμα χρήματος. Παρά τις -μη πειστικές- αντιδράσεις του Λίχτενσταϊν, φαίνεται πως το θέμα θα έχει συνέχεια. Η Ελβετία, στο μεταξύ, παριστάνει το καλό παιδί, γιατί φοβάται ότι θα την πάρει κι εκείνη η μπάλα. (περισσότερα…)

Read Full Post »