Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘λέξεις-κλειδιά’

Ανακουφιστική αλήθεια, φοβιστική αλήθεια, λυπητερή αλήθεια, αλήθεια.

Έχουν γίνει πολλά τελευταία. Πόσο σέξυ χορεύεις, η χαμένη αλεπού στο δρόμο για το σπίτι, το τριών εβδομάδων μωρό που κρατούσα και μου προκάλεσε γνήσιο τρόμο κι απορία έτσι όπως ανέπνεε βαθιά ήρεμο στην αγκαλιά μου ενώ είχαν πιαστεί οι ώμοι μου από την ένταση.

Μόλις χτες ένιωσα να πατάω στον κόσμο μετά από μήνες. Είχε ήλιο κι έναν όμορφο ψυχρό αέρα. Και μετρώντας τα σταφύλια και το βασιλικό στη σούπα μου το απόγευμα μου’ρθε ξαφνικά να βάλω τα κλάματα – από λύπη, από χαρά, από ανακούφιση; (Μου φαίνεται πως θ’ανοίξουν και πάλι οι βρύσες σύντομα. Αλλά είναι για καλό.)

Είναι αυτή η στιγμή στο τραγούδι, ανάμεσα στο 3:00 και το 3:10, που με κάνει να θέλω να πάρω φόρα και να τα πάρω σβάρνα όλα, και που ο κόσμος είναι τυχερός που δεν έχω αυτοκίνητο.

Advertisements

Read Full Post »

και της λέει «άγγιξέ με», κι εκείνη τον αγγίζει,»εδώ», εδώ, κι ακουμπάει το δάχτυλό της (και τότε θα ‘ταν λοιπόν η στιγμή που θα ‘βγαινε φως κι όλο το δωμάτιο κι όλο το κτίριο κι όλος ο κόσμος θα περιστρεφόταν με άξονα αυτό το δάχτυλο κι έτσι μετά θα πετούσε όπως έκαναν στο μάτριξ και θα σκαρφάλωνε στο κτίριο και θα πηδούσε από ταράτσα σε ταράτσα χωρίς πια να χρειάζεται να ξέρει να πετάει, απλά έτσι, χαλαρά, θα μετρούσε την απόσταση, θα ίδρωναν οι παλάμες κι οι πατούσες της, αλλά θα πηδούσε, και μετά στην επόμενη, και στην επόμενη, ψάχνοντας γιατί αυτά τα πέντε φώτα είναι πέντε κι αν έχει κι άλλα πιο πίσω, και μετά θα ξημέρωνε και θα πιανόταν απ’ το δέντρο που βλέπει κάθε μέρα απ’ το παράθυρο και θα ‘μπαινε στις φυλλωσιές και θα ‘βλεπε επιτέλους τι ‘ν’ αυτό που τις κάνει να κινούνται, και μετά θα μετρούσε όλες τις τσίχλες στο πεζοδρόμιο και τα φυτά, τα σκουπιδάκια, τις μπογιές).

Read Full Post »

Θα παίξουμε ότι εσύ ακούς Feist (ακούς, δεν ακούς;), τρέχεις ιδρωμένη (έχει ζέστη έτσι κι αλλιώς, δεν έχει;), και νιώθεις λοιπόν εντελώς αυτάρκης (αυτάρκης) μέσα στο μεγάλο στρογγυλό κουβάρι απ’ τους ανθρώπους που σ’ αγαπούν κι αγαπάς, και που σου επιτρέπουν να νιώθεις αυτάρκης, μόνη και χαρούμενη όταν τρέχεις, που σου επιτρέπουν να κοιτάς το ποτάμι και τους ανθρώπους και τα κτίρια. Αλλά το κουβάρι δεν το βλέπεις. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Το κουβάρι δεν το βλέπεις, αλλά είναι εκεί – γύρω σου, μαλακό, μάλλινο, χνουδωτό. Είναι τ’ αντίθετο απ’ το να το βλέπεις και να μην υπάρχει, ας πούμε. Καταλαβαίνεις;

Αυτό θα παίξουμε σήμερα. Αλήθεια; Α, όχι – εγώ θα αποφασίσω τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.  Όλοι αυτό δεν κάνουμε; (όχι, όχι γενκεύσεις). Εγώ πάντως αυτό θα κάνω. Για σήμερα.

Κι αύριο θα δούμε. Μπορεί να βγούμε και στ’ αλήθεια για τρέξιμο. Θέλεις;

Read Full Post »

όσο κι αν λέω ότι μου λείπουν οι άλλοι,

μόνο εσένα σκέφτομαι.

[it’s gonna be a glorious day]

Read Full Post »

außer sich

außer wenn

außer Atem

außer Gefecht

außer Kraft

außer Betrieb

außer Funktion

außer Reichweite

außer Sichtweite

außer mir war niemand da.

[από εδώ]

Read Full Post »

1.

Claire’s high school library. For some reason, Claire starts staring at a table full of popular girls. For yet another unknown reason, she decides to walk over to the table and say hi to the girls, even though they seem to hate her. «So are you guys taking the PSAT too?» asks Claire. The girls are like, «Uh, yeah.» Yet another David E. Kelley sequence starts up. Claire asks the girls what happens to them in the future. Popular Girl #1 tells Claire that she’s going to go to law school and marry a great guy who becomes rich. They’ll have kids and be incredibly happy. Claire is shocked by this. Popular Girl #2, the slightly sluttier-looking one, moves to France, hates it, becomes a TV executive, and works out all the time. «I’m fairly miserable and have a slight substance abuse problem,» she says. Popular Girl #3 starts a successful business, but dies of ovarian cancer at the age of 30. «That sucks!» says fantasy Claire. «Tell me about it,» says PG #3, laughing at the irony. The other girls join in to share a hearty laugh, which eventually Claire joins in on as well. But then the fantasy ends, and Claire is simply laughing by herself in front of a table full of clueless popular girls who think she’s crazy. «What a freak!» says PG #1.

Επεισόδιο 7, σαιζόν 1, Six Feet Under (search στο veohtv). To transcript από εδώ.

2.

  • Άμα το σκεφτείς, δεδομένου ότι όλες ξέρουμε κάποιον από το σχολείο που πέθανε, αν είσαι καθηγητής, ας πούμε κάποιος που έχει πολλές ώρες, μαθηματικά κατεύθυνσης ξέρω γω, δεν θα ‘χεις μάθει για πολλούς μαθητές σου που πέθαναν; Και δε θα κοιτάς την τάξη σου και θα σκέφτεσαι πως, στατιστικά, κάποιος απ’ όλους αυτούς θα πεθάνει μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια; Είναι πολύ στενόχωρο, να βλέπεις κάποιον και να ξέρεις ότι σε μερικά χρόνια θα πεθάνει. Μπορεί άμα το σκέφτεσαι να βλέπεις τους μαθητές αλλιώς.
  • …Πολύ μακάβρια σκέψη μου φαίνεται αυτή.
  • Κι εμένα.
  • Δεν είναι.
  • Πάμε σιγά-σιγά;
  • Πάμε.
  • Πάμε.
  • Θέλω να πάω και τουαλέτα.
  • Κι εγώ.

3.

Transatlanticism

4.

Κάποια στιγμή τα tags θα γίνουν περισσότερα από το κείμενο.

Read Full Post »

Footprints in the sand

Footprints in the sand, by swemannen on flickr.

Read Full Post »

Older Posts »