Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘βίντεο’

Μία καλή μέρα απαρτίζεται από:

1. ένα καλό ξύπνημα.
2. ένα καλό ξεκίνημα βιβλίου (του Dance Dance Dance) μέσα στο λεωφορείο.
3. δουλειά σε φυσιολογικούς ρυθμούς, και το νέο ότι βοήθησα να λυθεί ένα μεγάλο πρόβλημα.
4.
επίπονο στρέτσινγκ
5. το νέο ότι άνοιξε μπουτίκ Ladurée στη Ζυρίχη.
6. σύντομο τσατ με την C., η οποία είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που στην ανακοίνωση του 5 απαντά με «OMG!!!»
7. μια ντουζίνα μακαρόν από το 5, και, λόγω και της επετείου που πληροφορήθηκα χθες, κάτι αφρώδες (ε, ναι, δεν πήρα και Sekt, ή το κάνεις ή δεν το κάνεις. «Τα λεφτά είναι για μία ανάγκη και για ένα καπρίτσιο.»)


Την ημέρα που επέστρεφε η Α. στο Παρίσι και θα της δίναμε τα κλειδιά του διαμερίσματος στο οποίο είχαμε μείνει μια ολόκληρη βδομάδα, αποφασίσαμε με την C. να μείνουμε στη γειτονιά. Το σχέδιό μας ήταν να πάμε στο Père Lachaise. Σταματήσαμε σ’ένα μικρό μαγαζάκι που πουλούσε είδη από πάπια, μερικά ψωμιά, λίγα φαγητά και γλυκά. Δεν ξέρω πώς συνεννοηθήκαμε με την φιλική κυρία στον πάγκο, πάντως φύγαμε με δύο πακέτα φαγητό και μία μεγάλη crème brûlée. Πεινούσαμε πολύ κι είχε, όπως όλες εκείνες τις μέρες, πολύ κρύο, κι έτσι λίγο μετά την είσοδο βρήκαμε ένα παγκάκι και καθίσαμε με τα φαγητά μας. Ήταν μάλλον το περιβάλλον που μετέβαλε μία συζήτηση για τ’αγαπημένα μας φαγητά στο τι θα θέλαμε να φάμε πριν πεθάνουμε. Η C. ένα απλό ωμό ψάρι, και νομίζει όχι γλυκό. Εγώ κοτόσουπα με αυγολέμονο όπως την έκανε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, και τάρτα λεμόνι. Και μετά μιλούσαμε για την ασθένεια του πατέρα της C. όταν ήταν παιδί, στους γονείς μας, στο μέλλον, στους παιδικούς μας φίλους…Το νεκροταφείο δεν το επισκεφτήκαμε, βέβαια, ποτέ.

Τα μακαρόν δεν είναι γλυκό ζωής και αναμνήσεων κι αγάπης. Το ευαίσθητο κέλυφος από αμυγδαλόσκονη και μαρέγκα που σπάει με το που το αγγίζεις με τα δόντια σου και η λίγο κρύα κρέμα που διασχίζεις, η μαλακή μάζα που ελάχιστα μασάς πριν καταπιείς, είναι το σύντομο ιριδίζον πυροτέχνημα σαν αυτό που έσκασε στο μυαλό του αδελφού του Ratatouille, η γλυκύτητα, το χαριτωμένο, το κοριτσίστικο…το καπρίτσιο.

Αυτά τα μακαρόν είναι είδος ενδημικό στο Παρίσι, και φυσικά αντικείμενο λατρείας των Ιαπώνων. Τα παριζιάνικα καταστήματα Ladurée έχουν πάντοτε υπάλληλο που μιλά ιαπωνικά και καταστήματα Ladurée, του αγαπημένου (μου) Pierre Hermé και του ταλαντούχου Sadaharu Aoki υπάρχουν στο Τόκυο.

Φυσικά το κοριτσίστικο, το γαλλικό, το ιαπωνικό, θυμίζουν αμέσως τη Σοφία Κόππολα, η οποία σκηνοθέτησε το πολύ κοριτσίστικο και χαρούμενο διαφημιστικό για το άρωμα Miss Dior Chérie, που εκτυλίσσεται στο Παρίσι, είναι ροζ, και όπου-τι άλλο;-η πρωταγωνίστρια αγοράζει μακαρόν από τη Ladurée.

Αρκετά με τη σοβαρότητα για λίγες ημέρες.

Δεχόμεθα παραγγελίες για φαγώσιμα πυροτεχνήματα για τα Χριστούγεννα – πληροφορίες εντός.

Advertisements

Read Full Post »

Η Ζυρίχη ίσως είναι -σχεδόν- τόσο καθαρή ώστε να μπορείς να φας τη μινέστρα σου από τη Bahnhofstrasse, όπως είχε πει κι ο Joyce. Αλλά κυρίως είναι -σχεδόν- τόσο ήσυχη ώστε να μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο σου το βράδυ δίπλα στο ποτάμι.

Και να περπατήσεις στο βουνό.
Και να κολυμπήσεις σε καθαρό νερό στο δρόμο για το σπίτι.
Και να δεις σκίουρους και αλεπούδες.
Και να βρεις δρόμους που δεν τους περπατά κανένας.
Έχει καμιά σημασία που δεν την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά;

Virtuous Night Section, Brian Gottschalk & Fabian Näff, Switzerland 2008
Προβολή στο Bicycle Film Festival Zurich

[Η μουσική είναι το Country Mile, των Camera Obscura.]

Read Full Post »

Θυμάμαι τα πάντα απ’ αυτή την Κυριακή στο Neuchâtel. Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω μια από τις πιο όμορφες μέρες της ζωής μου;

[ναι, το ξέρω, το έχω παρακάνει με τη μουσική. το μυαλό μου είναι γεμάτο λέξεις, που θέλω να τις αδειάσω μονομιάς σ’ ένα άσπρο φόντο, κι όμως δεν έχω χρόνο. όμορφες λέξεις. και γι’ αυτό, μουσική.]

Read Full Post »

:)

(το βίντεο ούτε που το βλέπω, βέβαια)

Read Full Post »

Παρ’ όλο το ύφος, τα επιφανειακά στοιχεία και το γεγονός ότι ο Albarn είναι το πλούσιο, πανέμορφο και εξυπνούλικο τυπάκι που ψαρώνει τους συμμαθητές του με τσιτάτα από γαλλικά βιβλία, το beetlebum είναι σκέτο χαμόγελο.

Είναι ίσως που είχα δει αμέτρητες φορές το βιντεοκλίπ το Φλεβάρη-Μάρτη του ’97, μ’ αυτή την άχαρη εφηβεία κι αυτό το συνεχή ήλιο της Αθήνας που ούτε τη φαντασίωση δε σ’ άφηνε να ζήσεις ότι είσαι στο ίδιο δωμάτιο με τον Damon (γιατί τότε φυσικά λεγόταν Damon κι όχι Albarn) την ώρα που πέφτει στο πάτωμα, λίγο πριν από το τρίτο λεπτό. Το συμπαθώ το κοριτσάκι που τα σκεφτόταν αυτά.

Το βιντεοκλίπ τελειώνει με εικόνες πόλης. Τέτοια εποχή πέρσι είχαμε δει σπίτι της Μ. το Κουρδιστό Πορτοκάλι.

Φυσικά είδα σήμερα το Universal με άλλο πρίσμα. Θα ήταν tribute, αν το κοινό στο οποίο απευθυνόταν είχε δει στην πλειοψηφία του την ταινία.

Well, it really could happen, yes it really could happen
When the days they seem to fall through you, well just let them go.

Αισθάνομαι πολύ τυχερή και γεμάτη. Ωραίες μέρες.

Read Full Post »

Read Full Post »

Ένας Αμερικανός φίλος μού εξηγούσε πρόσφατα ότι οι όροι generation x, generation y χρησιμοποιούνται πολύ στις ΗΠΑ. Δεν με εκπλήσσει βέβαια ότι τα αντίστοιχα άρθρα στη wikipedia χρήζουν διόρθωσης. (περισσότερα…)

Read Full Post »