Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ζευγάρια’

Χτες το βράδυ στο τραμ είδα ένα ζευγάρι όπου η κοπέλα ήταν νάνος.

Αυτή τον αγκάλιασε και του χάιδευε τη μέση. Κι αυτός χαμογέλασε, γονάτισε, την αγκάλιασε και τη φίλησε.

Read Full Post »

swim

Sea

[Josef] I thought um, you and I, maybe we could go away somewhere. Together. One of these days. Today. Right now. Come with me.
[Hanna] No, I don’t think that’s going to be possible.
[Josef] Why not?
[Hanna] Um, because I think that if we go away to someplace together, I’m afraid that, ah, one day, maybe not today, maybe, maybe not tomorrow either, but one day suddenly, I may begin to cry and cry so very much that nothing or nobody can stop me and the tears will fill the room and I won’t be able to breathe and I will pull you down with me and we’ll both drown.
[Josef] I’ll learn how to swim, Hanna. I swear, I’ll learn how to swim.

[The secret life of words]

Read Full Post »

Street parade. Οι γκέι Ελβετοί είναι πολύ ομορφότεροι από τους στρέιτ. Οι γυναίκες πάλι όχι. Υπό προϋποθέσεις μπορώ να φανταστώ να μ’ αρέσει μια γυναίκα, αλλά αυτές όχι. Έχει πολύ κόσμο, στο σταντ totally girl powered σοβαρές σαραντάρες με κοντά μαλλιά κοιτάζουνε μπρελόκ, μποά και αυτοκόλλητα με ουράνια τόξα, μου φαίνεται περίεργο να’ ναι όλος αυτός ο κόσμος μαζί, είναι άραγε καταπιεστικό; I wanna buy a present for my girlfriend, μου λέει. Πρώτη φορά λέει my girlfriend, ως τώρα έλεγε my affair, my relationship, her, M. Δεν της το λέω, αλλά χαίρομαι.

Διασχίζω τον κόσμο για να βρούμε τους άλλους, η Μ. και ο Γ. μιλάνε πίσω μου. Στη γιγαντοοθόνη δύο τύποι απ’ το κοινό φιλιούνται με τη μουσική. Είναι ολοφάνερο ότι ποζάρουν και λίγο, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι πολύ βαθύ και σεξουαλικό φιλί και με μαγνητίζει.

  • Συγνώμη, τι συναυλία είναι αυτή;
  • Δεν ξέρω.
  • Α, ok. Δεν είναι αυτό το γκέι πράγμα, έτσι;
  • Πώς, πώς, αυτό είναι.
  • Ιι, τότε να φύγω!
  • Χαχα, όχι, γιατί να φύγεις;
  • Όλοι εδώ μέσα είναι γκέι;
  • Ε, οι περισσότεροι, αλλά δεν είναι κλειστό, εγώ ας πούμε δεν…(και συνειδητοποιώ πόσο γελοίο είναι να διαχωρίσω τη θέση μου σε gay pride). Δεν είναι μόνο για ομοφυλόφιλους.
  • Αα, γιατί είδα τη γιγαντοοθόνη κι είπα να ρωτήσω μια γυναίκα τι γίνεται. (γελάει)
  • Μμμ.(χαμογελάω)

Χαμογελάει κι αυτή. Και παγώνει. Γυρνάω και κάνω νόημα στο Γ. και τη Μ. να φύγουμε. Αυτή μας παρατηρεί, σκέφτεται τους πιθανούς συνδυασμούς, με κοιτάει, γελάει νευρικά, γελάω κι εγώ, γελάει κι η Μ., ο Γ. δε γελάει γιατί δεν έχει καταλάβει, τέλος πάντων φεύγουμε.

H M. θέλει να πάμε στο Club …, έχει dj set η skin, θυμάμαι ότι είναι μεγάλο lesbian icon. Η Μ. τη βλέπει φεύγοντας από την πλατεία κι ενθουσιάζεται τόσο που της κόβεται η ανάσα. Πάμε. Στο πρώτο stage είναι το happy crowd, διάφορες κοπελίτσες, ζευγαράκια, οι αναπόφευκτοι τύποι με τη μαλλούρα, τα τισέρτ Metallica και τα Rayban, μια ξανθιά με κόκκινη φόρμα και μια τρανς με πράσινο νυφικό χορεύουν στη μπάρα, χορεύουμε και γελάμε με την μπλούζα του D. με τον αισθητήρα-εκουαλάιζερ, ως εδώ καλά. Και ξαφνικά εμφανίζονται δυο κοπέλες με ολόσωμες φόρμες, η μία βινύλιο και η άλλη λάτεξ, που αφήνουν ακάλυπτα μόνο τα μάτια, το στόμα και την κορυφή του κεφαλιού απ’ όπου βγαίνουν μακρια μαλλιά. Υποθέτω στην ορίτζιναλ μορφή οι φόρμες έχουν μια ακόμη τρύπα. Κοιτάμε όλοι μας σαν να’ χουμε πέσει στο λαγούμι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα, και στο μυαλό μου έρχεται η λέξη disturbing.

Αλλάζουμε stage, θα παίξει η skin. Είναι πιο μικρό, όχι τόσο πνιγηρό, με λιγότερα φώτα. Και τότε τον βλέπω. Φοράει ταγέρ με pencil skirt, αντί για μπλούζα κορσέ, καλσόν, ασπρόμαυρα δετά τακούνια. Έχει πολύ ωραίο σώμα, πολύ ωραίο στόμα, όχι στήθος, φοράει ξανθιά περούκα. Κρατάει ένα μπαστούνι και παίζει μ’ αυτό, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα, κουνιέται, κλείνει τα μάτια, παίζει με τα ρούχα του. Διάβασα μετά πως δεν παριστάνουν όλες οι drag queen τις γυναίκες, κι αυτός είναι ακριβώς αυτό. Δεν παριστάνει τη γυναίκα, ίσα-ίσα σκέφτομαι (κι είναι περίεργο) πως έχει κάτι το πολύ αντρικό, ως προς την αυτάρκειά του. Δεν μπορώ να φανταστώ γυναίκα να κάνει τέτοια πράγματα χωρίς να θέλει να προκαλέσει το κοινό της, κι αυτό που προκαλεί αυτόν τον τύπο είναι ο ίδιος του ο εαυτός.

Η skin παίζει μέτρια, ή μάλλον παίζει την κατάλληλη μουσική όχι για να χορέψεις, αλλά γι’ αυτό το freak show που βλέπουμε. Στους στύλους εναλλάσσονται μία ακόμη drag queen, αυτή μου φαίνεται τόσο ευάλωτη και τόσο κοπελίτσα, σαν αυτές τις μέτριες ντροπαλές μαθήτριες στο σχολείο που θα σπουδάσουν ξένη φιλολογία, έχουν μακριά ισιωμένα μαλλιά και λεπτή φωνή, μία ακόμα, μία ακόμα, ένας καταπληκτικός μαύρος χορευτής με χρυσό μικροσκοπικό μαγιώ και χρυσές αλυσίδες, τρία-τέσσερα ακόμη πλάσματα με στολές λάτεξ και ένα τελευταίο ντουέτο βινύλ χορευτριών με μακριά μαλλιά, ψεύτικες βλεφαρίδες και τρομερή ένταση. Το μέρος που είμαστε σε σχέση με το προηγούμενο stage είναι σαν τη διαφορά των Blur με τους Placebo. Τύποι με κοστούμια, γιλέκα, σπασουάρ, καπέλα, κοπέλες με γεωμετρικά κουρέματα και μικρά μαύρα φορέματα, πολλά κοκκάλινα γυαλιά, πολλές έφηβες. Στη μέση εμείς, χορεύουμε νομίζω καθ’ όλη τη διάρκεια αλλά μόνο θυμάμαι να παρατηρώ, κανείς μας δε μιλάει στον άλλο. Μάλλον σκεφτόμαστε το ίδιο. Το ίδιο με δέκα χρόνια πριν, όταν μάλλον πρωτοπήγαμε σε κλαμπ, κι αυτή η δημόσια έκφραση σεξουαλικότητας με τα φασώματα, τα ρούχα, το χορό-μίμηση συνουσίας, μας αιφνιδίασε, μας γοήτευσε, μας τρόμαξε για το μέλλον και για τον καθένα μας ξεχωριστά.

Ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά μου η τελευταία drag queen, ντυμένη μ’ ένα χρυσό νυφικό και μια χρυσή χαίτη λιονταριού. Σηκώνει τα χέρια της κι ακουμπάει απαλά τη ντισκομπάλα, πώς στο διάολο τη φτάνει, και τότε βλέπω πως τα παπούτσια της έχουν πλατφόρμα τριάντα πόντων. Το πλάσμα κινείται πάρα πολύ αργά, σαν να πλέει, κοιτάει μέσα από μένα με τα χείλια της σουφρωμένα σαν να ‘ναι θυμωμένη. Είμαι ακριβώς μπροστά στη Μέδουσα και για πρώτη φορά μέσα στο βράδυ φοβάμαι.

Το set τελειώνει, με το sweet child of mine (δηλαδή έλεος, μείον είκοσι βαθμοί, όπως είπε και ο P.), βγαίνουμε έξω για να πάρουμε αέρα, γελάμε, ξαναμπαίνουμε στο κεντρικό stage, είναι καλά αλλά τίποτε δεν είναι το ίδιο. Σε λίγο φεύγουμε, κουρασμένοι, χαρούμενοι, χορτασμένοι απ’ αυτά που είδαμε, μπαίνουμε εφτά στ’ αμάξι του D. και γυρίζουμε σπίτι. Έχει αρχίσει να χαράζει, τα ρούχα στ’ άπλυτα, πέντε λεπτά συζήτησης στο κρεβάτι πριν κοιμηθούμε, και τέλος. Σήμερα, καθαρίζοντας τις ντομάτες και τις αγκινάρες για να φάμε είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι ολ’ αυτά συνέβησαν.

Read Full Post »

Footprints in the sand

Footprints in the sand, by swemannen on flickr.

Read Full Post »

Μέσα σε πέντε μέρες έχω περάσει νοητικώς από το χειμώνα στην άνοιξη, και από χθες βρίσκομαι στο καλοκαίρι. Δέκα με δεκαπέντε βαθμούς η θερμοκρασία έξω, η μέρα έχει μεγαλώσει, έχει ξαστεριά και ελαφρύ αεράκι. Όλα αυτά σημαίνουν πως η υπόσχεση του καλοκαιριού είναι πλέον προφανής, και ας είναι Φεβρουάριος.

Χτες πήγα γυμναστική με το ποδήλατο. Πεντέμισι τ’απόγευμα, φορούσα μακώ, φούτερ και λεπτό μπουφάν και ζεστάθηκα στα πέντε λεπτά της διαδρομής. Κάθε μέρα αισθάνομαι προνομιούχος που περνάω με το ποδήλατο τον Limmat , αλλά χθες ειδικά ήταν υπέροχα: (περισσότερα…)

Read Full Post »