Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘μουσική’

boat coming into the middle of my photo

Ήμουν στο γραφείο σήμερα, ακούγοντας μία από τις εκπομπές (ποια, άραγε;) του Πάνου Μιχαήλ στο radiobubble.

Το τσεκούρι που σπάει την παγωμένη θάλασσα μέσα μου.

Ένα ευπρόσδεκτο ράγισμα.

Πτήση 201 απο Βουδαπέστη
διακόσια μπλε φωτάκια κι ένα πορτοκαλί
και τα διακόσια ένα με φέρνουνε σε σένα
που με περιμένεις πίσω απ’ το γυαλί

Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους
είσαι απο εκείνα τα παιδιά
που μέσα στο μυαλό τους έχουν
ένα σπασμένο πύργο ελέγχου
κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά

Πτήση 201 απο Βουδαπέστη
διακόσιες πεταλούδες κι ένα χρυσό πουλί
και τα διακόσια ένα με φέρνουνε σε σένα
που με περιμένεις πίσω απ’ το γυαλί

Πετάς κι εγώ μονάχα ξέρω
τι σ’ έχει κάνει να κρατάς
την πιο τρελή γραμμή πορείας
χωρίς μια ζώνη ασφαλείας
χωρίς να σκέφτεσαι πού πας

Πτήση 201 απο Βουδαπέστη
διακόσιες μπαλαλάικες κι ένα μικρό βιολί
και τα διακόσια ενα με φέρνουνε σε σένα
που με περιμένεις πίσω απ’ το γυαλί

Advertisements

Read Full Post »

Είναι δύο – όχι, τρεις – οι πιο λυπητερές ώρες του χειμώνα.

Η μία είναι το Σάββατο το απόγευμα – μετά το ξύπνημα, τα ψώνια της ημέρας στο σούπερ μάρκετ, το καθυστερημένο μεσημεριανό. Είναι η ώρα που κάποιος στο σπίτι κοιμάται και στο μπάνιο ο ήλιος φωτίζει άσκοπα το νιπτήρα. Άσκοπα, γιατί εσύ δεν είσαι έξω, κι η μικρή μέρα σύντομα θα τελειώσει.

Οι άλλες δεν έχουν σημασία.

Mist

Με τέσσερις βαθμούς πια μες στη μέρα και παγωμένη άσφαλτο, εδώ ο χειμώνας έχει έρθει. Είναι όμορφα μέσα στη μέρα, όταν ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και κάνει κρύο, και το απόγευμα, όταν το φως γίνεται κίτρινο. Η Ε. λέει ότι στον αέρα μυρίζει χιόνι. Μάλλον έχει δίκιο. Φέτος πρέπει να πηγαίνουμε στα βουνά τα Σαββατοκύριακα – ψηλότερα απ’την ομίχλη.

Προς το παρόν, το πρόγραμμα έχει για σήμερα:

The dog days are over
The dog days are done
The horses are coming
So you better run

Yes, ladies and gentlemen – they’re Florence and the Machine!

[Οκτώβριος-Νοέμβριος: οι μήνες των συναυλιών. Thank God for that.]

Read Full Post »

Σήμερα μου έγραψε το Αερικό, είχα να απαντήσω σε μέιλ τρεις μήνες. Αρχίζω να αποκτώ μεγάλο πρόβλημα με το χρόνο μου. Χμουφχ. Και δεν έχω καν πολλή-πολλή δουλειά – απλα πολλή δουλειά. (το πολλή-πολλή μου θυμίζει επικίνδυνα τη Γούπι Γκόλντμπεργκ και την υπόθεση Πολάνσκι – τι απογοήτευση από τον Τέρυ Γκίλιαμ!)

Διαπιστώσεις: δύο χρόνια από τότε που έφτιαχνα την εργασιακή ρουτίνα μου στο κέντρο της πόλης, ενάμισης χρόνος από τότε που την άφησα, σήμερα δεν ήξερα ούτε πού είναι τα ποτήρια. Η μικρή των δύο ετών πριν είναι μία αγαπημένη άλλη. Ως και η διαρρύθμιση του σούπερ μάρκετ άλλαξε.

Ημερίδα για το μέλλον μετά το διδακτορικό. Μου έκαναν εντύπωση: πανεπιστημιακοί και επαγγελματίες συμφώνησαν ότι η εμπειρία σε άλλη χώρα, ει δυνατόν και σε άλλη ήπειρο, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Αν αυτό δεν γίνεται, σε άλλο αντικείμενο. Φίλε μου, στην Ελλάδα ήξερα μόνο ένα καθηγητή που είχε αλλάξει αντικείμενο, και δεν ξέρω αν ήταν με τη θέλησή του. Το επιχείρημα; Την πρώτη φορά μπορεί να ήσουν τυχερός, σ’έναν άλλο τομέα δύσκολα. Επαγγελματίες δεν ήταν αρνητικοί όχι μόνο απέναντι στο διδακτορικό, αλλά και σε post-doc – κι αυτό όχι μόνο στην big pharma. Ο επαγγελματίας που μπορεί να κινηθεί από τον πανεπιστημιακό στον επαγγελματικό χώρο κι αντιστρόφως. Αλλά πάλι, η αγορά της Ελβετίας είναι διαφορετική από ό,τι των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών. Εξακολουθώ να φοβάμαι το overqualification.

το post snippet – εσάνς του τίτλου «σημειώσεις» [θα το βλέπω σε δέκα χρόνια και θα γελάω;]

Έχω κλείσει ενάμιση χρόνο στο διδακτορικό – είμαι λοιπόν πριν από τη μέση. Τι σκέφτομαι; Εξακολουθώ να πιστεύω, όπως στην αρχή των σπουδών μου, ότι μάλλον είμαι για τη βιομηχανία, ιδανικά κάπου που να μπορώ να κάνω έρευνα. Προσεγγίζοντας όλο και περισσότερο τη βασική έρευνα τα τελευταία χρόνια, το engineering εξακολουθεί να μου έχει δώσει τις μεγαλύτερες χαρές. Δεν ξέρω αν είναι χαρακτήρας ή το priming πολυετούς πολυτεχνικής εκπαίδευσης, αλλά η ικανοποίηση του να σκέφτεσαι και να φτιάχνεις κάτι για μένα ξεπερνά τη χαρά της ανακάλυψης. Δεν μπορώ να φανταστώ να χαράσσω ερευνητική πορεία και να θέτω ερωτήματα που ζητούν απάντηση για ανθρώπους πέρα από μένα. Δεν μπορώ να με φανταστώ να έχω ομάδα – ίσως είναι και λόγω έλλειψης εμπειρίας. Δεν ξέρω να διοικώ κόσμο. Μ’αρέσουν τα πρότζεκτ με ημερομηνία λήξης, μ’αρέσει να δουλεύω ανεξάρτητα, έχει τεράστια σημασία για μένα να νιώθω ότι κάνω κάτι που αξίζει. Μ’αρέσουν οι άνθρωποι και μπορώ να έχω πολύ καλές σχέσεις με τους συνεργάτες μου, ακόμη και με επιθετικούς ή δύσκολους ανθρώπους, αλλά όχι με κυκλοθυμικούς – μου διαλύουν το στομάχι. Δε με πειράζει να είμαι μπροστά σ’έναν υπολογιστή όλη μέρα. Δεν ξέρω αν κάποτε θα προτιμώ να προγραμματίζω ή να μανατζάρω.

Camera Obscura: το Abart πρέπει πραγματικά να κλείσει – δύο στα δύο φρικτός ήχος, τεράστια καθυστέρηση εμφάνισης του support, πενηντάλεπτο κενό πριν το main act, για να γίνει sound check (γιατί; γιατί εκείνη την ώρα, με το κοινό να περιμένει;), τρομερά νεύρα από τους καλλιτέχνες. Πέρσι αφήσαμε τις ladytron μετά από τρία τραγούδια – φέτος είδαμε τα ίδια με τους camera obscura και σκεφτόμαστε ότι ίσως να μην φταίγανε αυτές. Τέλος πάντων, καλά έπαιξαν, αν και το βλέμμα της μέδουσας της τραγουδίστριας το είχα δει τελευταία φορά στη συγχωρεμένη τη θεία μου – όποιος το’χει αντικρίσει δεν το’χει ξεχάσει. Γιατί, ρε παδιά; Αν δεν είστε σε θέση να διοργανώσετε μια συναυλία με στοιχειώδη επαγγελματισμό, γιατί δεν το αφήνετε το σπορ;

Read Full Post »

dsc02526small

I’m getting lost in your curls
I’m drawing pictures on your skin
So soft it twirls
I like your looks when you get mean
I know I shouldn’t say so but when you
Claw me like a cat, I’m beaming
I like the way you squeeze my hand
Pulling me into another dream
A lucid dream
I’m getting lost in your curls
I’m getting crushed out on the things
that only I should see
Not for boys, they’re just for me

Hurry to talk, from far away
I can see you, you curl your fists and you pull your hair
When we’re alone, I wanna say
Let’s just stay in, no one’s here in our apartment babe

(Put on the dress that I like)
It makes me so crazy, though I can’t say why
(Keep on your stockings for a while)
Some kind of magic in the way you’re lying there

I’m getting lost in your curls
I’m getting rushed back on a whim
Our breaths get wind
Back to the time when we were green
I know we have changed
But I still grin cause I can’t wait to see you
Back to the time I touched your hair
When I was so scared to look that mean
I think it’s weird
I’m getting lost in your curls
I’m getting crushed out on the things
That only I should see
They’re not for boys, they’re just for me

Girl, you can talk from far away
It’s so hard for me
Only to get the urge to kiss you there
When we’re alone, I wanna say
Let’s just stay in, no one’s here in our apartment babe

(Put on the dress that I like)
It makes me so crazy, though I can’t say why
(Keep on your stockings for a while)
Some kind of magic in the way you’re lying there
(repeat)

Blue eye shadow
It’s not exactly blue though
And I refuse to call it anything but I’m your blue

Animal Collective, Bluish (περίπου δεκαπέντε φορές σήμερα and counting)


Είναι άνοιξη όταν, χαμογελώντας στο τίποτε, που λέει κι ο Κ.Κ.Μοίρης, οι περαστικοί σου επιστρέφουν το χαμόγελο. Δέκα χιλιόμετρα σήμερα, κι η απορία μου είναι η εξής: από πότε η Ζυρίχη γέμισε τόσο πολλούς όμορφους ανθρώπους;

Read Full Post »

Η εβδομάδα μου

η βόλτα μου
play with me

play with me, by claudia stucki on flickr

1.


Η δουλειά: η πραγματικότητα έρχεται καταπάνω μας. Σε λίγο καιρό, the shit will be hitting the fan. Παραδόξως, δαιμονιώδη κέφια. Ως τώρα.

2.

Το νέο highlight: τραμπολίνο. Κουραστικό πέταγμα που σε κάνει να γελάς – I’m in love!

3.

Η πρόβλεψη: σε ακριβώς μια βδομάδα θα τρέχω να φτιάξω βαλίτσα.

4.

Η μουσική: Andrew Bird, the mysterious production of eggs (δίκιο είχαν οι φαν που έγραφαν ότι είναι καλύτερο από το Armchair Apocrypha).Αγαπημένο (και επίκαιρο) το Banking on a Myth.

5.

Ο καιρός: φοβάμαι να το πω, κι όμως φαίνεται να ‘ναι επιτέλους αλήθεια – ήρθε η άνοιξη! Το ποτάμι μυρίζει κάθε βδομάδα και πιο πολύ, νομίζω ότι αγγίζω το μαγιώ μου – ή ότι με παρασέρνει το ρεύμα του το μεσημέρι.

6.

Η διάλεξη: Ο Ύπνος.

Φαίνεται πια πως όλα τα ζώα κοιμούνται, ακόμη κι οι μύγες ή τα σκουλήκια – αλλά γιατί; Φαίνεται αστείο, γιατί όλοι οι άνθρωποι ξέρουν γιατί κοιμούνται, και τι τους συμβαίνει όταν είναι άυπνοι. Ακόμη όμως δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. Δεν υπάρχει συσχέτιση στις απαραίτητες ώρες ύπνου για κάθε άνθρωπο και στην εξυπνάδα τους ή άλλα χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στις ώρες ύπνου του κάθε είδους και την πολυπλοκότητά του. Δεν υπάρχει αφοσιωμένο κέντρο ύπνου στον εγκέφαλο. Δεν φαίνεται να υπάρχουν αφοσιωμένες ορμόνες. Ο βαθύς ύπνος (με τα αργά κύματα) μοιάζει να είναι υπεύθυνος για την ξεκούραση, και να σχετίζεται με τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Ο ύπνος R.E.M. όμως (ο οποίος, χωρίς εμφανείς επιπτώσεις δεν εμφανίζεται καθόλου υπό την επίδραση υπνωτικών χαπιών), τι κάνει; Γιατί η θερμοκρασία του σώματος κατά τη διάρκειά του δεν ρυθμίζεται, και γιατί οι μύες αδρανούν; Συναρπαστικό. Επιτέλους, ένα θέμα με τραβάει και δεν έχει σχέση με τις εμμονές μου ούτε και την εκπαίδευσή μου.

7.


Η άχρηστη (;) πληροφορία: Οι Ιάπωνες πίστευαν ως το 1945 ότι ο αυτοκράτοράς τους είχε θεϊκή υπόσταση!

With millions homeless and starving, and the country brought to its knees, it was a breathtaking understatement for Emperor Hirohito to broadcast, on August 15, 1945, that the war had «developed not necessarily to Japan’s advantage». For his subjects, gathered at wireless sets around the country, the relalization of defeat was tempered by their amazement at hearing, for the first time, the voice of a living god.

(…)

McArthur wasted no time in instituting political and social reform. The country was demilitarized, the bureaucracy purged of military supporters and war trials held, resulting in seven hangings, including that of the ex-prime minister, Tojo Hideki. The emperor, whose support for the new regime was seen as crucial, was spared although he had to publicly renounce his divinity to become a symbolic head of state.

The Rough Guide to Japan, fourth edition, March 2008

(οι υπογραμμίσεις δικές μου)

8.

Το λυπηρό: ερχόμενη με τα πόδια στο σπίτι, είδα τα τρία τζάνκια να περνάνε τη διάβαση προς το απέναντι παρκάκι. Ο δεξιός άντρας έβαζε το χέρι του στον κώλο της μεσαίας κοπέλας που περπατούσε με το χαρακτηριστικό βήμα της ναρκομανούς, της σήκωνε την μπλούζα μέχρι που σχεδόν φαινόταν το σουτιέν της, της ξαναέπιανε τον κώλο. Το σώμα της δεν αντιδρούσε καθόλου, ήταν σ’αυτή την περιοχή που τα ερεθίσματα περνούν από πάνω σου. Πέρασαν απέναντι, οι δύο κοπέλες πήγαν να μιλήσουν σε μία τρίτη φίλη τους, έγκυο, που καθόταν ήδη στο παγκάκι. Ο τύπος τίναξε και ξανάπιασε τα μαλλιά του. Μ’έπιασε μια οργή, αλλά επιφανειακή οργή, σα στρώμα που μπορώ να το ξεπλύνω.

9.

Ξανά (και ξανά): I don’t want anything more, than to see your face when you open the door.

Read Full Post »

Άκουσα το Merriweather Post Pavillion των Animal Collective για πρώτη φορά λόγω του hype. Όλη αυτή η ιστορία μού θύμισε την (προ τέτοιας εξάπλωσης του ίντερνετ) εποχή που οι Flaming Lips είχαν βγάλει το Yoshimi Battles the Pink Robots, το Uncut είχε γράψει μία διθυραμβική κριτική και όλα τα περιοδικά εξήραν τη μεγαλοφυία του συγκροτήματος. Το άλμπουμ εκείνο ήταν όντως πολύ καλό – ψυχεδέλεια, υπέροχα κομμάτια, μελωδικά χαοτική παραγωγή, παλαβομάρα του concept και τρομερό artwork. Τους είχα δει και live τότε (τότε, που ανήκαν στα 50 acts που πρέπει να έχεις δει πριν πεθάνεις), σε μια αρμένικη επίσκεψη σε φίλο στη Βαρκελώνη. Οι τύποι ήταν ντυμένοι νομίζω αρκουδος, κουνέλι και teletubbies, φώτα κινούνταν, κομφετί έπεφταν από τον αέρα, ήταν ωραία. Η μιάμιση ώρα που έπαιξαν, δηλαδή, ήταν ωραία. Εντούτοις, μ’αυτό το συγκρότημα είχα πάντα την αίσθηση ότι κάτι χάνω (κάτι που παθαίνω κατ’εξοχήν με τα βιβλία του Vonnegut, ας πούμε).

Αντίστοιχα ανακάλυψα τους Animal Collective, που μόνο ακουστά τους είχα. Το Merriweather Post Pavillion είναι πολύ ευχάριστο άλμπουμ, και πολύ ανοιξιάτικο, απ’αυτά που ακούω τα ηλιόλουστα απογεύματα δυνατά με ανοιχτά παράθυρα και η μουσική μπλέκεται με την κίνηση . Είδα ότι έπαιζαν στη Λουκέρνη, είπαμε να πάμε.

Η σκηνή έχει ένα μεγάλο φωτιστικό από ριζόχαρτο κι ένα πανώ με το εξώφυλλο του δίσκου. Και τα τρία μέλη του συγκροτήματος μοιάζουν πάρα πολύ νέοι, και είναι πάρα πολύ καλοί μουσικοί – τραγουδούν σωστά δεύτερη/τρίτη φωνή, οι λαρυγγισμοί τους είναι μαγευτικοί, οι αλλαγές τους για τη συναυλία επιτυχημένες. Και τα λοιπά.

Την ίδια ώρα, κάπου αλλού: το συγκρότημα παίζει στο Appenzell – μια συντηρητική περιοχή της ανατολικής Ελβετίας, με πολύχρωμα σπίτια και κατοίκους με τις πιο ωραίες παραδοσιακές στολές, σκορπισμένα σε καταπράσινους λόφους. Είναι ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα, απ’ αυτά που οι μυρωδιές είναι τόσο έντονες που νομίζεις ότι θα σκάσεις. Έχει κόσμο σαν την παρέα των τεσσάρων αγοριών δίπλα μου, που είναι παχουλοί, γελαστοί, και χορεύουν μπροστά στο συγκρότημα. Έχει παλιά ζευγάρια που φιλιούνται ξαπλωμένα στο γρασίδι και καινούρια ζευγάρια που πιάνονται χέρι-χέρι για να βγουν από το πλήθος. Οι μπλαζέ τύποι που κυκλοφορούν είναι στραβωμένοι μόνο και μόνο γιατί έχουν έρθει με το ποδήλατο. Το δεκαεξάχρονο αγόρι μπροστά στη σκηνή, που μιλά στον (πιστεύουμε) εραστή του και ανοιγοκλείνει το στόμα του, α, α, α, σα γάτα, και τον κοιτάει στα μάτια, δεν τον αγκαλιάζει και δε φεύγει, κι εκείνος δεν κοιτάει αμήχανα τη σκηνή. Εμείς συνεχίζουμε να’μαστε αγκαλιασμένοι σφιχτά. Το συγκρότημα παίζει, κι ο αέρας κρυώνει. Στην ατμόσφαιρα κυκλοφορεί η προσμονή του σεξ – αλλά όχι η μυρωδιά του, γιατί αυτό ακριβώς είναι η μουσική των Animal Collective: σαν σεξ που δεν μπορείς να τελειώσεις. Κυκλοφορούν διάφορα ναρκωτικά, κι ενόσω ο κόσμος είναι απασχολημένος με τα δικά του, προσγειώνονται ιπτάμενοι δίσκοι, πέφτει χρυσόσκονη, βγαίνουν εξωγήινοι, απελευθερώνονται πεταλούδες, σε μία τελείως προβλέψιμη βαθιά φαντασίωση οποιουδήποτε φοιτητή πληροφορικής. [Are you also frightened?]

Την επόμενη μέρα ξεκίνησε η ανοιξιάτικη αλλεργία μου.


Read Full Post »

Δεν τρελαινόμουν ως τώρα για τη Lily Allen, αλλά το It’s not me, it’s you είναι απολαυστικό. Χαρούμενη, κοριτσίστικη, catchy, εξυπνούλα ποπ που σου φτιάχνει το κέφι – και, μεγάλο λόγο μη λες, δε σ’εκνευρίζει όταν την ακούσεις οχτώ χιλιάδες φορές στο ραδιόφωνο. Βέβαια σε μερικά χρόνια θ’ ακούγεται soooo 2009 (:)) λόγω παραγωγής κυρίως, αλλά τι σημασία εχει;

I don’t want anything more
Than to see your face when you open the door
You’ll make me beans on toast and a nice cup of tea
And we’ll get a Chinese and watch TV

[άντε, μία και σήμερα]

Read Full Post »

Older Posts »