Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ταινίες’

[σκόρπιες σημειώσεις]

Διαβάζω τον Υπνοβάτη της Καραπάνου, ήταν σπουδαία συγγραφέας, ανακαλύψαμε τη Λένα Πλάτωνος πρόσφατα, η Μαργαρίτα Καραπάνου κι η Λένα Πλάτωνος έχουνε γίνει στο μυαλό μου ένα.

Να μαζεύω τα βιβλία στην Αθήνα και να θυμάμαι τόσο λίγα απ’αυτά, τόσες λέξεις χαμένες.

Είδαμε ξανά το Μίλα Της, για πρώτη φορά το Volver, τις Ραγισμένες Αγκαλιές. Είναι μεγάλος σκηνοθέτης ο Αλμοδόβαρ, για πρώτη φορά πρόσεξα τα πεντακάθαρα πλάνα του, τις γραμμές στα δύο τρίτα, τα έντονα χρώματα, το τίποτε-περιττό. Ίσως παραμένουν στη θέση των αγαπημένων μου ταινιών του η Καυτή Σάρκα (θέλω να υποφέρεις όπως υπέφερα εγώ) και το Μίλα Της, όμως οι Ραγισμένες Αγκαλιές μου άρεσαν πάρα πολύ. ‘Ηταν η πρώτη φορά που είδα σε ταινία του τη βία σε βάρος των αγαπημένων γυναικών του, τότε που συμβαίνει, πριν ξεπλυθεί με το χιούμορ. Σκέφτομαι πώς και στις τρεις αυτές ταινίες εμφανίζονται με τη σειρά ο χορός, το τραγούδι, το σινεμά, σαν σύμβολα της ιστορίας και των ηρώων. Και ταυτόχρονα πόσο ειρωνικό είναι στις Ραγισμένες Αγκαλιές που για πρώτη φορά βλέπουμε την «σωστή» ταινία του, για την οποία τόσον καιρό ξέραμε τα γυρίσματα και την τραγική ιστορία του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριάς του. Και στο τέλος της τραγικής αυτής τελευταίας του ταινίας, βλέπουμε μια ανέμελη Έλενα πάνω στις πατερίτσες της, τις ίδιες μέρες που υπέφερε. Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι ο Αλμοδόβαρ έκανε κάποτε ταινίες παρόμοιες με το «Κορίτσια και Βαλίτσες», και ότι η (υπέροχη) Κρουθ είπε σε συνέντευξή της που διάβασα χθες ότι γι’αυτήν έχει σημασία η περίοδος που προετοιμάζει το ρόλο – και τα γυρίσματα.

Advertisements

Read Full Post »

swim

Sea

[Josef] I thought um, you and I, maybe we could go away somewhere. Together. One of these days. Today. Right now. Come with me.
[Hanna] No, I don’t think that’s going to be possible.
[Josef] Why not?
[Hanna] Um, because I think that if we go away to someplace together, I’m afraid that, ah, one day, maybe not today, maybe, maybe not tomorrow either, but one day suddenly, I may begin to cry and cry so very much that nothing or nobody can stop me and the tears will fill the room and I won’t be able to breathe and I will pull you down with me and we’ll both drown.
[Josef] I’ll learn how to swim, Hanna. I swear, I’ll learn how to swim.

[The secret life of words]

Read Full Post »

Παρ’ όλο το ύφος, τα επιφανειακά στοιχεία και το γεγονός ότι ο Albarn είναι το πλούσιο, πανέμορφο και εξυπνούλικο τυπάκι που ψαρώνει τους συμμαθητές του με τσιτάτα από γαλλικά βιβλία, το beetlebum είναι σκέτο χαμόγελο.

Είναι ίσως που είχα δει αμέτρητες φορές το βιντεοκλίπ το Φλεβάρη-Μάρτη του ’97, μ’ αυτή την άχαρη εφηβεία κι αυτό το συνεχή ήλιο της Αθήνας που ούτε τη φαντασίωση δε σ’ άφηνε να ζήσεις ότι είσαι στο ίδιο δωμάτιο με τον Damon (γιατί τότε φυσικά λεγόταν Damon κι όχι Albarn) την ώρα που πέφτει στο πάτωμα, λίγο πριν από το τρίτο λεπτό. Το συμπαθώ το κοριτσάκι που τα σκεφτόταν αυτά.

Το βιντεοκλίπ τελειώνει με εικόνες πόλης. Τέτοια εποχή πέρσι είχαμε δει σπίτι της Μ. το Κουρδιστό Πορτοκάλι.

Φυσικά είδα σήμερα το Universal με άλλο πρίσμα. Θα ήταν tribute, αν το κοινό στο οποίο απευθυνόταν είχε δει στην πλειοψηφία του την ταινία.

Well, it really could happen, yes it really could happen
When the days they seem to fall through you, well just let them go.

Αισθάνομαι πολύ τυχερή και γεμάτη. Ωραίες μέρες.

Read Full Post »

Η μνήμη μου.

(περισσότερα…)

Read Full Post »