Posts Tagged ‘σημειώσεις’

[σκόρπιες σημειώσεις]

Διαβάζω τον Υπνοβάτη της Καραπάνου, ήταν σπουδαία συγγραφέας, ανακαλύψαμε τη Λένα Πλάτωνος πρόσφατα, η Μαργαρίτα Καραπάνου κι η Λένα Πλάτωνος έχουνε γίνει στο μυαλό μου ένα.

Να μαζεύω τα βιβλία στην Αθήνα και να θυμάμαι τόσο λίγα απ’αυτά, τόσες λέξεις χαμένες.

Είδαμε ξανά το Μίλα Της, για πρώτη φορά το Volver, τις Ραγισμένες Αγκαλιές. Είναι μεγάλος σκηνοθέτης ο Αλμοδόβαρ, για πρώτη φορά πρόσεξα τα πεντακάθαρα πλάνα του, τις γραμμές στα δύο τρίτα, τα έντονα χρώματα, το τίποτε-περιττό. Ίσως παραμένουν στη θέση των αγαπημένων μου ταινιών του η Καυτή Σάρκα (θέλω να υποφέρεις όπως υπέφερα εγώ) και το Μίλα Της, όμως οι Ραγισμένες Αγκαλιές μου άρεσαν πάρα πολύ. ‘Ηταν η πρώτη φορά που είδα σε ταινία του τη βία σε βάρος των αγαπημένων γυναικών του, τότε που συμβαίνει, πριν ξεπλυθεί με το χιούμορ. Σκέφτομαι πώς και στις τρεις αυτές ταινίες εμφανίζονται με τη σειρά ο χορός, το τραγούδι, το σινεμά, σαν σύμβολα της ιστορίας και των ηρώων. Και ταυτόχρονα πόσο ειρωνικό είναι στις Ραγισμένες Αγκαλιές που για πρώτη φορά βλέπουμε την «σωστή» ταινία του, για την οποία τόσον καιρό ξέραμε τα γυρίσματα και την τραγική ιστορία του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριάς του. Και στο τέλος της τραγικής αυτής τελευταίας του ταινίας, βλέπουμε μια ανέμελη Έλενα πάνω στις πατερίτσες της, τις ίδιες μέρες που υπέφερε. Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι ο Αλμοδόβαρ έκανε κάποτε ταινίες παρόμοιες με το «Κορίτσια και Βαλίτσες», και ότι η (υπέροχη) Κρουθ είπε σε συνέντευξή της που διάβασα χθες ότι γι’αυτήν έχει σημασία η περίοδος που προετοιμάζει το ρόλο – και τα γυρίσματα.

Read Full Post »

the stage

Behind the world we live in, in the distant background, lies another world standing in roughly the same relation to the former as the stage one sometimes sees in the theatre behind the real stage stands to the latter. Through a thin gauze one sees what looks like a world of gossamer, lighter, more ethereal, of a different quality from the real world. Many people who appear bodily in the real world do not belong there but to this other world. Yet the fact that someone fades away in this manner, indeed almost disappears from reality, can be due to either health or sickness. The latter was the case with this person, with whom I was once acquainted but without getting to know him. He did not gelong to reality yet had much to do with it. He was constantly running around in it, yet even when he devoted himself to its most, he was already beyond it. But it was not the good that beckoned him away, nor was it really evil – even now I dare not say that of him. He has suffered from an exacerbatio cerebri for which reality afforded insufficient incitement, at best only temporarily. Reality was not too much for him, he was not too weak to bear its burden; no, he was too strong, but this strength was a sickness. As soon as reality lost its power to incite he was disarmed;that is where the evil in him lay. He was conscious of this, even at the moment of incitement, and it was in his consciousness of this the evil lay.

Søren Kierkegaard, The Seducer’s Diary

Ήταν στο μυαλό μου εδώ και μέρες.

Read Full Post »