Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘θυμωμένα’

Die Schweiz verbietet den Bau von Minaretten.

Και όμως συνέβη! Με 57.5%, οι Ελβετοί πολίτες αποφάσισαν να υπερψηφίσουν την πρόταση απαγόρευσης των μιναρέδων στη χώρα. Οι υπάρχοντες μιναρέδες δεν θα γκρεμιστούν, όμως απαγορεύεται να χτιστούν άλλοι. Φυσικά, η γερμανόφωνη Ελβετία πρωτοστάτησε και πάλι σ’αυτή τη θλιβερή απόφαση, με το μεγαλύτερο ποσοστό υπέρ στο καντόνι Appenzeller Innerhoden (όπου το δικαίωμα ψήφου παραχωρήθηκε στις γυναίκες με δικαστική απόφαση μόλις το 1990). Κατά ψήφισαν μόνο το καντόνι της πόλης της Βασιλείας και τα γαλλόφωνα καντόνια της Γενεύης, του Βωντ και του Νεσατέλ.Είναι πολύ πιθανό ότι η απόφαση αυτή θα προσβληθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ βρίσκεται σε αντίθεση και με συνθήκες του ΟΗΕ.

Επίσης, σήμερα απορρίφθηκε η πρόταση απαγόρευσης των εξαγωγών ελβετικού πολεμικού υλικού με 68%. Τον συσχετισμό ας τον κάνει ο καθένας μόνος του.

Δεν είμαι θρήσκα, δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για καμία θρησκεία – αλλά και κανένα πρόβλημα για όποιον η πίστη κάπου τον βοηθά να ορίσει ένα σύστημα αξιών και ηθικής. Η μονομερής απαγόρευση κτίσης λατρευτικών χώρων μίας συγκεκριμένης θρησκείας, όμως, είναι απαράδεκτη.

Λίγα χρόνια μόλις πριν θα είχα φουντώσει από το θυμό μου και τη στενοχώρια μου. Τώρα σκέφτομαι ήρεμα πως αυτή η βλαχοχώρα, αντιπαθής από την πρώτη στιγμή, γεμάτη με ρατσιστές απεχθών, αμόρφωτων, εύπορων στρωμάτων, με αφορά εξίσου λίγο όσο και πριν. Όταν σε λίγα χρόνια φύγω όπως ελπίζω, το μόνο που θα αφήσω πίσω μου είναι μία μεγαλοπρεπής, χορταστική μούντζα. Το πολυτεχνείο είναι το μόνο που θα γλιτώσει τα σκάγια.

Είμαι τυχερή που δεν είμαι μουσουλμάνα και που μπορώ να το βλέπω έτσι.

Advertisements

Read Full Post »

BERRY Any small fleshy stoneless (pitless) fruit containing one or more seeds. Berries occur singly, in bunches (such as grape and redcurrant) or in clusters (elderberry). Wild berries may be eaten raw or cooked.

Larousse Gastronomique, English edition

Εδώ κι ενάμιση μήνα έχει ξεκινήσει η εποχή των φρούτων του δάσους. Γυρίζω απ’ το σούπερ μάρκετ με καλαθάκια γεμάτα μ’αυτά τα ξινούτσικα κόκκινα φρούτα. Τα τρώμε, τα μαγειρεύουμε, τα κάνουμε μαρμελάδες, τα βάζουμε σε τάρτες – αλλά αναρωτιέμαι: καταλαβαίνεις ένα πράγμα στ’αλήθεια όταν δεν ξέρεις τ’όνομά του;

Και ιδού τ’αποτελέσματα:

Strawberries – Erdbeeren – Φράουλες

Αυτό το ξέραμε.

Strawberries fields forever

Raspberries – Himbeeren – Βατόμουρα (φραμπουάζ)

Raspberry

Blackberries – Brombeeren – μούρα (;)

Μάλλον τ’αγαπημένα μου.

Black is B</p> <p>cassis - blackcurrant - schwarze johanisbeeren</p> <p><a title=

Blueberries – Heidelbeeren – Μύρτιλλα

Πολύ αρωματικά (κι ό,τι πρέπει για μαρμελάδες!)

Freshly Picked

Gooseberries – Stachelbeeren – ο θεός κι η ψυχή τους

Υπάρχουν σε διάφορα χρώματα, και μου θυμίζουν νεκρή φύση Ολλανδού ζωγράφου.

summer berries

Blackcurrants – Cassis

Γνωστά από το Crème de cassis, εγώ να πω την αλήθεια σε σορμπέ και μακαρόν τα έχω φάει μόνον.

Blackcurrants

Redcurrants – Johanisbeeren – Φραγκοστάφυλα (;)

Είναι τα πιο όμορφα φρούτα που υπάρχουν, με το στρογγυλό τους σχήμα, το φωτεινό τους κόκκινο και τη γυαλιστερή τους φλούδα. Δεν έχω ιδέα τι θα τα κάνω.

Red Currants

Rhubarb – Rhabarber – ραβέντι (;)

Αυτό δεν είναι φρούτο, είναι ρίζα που χρησιμοποιείται πολύ σε γλυκά και μαρμελάδες, συνήθως μαζί με φράουλες. Είναι κατάξινο, αλλά έχει πολύ ωραίο άρωμα.

Rhubarb

Σημείωση: οι φωτό δεν είναι δικές μου, αλλά είναι όπως πάντα από το flickr. Κουράστηκα να βάζω ξεχωριστό λινκ από κάτω τους, όμως έχουν πάντα link through, δηλαδή πατώντας στην εικόνα οδηγείστε στην σελίδα της στο flickr.


And now for something completely different…

Στην τελευταία lifo, η Δέσποινα Τριβόλη γράφει για τα «Top 10 χειρότερα αξεσουάρ για την παραλία«. Στη θέση 4 είναι φυσικά το

ΤΑΠΕΡ: Η παραλία δεν είναι για πικνίκ. Άσε που το περιεχόμενό τους το βλέπεις συχνά πυκνά μέσα στη θάλασσα.

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Για μπάνιο με τους γονείς πηγαίναμε στη Βουλιαγμένη (φυσικά στην οργανωμένη πλαζ του ΕΟΤ – με είσοδο). Ακόμη θυμάμαι μια μέρα πριν δέκα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή θα ήταν, που εγώ κι η τότε καλύτερή μου φίλη, εν μέσω ενός καλοκαιριού που προβλεπόταν απογοητευτικό (οικονομικές δυσχέρειες οι γονείς, σοβαρό πρόβλημα υγείας ο μπαμπάς της), αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο κάπου κοντά – στον Άλιμο νομίζω; Δεν ήμασταν κακομαθημένα παιδιά, αλλά στη θέα όλων αυτών των οικογενειών μεταναστών που είχαν απλώσει τα τραπεζομάντιλά τους κάτω από τα δέντρα κι έτρωγαν σάντουιτς, καρπούζια, έπιναν ούζο, μιλούσαν κι έπαιζαν με τα παιδιά τους, είχαμε κάπως ξινίσει. Ποιος, μα ποιος έφερνε το φαγητό του στην παραλία τη σήμερον ημέρα;

Χρειάστηκε να πάω Erasmus στη Γερμανία για να καταλάβω πως το να μη φέρνεις το φαΐ σου στο τρένο ή στη σχολή για ν’αγοράζεις άθλια σάντουιτς, το να μη φέρνεις τα φρέσκα σου φρούτα για επιδόρπιο στο μπάρμπεκιου για να σέρνεσαι μετά να βρεις περίπτερο για βιομηχανικό παγωτό, το να σ’αρέσει να πληρώνεις για κάτι που είναι δωρεάν και καλύτερης ποιότητας, είναι διαστροφή.

Κατ’αρχάς στην Ελλάδα δεν έχω αντιληφθεί ποιο μέρος είναι για πικ νικ. Τα ελάχιστα, αφημένα στην τύχη τους πάρκα, που μοιάζουν με πολυβολεία απ’το τσιμέντο και δεν έχει σκιά να καθίσεις; Τα μη προσβάσιμα για πολλούς κατοίκους των μεγάλων πόλεων δάση; Η θάλασσα προσφέρεται κατ’εξοχήν για πικ νικ, εάν φυσικά καθαρίζεις τ’απομεινάρια σου, κάτι που ούτως ή άλλως οφείλεις να κάνεις οπουδήποτε.

Ευτυχώς υπάρχουν ένα σωρό παραλίες στην Ελλάδα, κι όσο κι αν συμφωνώ ότι είναι σόλοικο να εμφανιστείς στο Πόρτο Καρράς ή στην Ψαρού με το τυροπιτάκι, υπάρχει χώρος για όλους. Στο κάτω-κάτω, εγώ ας δεχτώ ότι το να εμφανίζεσαι στην παραλία με όλα σου τα συμπράγκαλα είναι γελοίο (αν είσαι τριαντάρης single ή ρομαντικό ζευγαράκι, δηλαδή, γιατί στην Ελλάδα ως γνωστόν άλλες φυλές δεν υπάρχουν για τους δημοσιογράφους). Το να βλέπεις τη θάλασσα ως amusement park στο οποίο πας με τ’αυτοκίνητο και πληρώνεις το πάρκινγκ, την είσοδο, την ξαπλώστρα, τον καφέ, το σάντουιτς με καπνιστή γαλοπούλα ακούγοντας τα χιτ του καλοκαιριού είναι απόλυτα νορμάλ;

Παιδιά, μαζευτείτε λιγάκι κι αφήστε τον κόσμο να ζήσει όπως μπορεί και όπως θέλει όταν δεν ενοχλεί κανέναν, εκτός από τον τύπο που θέλει να live his/her myth in Greece.

Υπογραφή: μία που δεν παίρνει φαγητό μαζί της σχεδόν ποτέ στην παραλία. Αλλά σήμερα πήρε ένα τάπερ (φτου κακά) με μούρα, όταν έκανε μπάνιο στη λίμνη της Ζυρίχης. Η διπλανή Ελβετίδα έτρωγε ρόκα απ’το σακουλάκι του σούπερ μάρκετ. ZOMG – αχ σόρυ: μπίου.

Read Full Post »

Έχω κολλήσει τη μούρη μου στην οθόνη σαν τον τυφλοπόντικα, και διαβάζω στο twitter, στο facebook, στο indymedia, σε μπλογκ, προσπαθώ να μάθω τι συμβαίνει, ανοίγουμε τις ειδήσεις του σκάι, βρίζουμε, το ξανακλείνουμε…είμαι σε παροξυσμό κι αισθάνομαι τελείως ηλίθια. Το μόνο που θα ‘θελα να ‘μουν στην Ελλάδα, στο δρόμο.

Read Full Post »

Το ποτήρι δε θα ξεχειλίσει. Το ποτήρι δε θα ξεχειλίσει, γιατί δεν είναι ποτήρι – είναι ο πίθος των Δαναΐδων. Σκατά και πιο πολλά σκατά. Το μέλος της αστυνομίας, της κρατικής αστυνομίας, πάρκαρε το περιπολικό και πυροβόλησε στο στήθος ένα δεκαεξάχρονο παιδί, επειδή τον έβριζε.  Διάβαζα στον Αθήναιο τι έλεγαν στην τηλεόραση και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Και μετά διάβαζα πως στα επεισόδια στη Θεσσαλονίκη (τα οποία φυσικά δεν έγινε τίποτα για να αποφευχθούν, παλιά μου τέχνη κόσκινο), πρώην συμφοιτητές μου άκουσαν αστυνομικούς, τι αστυνομικούς, μπάτσους, να λένε «θα μας σκοτώσουν όλους». Η αστυνομία που υποτίθεται ότι είναι εκεί για να προστατεύει τους πολίτες, δέρνει φοιτητές, βασανίζει μετανάστες, σκοτώνει παιδιά. Και δε θα γίνει για μια ακόμη φορά τίποτα;

Και καλά θα σας κάνουν. Ζώα.

(και όχι, τώρα δεν είναι η στιγμή να διαχωρίσω τη θέση μου).


Read Full Post »

Λοιπόν, χτες διάβαζα στην εφημερίδα του πανεπιστημίου για την υπηρεσία ισότητας, και σκεφτόμουν ότι αυτά δεν με αφορούν ιδιαίτερα. (άλλωστε συχνά εκδηλώσεις με τέτοια θεματολογία χρησιμοποιούνται για networking, κάτι που δεν αντέχω γενικά, πολύ περισσότερο μάλλον στο πνεύμα του εμείς οι καταφρονεμένες να στηρίξουμε η μία την άλλη).

Ως τώρα δεν είχα άσχημες επαγγελματικές εμπειρίες λόγω του φύλου μου. Αν έκανε ένα καλό το σύστημα εισαγωγής επί Αρσένη, είναι ότι αύξησε πολύ τα ποσοστά γυναικών σε κλασικά αντρικά αντικείμενα σπουδών (σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν έχω δει τόσες γυναίκες να σπουδάζουν στο πολυτεχνείο). Έτσι στην Ελλάδα, τουλάχιστον στο πανεπιστήμιο, διακρίσεις δεν υπήρχαν.

Από τότε που έχω έρθει εδώ, μία φορά είχα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα με «υποψήφιο διδάκτορα» (τι έκφραση κι αυτή). Ήταν δυσάρεστη εμπειρία το να πρέπει να δουλεύεις επί ένα εξάμηνο για κάποιον ο οποίος δεν σου απευθύνει ποτέ το λόγο, αναφέρεται σε σένα ως «αυτή» αντί για τ’ όνομά σου και αμφισβητεί βασικές, αναμενόμενες ικανότητες που έχει ο οποιοσδήποτε απόφοιτος του αντικειμένου σου.  Φυσικά δεν ξαναείχα καμία επαφή με το εργαστήριο. Το ζήτημά μου δεν ήταν αν είχε πρόβλημα με τις γυναίκες ο τύπος, αλλά ότι η συμπεριφορά αυτή ήταν αγενής και αντιεπαγγελματική – και ότι γινόταν ανεκτή.

Δουλεύοντας στη συνέχεια σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον, ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό ότι αυτά συμβαίνουν ακόμη. Μέχρι σήμερα.

Δυστυχώς συνεργαζόμαστε με έναν καθηγητή άλλου πανεπιστημίου, Ελβετό και νεαρό σε ηλικία, ο οποίος ανέκαθεν με αντιμετώπιζε σαν γλάστρα – δυστυχώς με τα αναπόφευκτα σχετικά ηλίθια αστεία. Δε με ένοιαζε το ότι δε με συμπεριλάμβανε στην αλληλογραφία (τα μάθαινα από το συνάδελφό μου), ούτε ότι μιλούσαμε λίγο (όσο λιγότερο τόσο το καλύτερο). Σήμερα που τον συναντήσαμε με τον Φ., όμως, το παράκανε – δε με χαιρέτησε έως ότου υποχρεώθηκε να το κάνει, και φυσικά δε μου ξαναμίλησε, παρά για να με ρωτήσει ηλιθιότητες άσχετες με τη δουλειά. Έγινα έ-ξαλ-λη, και αφού φύγαμε είπα στον Φ. ότι εγώ δεν ξανασυναντιέμαι με το μαλάκα εκτός αν είναι απόλυτη ανάγκη. Ο Φ. αισθάνθηκε άσχημα, καταλαβαίνει, λέει, αλλά να μη θυμώνω.

Να μη θυμώνω; Εντάξει, το ξέρω ότι θα μου περάσει – αλλά πώς να μη θυμώνω! Δεν θέλω καμία «ειδική συμπεριφορά» – θέλω συμπεριφορά συναδέλφου. Κι αυτά τα σημάδια δε μ’αρέσουν καθόλου όσο σκέφτομαι το μέλλον εδώ ή σε κάποια αντίστοιχη χώρα. Δεν πάμε καθόλου καλά τελικά.

Read Full Post »

Σαφέστατα επανέρχομαι.

Σήμερα εξοργίστηκα μ’ έναν από τους συνήθεις υπόπτους, ο οποίος αφού χρησιμοποίησε όλη μου τη διπλωματική για να γράψει paper σ’ ένα σημαντικό συνέδριο (κάτι που μου ανακοίνωσε την παραμονή της προθεσμίας του abstract) και με έβαλε τρίτη (!) συγγραφέα, μου έστειλε σήμερα το paper προς υποβολή, στο οποίο με έχει μετακινήσει στην τέταρτη θέση (μετά τον άμεσο supervisor του, τον οποίο γλείφει), κάτι το οποίο «ξέχασε» να μου ανακοινώσει. Όλα αυτά ενώ έχω κάνει όλη τη δουλειά, καθώς το paper δεν περιέχει τί-πο-τε που δεν περιείχε η διπλωματική μου. Μέχρι χθες είχα αποφασίσει να αφήσω το θέμα γιατί όλα αυτά λίγο με αφορούν, άλλωστε δε δουλεύω πια εκεί, αλλά υπάρχει μαλάκας και μαλάκας – υπάρχει ένας βαθμός non-fair play που είμαι διατεθειμένη να ανεχτώ, αλλά να μην τραβάμε και το σκοινί, μεγάλε.

Το ευχάριστο, όμως, είναι ότι αφού έβρισα λίγο μπροστά στον υπολογιστή μου και του έστειλα ένα διερευνητικό mail, έφυγα να πάρω δώρο στην Ε., και έκατσα να με βάψει η αισθητικός . Μου κόστισε κάτι παραπάνω η τσαντούλα με την οποία απεχώρησα (ομορφότερη, ελπίζω) απ’ το πολυκατάστημα, αλλά εκτός απ’ το fair play υπάρχει και όριο στο πόσες ώρες από τη μέρα μου θα μου χαλάσει ο ηλίθιος.

Read Full Post »

Με ιδιαίτερη χαρά διάβασα σήμερα πως ο [εξοργιστικός] Stefan Fischer, ο πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης που είχε δηλώσει μεταξύ άλλων πως «το ποσοστό των Γερμανών καθηγητών πλησιάζει τα όρια του ανεκτού», έχασε τη θέση του.

Υποθέτω φυσικά πως ένας συνδικαλιστής (υποτίθεται αριστερός) που έχει δηλώσει πως «τα συνδικάτα είναι πιο επικίνδυνα από το SVP» θα βρει τη θέση του στο SVP. Αλλά προς το παρόν, χαίρομαι. Πάρτα.

Read Full Post »

Older Posts »