Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘γκρίνια’

Τον τελευταίο καιρό μου είναι αδύνατον να στρέψω το βλέμμα μου προς τα έξω. Το πιο βαρετό δεν είναι η δουλειά, είναι οι ίντριγκες της δουλειάς, το unlimited self-importance. Βαριέμαι αφόρητα. Σήμερα σκεφτόμουν τον Ώστιν Πάουερς να φωνάζει, «Oh, behave!»»

[παρένθεση: καλή μου(sic), αυτή η λέμον πάι δεν τρώγεται. Έχεις ξεχάσει και να μαγειρεύεις.]

Στο μεταξύ: πηγαίνοντας σε μία ομιλία σήμερα το μεσημέρι, είδα ξαφνικά αυτό το φάσμα των ανθρώπων που είναι εκτός της «παραγωγικής διαδικασίας», και που δεν βλέπω πια ποτέ – στο δικό μας κάμπους στα όρη τα κακόμοιρα τα παιδάκια είναι μαντρωμένα ανάμεσα σε αμφιθέατρα, λέσχες και καφετέριες. Είναι μια υπέροχη μέρα, το τραμ είναι γεμάτο ηλικιωμένους και φοιτητές, κοπελίτσες που έχουν σκεφτεί τι ρούχο να βάλουνε, έχουν χτενίσει τα μαλλιά τους, έχουνε βαφτεί. Το τραμ έχει άδειες θέσεις. Πολλές άδειες θέσεις.

Στο γυρισμό βλέπω ένα τύπο που περιμένει μοναδικός αυτός στο πλυντήριο να στεγνώσουν τα ρούχα του. Αυτή την ευτυχία, του να κάθεσαι βαριεστημένος και να παρατηρείς τα ρούχα να πέφτουν στο στεγνωτήριο, να μυρίζεις τσιγάρο (έχοντάς το συνδυάσει για το πρωινό σου με πορτοκαλάδα – ο μόνος ίσως συνδυασμός που κάνει τη γεύση και του ενός και του άλλου χειρότερη), να έχεις μιά-μι-ση ώρα ώσπου να πας σε κάποιο μάθημα και να περνάς σίγουρα τα επόμενα τρία σου λεπτά παρατηρώντας τη σκόνη να πέφτει στον ήλιο, ενώ είσαι αόρατος, και δεν το ξέρεις, από τα στίφη της πλειοψηφίας, χωμένης στο γραφείο της – αυτή την ευτυχία τη θέλω τώρα και μου λείπει.

Στο μεταξύ: ανοίγω το Παλιά, πολύ παλιά του Μάρκαρη. Το οποίο κουβαλάω απλά μέσα στην τσάντα μου για το βράδυ, το’χω ήδη διαβάσει, έλα όμως που ο Μεγάλος Ύπνος τετέλεσται μέσα στο γεμάτο πρωινό λεωφορείο του πρωινού – το ξαναπιάνω (αυτή τη στιγμή, μετά από τρία ακόμη μισάωρα ταξίδια μέσα στην πόλη, το έχω τελειώσει). Είναι όταν ο Χαρίτος παρατηρεί ότι οι υπόλοιποι εκδρομείς του οργανωμένου πακέτου στην Κωνσαντινούπολη φορτώνουν το πιάτο τους στο πρωινό «την πυραμίδα του Χέοπα» (σελίδα 40), που μου είναι απόλυτα σαφές τι μου λείπει από τη γλώσσα μου: οι εικόνες. σκάει μύτη/απλώνονται κάτι ταβέρνες/τα μούτρα της/κουλούρι που το ανοίγαμε στη μέση και βάζαμε μέσα ένα τσιγαρόχαρτο κασέρι ή κεφαλοτύρι. Και ούτω καθ’εξής. Μου λείπουν: οι εικόνες και η ειρωνία.

Σκηνή ανθολογίας: Κεφάλαιο 16, ο Χαρίτος πηγαίνει στο γηροκομείο για πληροφορίες.

Κάθομαι σε ένα σαλονάκι, ουδέτερο και απρόσωπο. Απέναντι κάθονται δυο γεροντάκια, που είναι ντυμένα σα δίδυμα ή σαν τρόφιμοι ορφανοτροφείου παλαιού τύπου: ίδιο πουκάμισο, άσπρο με μπλε ρίγες, ίδιο πανταλόνι, ανοιχτό γκρι με τιράντες, ίδιο χρώμα παντόφλες. Διαφέρουν μόνο τα πρόσωπά τους. Ο κυρ Χαράλαμπος, κατά κόσμον Χαράλαμπος Σεφερτζίδης, έχει χάσει όλα τα δόντια του, αλλά έχει ένα ύφος σα να απαλλάχτηκε.

(ο σπαρταριστός διάλογος -ή μάλλον οι παράλληλοι μονόλογοι- ξεκινά στην επόμενη παράγραφο και συνεχίζεται για εξίμισι ακόμη σελίδες.)

Το ίδιο βράδυ, στη συζήτηση-παρουσίαση του βιβλίου του, μαθαίνω από μία παρευρισκόμενη (μα τι λέξεις σήμερα!) ότι υπάρχει ελληνική βιβλιοθήκη. Επίσης, το βιβλίο βρίσκεται μπροστά μου με αφιέρωση. Veni, vidi, vici. :)

We shall overcome.

Read Full Post »

Σήμερα μου έγραψε το Αερικό, είχα να απαντήσω σε μέιλ τρεις μήνες. Αρχίζω να αποκτώ μεγάλο πρόβλημα με το χρόνο μου. Χμουφχ. Και δεν έχω καν πολλή-πολλή δουλειά – απλα πολλή δουλειά. (το πολλή-πολλή μου θυμίζει επικίνδυνα τη Γούπι Γκόλντμπεργκ και την υπόθεση Πολάνσκι – τι απογοήτευση από τον Τέρυ Γκίλιαμ!)

Διαπιστώσεις: δύο χρόνια από τότε που έφτιαχνα την εργασιακή ρουτίνα μου στο κέντρο της πόλης, ενάμισης χρόνος από τότε που την άφησα, σήμερα δεν ήξερα ούτε πού είναι τα ποτήρια. Η μικρή των δύο ετών πριν είναι μία αγαπημένη άλλη. Ως και η διαρρύθμιση του σούπερ μάρκετ άλλαξε.

Ημερίδα για το μέλλον μετά το διδακτορικό. Μου έκαναν εντύπωση: πανεπιστημιακοί και επαγγελματίες συμφώνησαν ότι η εμπειρία σε άλλη χώρα, ει δυνατόν και σε άλλη ήπειρο, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Αν αυτό δεν γίνεται, σε άλλο αντικείμενο. Φίλε μου, στην Ελλάδα ήξερα μόνο ένα καθηγητή που είχε αλλάξει αντικείμενο, και δεν ξέρω αν ήταν με τη θέλησή του. Το επιχείρημα; Την πρώτη φορά μπορεί να ήσουν τυχερός, σ’έναν άλλο τομέα δύσκολα. Επαγγελματίες δεν ήταν αρνητικοί όχι μόνο απέναντι στο διδακτορικό, αλλά και σε post-doc – κι αυτό όχι μόνο στην big pharma. Ο επαγγελματίας που μπορεί να κινηθεί από τον πανεπιστημιακό στον επαγγελματικό χώρο κι αντιστρόφως. Αλλά πάλι, η αγορά της Ελβετίας είναι διαφορετική από ό,τι των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών. Εξακολουθώ να φοβάμαι το overqualification.

το post snippet – εσάνς του τίτλου «σημειώσεις» [θα το βλέπω σε δέκα χρόνια και θα γελάω;]

Έχω κλείσει ενάμιση χρόνο στο διδακτορικό – είμαι λοιπόν πριν από τη μέση. Τι σκέφτομαι; Εξακολουθώ να πιστεύω, όπως στην αρχή των σπουδών μου, ότι μάλλον είμαι για τη βιομηχανία, ιδανικά κάπου που να μπορώ να κάνω έρευνα. Προσεγγίζοντας όλο και περισσότερο τη βασική έρευνα τα τελευταία χρόνια, το engineering εξακολουθεί να μου έχει δώσει τις μεγαλύτερες χαρές. Δεν ξέρω αν είναι χαρακτήρας ή το priming πολυετούς πολυτεχνικής εκπαίδευσης, αλλά η ικανοποίηση του να σκέφτεσαι και να φτιάχνεις κάτι για μένα ξεπερνά τη χαρά της ανακάλυψης. Δεν μπορώ να φανταστώ να χαράσσω ερευνητική πορεία και να θέτω ερωτήματα που ζητούν απάντηση για ανθρώπους πέρα από μένα. Δεν μπορώ να με φανταστώ να έχω ομάδα – ίσως είναι και λόγω έλλειψης εμπειρίας. Δεν ξέρω να διοικώ κόσμο. Μ’αρέσουν τα πρότζεκτ με ημερομηνία λήξης, μ’αρέσει να δουλεύω ανεξάρτητα, έχει τεράστια σημασία για μένα να νιώθω ότι κάνω κάτι που αξίζει. Μ’αρέσουν οι άνθρωποι και μπορώ να έχω πολύ καλές σχέσεις με τους συνεργάτες μου, ακόμη και με επιθετικούς ή δύσκολους ανθρώπους, αλλά όχι με κυκλοθυμικούς – μου διαλύουν το στομάχι. Δε με πειράζει να είμαι μπροστά σ’έναν υπολογιστή όλη μέρα. Δεν ξέρω αν κάποτε θα προτιμώ να προγραμματίζω ή να μανατζάρω.

Camera Obscura: το Abart πρέπει πραγματικά να κλείσει – δύο στα δύο φρικτός ήχος, τεράστια καθυστέρηση εμφάνισης του support, πενηντάλεπτο κενό πριν το main act, για να γίνει sound check (γιατί; γιατί εκείνη την ώρα, με το κοινό να περιμένει;), τρομερά νεύρα από τους καλλιτέχνες. Πέρσι αφήσαμε τις ladytron μετά από τρία τραγούδια – φέτος είδαμε τα ίδια με τους camera obscura και σκεφτόμαστε ότι ίσως να μην φταίγανε αυτές. Τέλος πάντων, καλά έπαιξαν, αν και το βλέμμα της μέδουσας της τραγουδίστριας το είχα δει τελευταία φορά στη συγχωρεμένη τη θεία μου – όποιος το’χει αντικρίσει δεν το’χει ξεχάσει. Γιατί, ρε παδιά; Αν δεν είστε σε θέση να διοργανώσετε μια συναυλία με στοιχειώδη επαγγελματισμό, γιατί δεν το αφήνετε το σπορ;

Read Full Post »

μεχ μεχ

Όχι ότι θα γίνει και καμιά καταστροφή, αλλά οι περιγραφές της Ιαπωνίας που’χω μες στο κεφάλι μου (τα λουλούδια/η ποίηση/η ομορφιά), οι Get Well Soon, οι συμπτώσεις/ο μικρός κόσμος, the swiss-finnish fraction, όλα αυτά αρχίζουν να ξεπλένονται σιγά-σιγά πριν τα γράψω,

γιατί.δεν.προλαβαίνω.

Read Full Post »