Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘φθινόπωρο’

A sad person may write a beautiful piece of poetry, while a sad dog may whine and scratch on the door when he is left alone.

Temple Grandin, Thinking in Pictures and Other Reports from My Life with Autism

Η Temple Grandin μπορεί να γράφει κάνοντας τη συσχέτιση ανάμεσα στο πώς λειτουργεί το μυαλό των αυτιστικών και των ζώων, αλλά αυτά που με στενοχωρούν τώρα  είναι ότι, α, αισθάνομαι ότι γρατζουνάω την πόρτα κάθε μέρα, όλη μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα, κά-θε-μέ-ρα, και βου, ότι μοιάζει να αδυνατώ να γράψω οτιδήποτε (γιατί τι άλλο αποτελούν τα περισσότερα κείμενα αυτού του μπλογκ, παρά απόπειρες ενός λυπημένου ανθρώπου να γράψει a beautiful piece of poetry, για ασαφείς λόγους;)

[ευτυχώς υπάρχει η Björk και το Vespertine, αναπάντεχη ανακάλυψη μετά από σχεδόν δέκα χρόνια]

Από την άλλη υπάρχουν, ευτυχώς, στιγμές, που βλέπω πίσω απ’το βουνό. Πίσω απ’το βουνό έχει την εικόνα του μπροστινού κήπου καλυμμένο απ’το χιόνι και βήματα στην ησυχία, το πιο όμορφο ζευγάρι, τα κοινά βιβλία, την κοινή μουσική, τις φωτογραφίες, την κοινή παιδική τρέλα, τυρί, σοκολάτες, αχλάδια, έναν παγετώνα, fish&chips, όλα όσα χτίζουν a frail slippery house, a strong fragile house (beginning at the singular beginning of your smile), (φυσικά τον cummings), την αναπάντεχη, πρωτόγνωρη ευτυχία, μια μικρή υπόσχεση, το μέλλον.

Ίσως αυτό θα’πρεπε να το κολλήσω στον λευκό τοίχο μου. For the bad days. With the hope of better days.

Landscapes

Advertisements

Read Full Post »

Είναι μέρες τώρα που το περιτριγυρίζω, βρίσκεται ακριβώς δίπλα μου, του έχω πετάξει από πάνω τα ρούχα μου και κάνω ότι δεν το βλέπω. Αυτό που κάνω ότι δεν βλέπω είναι μία πολύ πικρή αίσθηση αποτυχίας.

Fail 1: οι καλύτεροί μας φίλοι, οι καλύτεροί μου φίλοι, έχουν φύγει από αυτό το μέρος που λέγεται Ζυρίχη. Δεν έφυγαν καν επειδή το ήθελαν – τους σκέφτομαι τώρα έναν-έναν. Έφυγαν γιατί τελείωσαν τις σπουδές τους, γιατί εν μέσω κρίσης δεν μπόρεσαν να βρουν δουλειά, δεν μπόρεσαν να προσπαθήσουν να βρουν δουλειά, κι αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους κάπου αλλού. Ή να προσπαθήσουν να προσπαθήσουν στη χώρα τους. Με την εξαίρεση της Μ., κανένας δεν είναι χαρούμενος που έφυγε, και κανένας δεν είναι χαρούμενος εκεί που είναι τώρα. Fail. Αλλά σε κάθε περίπτωση – οι καλύτεροί μου φίλοι έφυγαν. Είναι οι άνθρωποι που αγαπούσα, με τους οποίους αισθανόμουν εύκολα. Απλά, εύκολα. Στην πρώτη αναχώρηση, της φίλης που έμενε σ’αυτό το σπίτι που μένουμε τώρα (κάποιος συμβολισμός θα υπάρχει σ’αυτό το «κάποιος πρέπει να φύγει, για να έρθει κάποιος άλλος στη θέση του», αλλά μου φαίνεται πολύ φτηνός και πολύ χαρούμενος για τη διάθεσή μου), κλαίγαμε κι οι δύο στη γωνία του δρόμου, και μετά γύρισα κι εγώ στο σπίτι του φίλου μου κι έκλαιγα κι εγώ, ενώ με παρηγορούσε, «οι άνθρωποι φεύγουν, πρέπει να το δεχτείς, έτσι είναι η ζωή», τότε υπήρχε ακόμη η αφελής, η ασφαλής, η παιδική αίσθηση ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να έρχονται.Εσαεί. Στο μεταξύ έφυγαν κι άλλοι, κι άλλοι, κι όταν έφυγε η Μ. ένα μήνα πριν, η καλύτερή μου φίλη εδώ, αποχαιρετηθήκαμε δυο δρόμους πιο πέρα από την πρώτη γωνία, αλλά εγώ δεν μπορούσα να χύσω ούτε ένα δάκρυ. Ούτε ένα. Βρήκα κάτι ανησυχητικό σ’αυτό, αλλά η πραγματικότητα ήταν πραγματικότητα. Το είχα δεχτεί, έτσι είναι η ζωή, αν και κάτι μου έλεγε ότι δεν ήθελα να είναι έτσι η δική μου ζωή. Πλέον. Υπάρχουν στιγμές με το Γ. που σκεφτόμαστε ότι μας λείπουν οι φίλοι μας, η Ε. και ο Α., κι η αίσθηση που έχω είναι μια αίσθηση τελεσίδικου. Συνεχίζω τις μέρες μου ούτε πάνω ούτε κάτω, παρά τελείως flat.Σαν γραμμή σε καρδιογράφημα, πώς να στο πω;

Fail 2: η κατάσταση στη δουλειά δεν είναι καλή. Η δουλειά μου εντάξει, ας πούμε ότι πάει σχετικά ΟΚ, έτσι είναι το διδακτορικό, σέρνεσαι και μπουσουλάς και περνάς τον περισσότερο καιρό σου κάνοντας πράγματα που δεν μοιάζουν ούτε δημιουργικά ούτε καινούρια, και μετά έρχεται μια καλή στιγμή ή μια καλή ιδέα που την πιάνεις απ’τα μαλλιά και την καβαλάς μέχρι, ελπίζουμε, τη διατριβή σου. Αλλά δεν ειν’αυτό το πρόβλημά μου. Τσακωθήκαμε με τον πιο στενό μου συνεργάτη, τον μοναδικό μου συνεργάτη, για την ακρίβεια, και δεν ήταν καν τσακωμός, ήταν ειλικρινής δήλωση ενόχλησης από μέρους μου, η οποία φούσκωσε και γράφτηκε και ερμηνεύτηκε-με άμεσο αποτέλεσμα αυτόν στο εργαστήριο, εμένα στο γραφείο, και σταθερά, συνεχή και αδιαπέραστα μούτρα. Με πεθαίνουν τα μούτρα. Δεν είμαι αισιόδοξη για την κατάσταση, εξακολουθώ να πιστεύω ότι έχω δίκιο, το πρόβλημα είναι μόνιμο εδώ και ένα χρόνο, υποψιάζομαι ότι υπάρχει πολιτισμικό κενό, δεν θέλω να υπάρχουν θέματα, δεν πάω στη δουλειά για να υπάρχουν θέματα (αν κι αυτό είναι παιδικό, πώς να μην υπάρχουν θέματα με κάποιον με τον οποίο δουλεύεις μαζί οχτώ ώρες τη μέρα;), όταν υπάρχουν θέλω να συζητούνται σύντομα μια και καλή και μετά να λήγουν. Οι Ελβετοί (δηλώνω ένοχη τρομερής γενίκευσης, αλλά είναι κάπως έτσι) δεν μπορούν τις ευθείς συζητήσεις. Με σκοτώνουν τόσο πολύ τα μούτρα που θα ήμουν έτοιμη αυτή τη στιγμή να δηλώσω μετάνοια για οτιδήποτε έχει γίνει και θα γίνει ώσπου να γίνουν στάχτη τα κόκκαλά μας, θα συνεργαστούμε με όποιους όρους και συνθήκες θέλεις εσύ, μόνο να μην έχουμε αυτή την κατάσταση, που τη θυμάμαι το πρωί με το που ξυπνάω, νιώθω ένα «πουφ!» και περνάω όλη την ημέρα ξεφούσκωτη και καμπουριασμένη. Φυσικά, αυτό δεν πρόκειται να γίνει, πρέπει να συνεργαζόμαστε με λογικούς όρους. Αυτό θα οδηγήσει στο να μη συνεργαζόμαστε καθόλου, να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του – το οποίο φυσικά θα έχει επιπτώσεις στη δουλειά και των δύο. Αλλά έστω – αρκεί να μην υπάρχουν αυτά τα μούτρα.

Fail 3 (το μεγάλο βραβείο): το έχω μάλλον ξαναγράψει, δεν έχω αίσθηση του χιούμορ (στην καθημερινή ζωή έχω, αλλά όχι Για Τη Ζωή), αλλά δεν αντέχω με τίποτα τη γελοιότητα. Το ξέρω ότι τα παραπάνω δεν είναι τί-πο-τα, ότι είμαι, πώς να το πω, another brick in the wall. Κι έτσι ακούω τον εκφωνητή στο κεφάλι μου να λέει στο τρέιλερ «η χχχχ είχε φαινομενικά την τέλεια ζωή: νέα, γοητευτική, μία όμορφη σχέση με το φίλο της [ο οποίος, μπλα μπλα], το διδακτορικό της [εδώ μπλα μπλα], στην Ελβετία [μπλα μπλα]. Και όμως, [μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα]». Μα πόσο γελοίος μπορείς να γίνεις; Καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια για να κάνω όλα τα σωστά πράγματα για μένα. Να κοιμάσαι καλά, πρόσεχε τον εαυτό σου, φτιάξε τα μαλλιά σου, τρώγε υγιεινά, κάνε σπορ, διάβαζε τα βιβλία σου, ψώνισε κάτι όμορφο. Μπλα μπλα. Την καταβάλλω τη ρημαδοπροσπάθεια, μπλα μπλα, αλλά η αλήθεια είναι πως νιώθω ήδη τόσο κουρασμένη από τα fail 1, fail 2, κι ο εαυτός μου μου φαίνεται αρκετά βαρύ και βαρετό ταυτόχρονα φορτίο, κι ειλικρινά, προτιμώ να κάνω Αυτά Που Έχω Αποφασίσει Ότι Πρέπει και να τον βλέπω όσο το δυνατόν λιγότερο. Δεν είναι ότι δεν έχω όνειρα και σχέδια και απόψεις κι όλα, κι απ’αυτή την άποψη δεν είμαι σαν πέρσι, ας πούμε. Αλλά αυτή η πικρή γεύση της αποτυχίας παραμένει, κι αυτή η ερώτηση, «πώς την έχεις δει, ρε πουλάκι μου, κάθε χρόνο τα ίδια θα’χουμε;» κάθεται από πάνω στο λαιμό και δεν κατεβαίνει-με-τί-πο-τα.

Αυτή η μακρά δήλωση ξινίλας έρχεται να προστεθεί ως ακόμη ένα μαργαριτάρι στο κολιέ του τι αποτελεί αυτό το μπλογκ τους τελευταίους μήνες, κι αυτό μου δημιουργεί την ήδη γνωστή πικρή αίσθηση μπλα μπλα, αλλά το έγραψα και θα το δημοσιεύσω, γιατί δεν μπορώ συνεχώς να  παριστάνω ότι δεν το βλέπω.

Αυτά.

Read Full Post »

Μία καλή μέρα απαρτίζεται από:

1. ένα καλό ξύπνημα.
2. ένα καλό ξεκίνημα βιβλίου (του Dance Dance Dance) μέσα στο λεωφορείο.
3. δουλειά σε φυσιολογικούς ρυθμούς, και το νέο ότι βοήθησα να λυθεί ένα μεγάλο πρόβλημα.
4.
επίπονο στρέτσινγκ
5. το νέο ότι άνοιξε μπουτίκ Ladurée στη Ζυρίχη.
6. σύντομο τσατ με την C., η οποία είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που στην ανακοίνωση του 5 απαντά με «OMG!!!»
7. μια ντουζίνα μακαρόν από το 5, και, λόγω και της επετείου που πληροφορήθηκα χθες, κάτι αφρώδες (ε, ναι, δεν πήρα και Sekt, ή το κάνεις ή δεν το κάνεις. «Τα λεφτά είναι για μία ανάγκη και για ένα καπρίτσιο.»)


Την ημέρα που επέστρεφε η Α. στο Παρίσι και θα της δίναμε τα κλειδιά του διαμερίσματος στο οποίο είχαμε μείνει μια ολόκληρη βδομάδα, αποφασίσαμε με την C. να μείνουμε στη γειτονιά. Το σχέδιό μας ήταν να πάμε στο Père Lachaise. Σταματήσαμε σ’ένα μικρό μαγαζάκι που πουλούσε είδη από πάπια, μερικά ψωμιά, λίγα φαγητά και γλυκά. Δεν ξέρω πώς συνεννοηθήκαμε με την φιλική κυρία στον πάγκο, πάντως φύγαμε με δύο πακέτα φαγητό και μία μεγάλη crème brûlée. Πεινούσαμε πολύ κι είχε, όπως όλες εκείνες τις μέρες, πολύ κρύο, κι έτσι λίγο μετά την είσοδο βρήκαμε ένα παγκάκι και καθίσαμε με τα φαγητά μας. Ήταν μάλλον το περιβάλλον που μετέβαλε μία συζήτηση για τ’αγαπημένα μας φαγητά στο τι θα θέλαμε να φάμε πριν πεθάνουμε. Η C. ένα απλό ωμό ψάρι, και νομίζει όχι γλυκό. Εγώ κοτόσουπα με αυγολέμονο όπως την έκανε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, και τάρτα λεμόνι. Και μετά μιλούσαμε για την ασθένεια του πατέρα της C. όταν ήταν παιδί, στους γονείς μας, στο μέλλον, στους παιδικούς μας φίλους…Το νεκροταφείο δεν το επισκεφτήκαμε, βέβαια, ποτέ.

Τα μακαρόν δεν είναι γλυκό ζωής και αναμνήσεων κι αγάπης. Το ευαίσθητο κέλυφος από αμυγδαλόσκονη και μαρέγκα που σπάει με το που το αγγίζεις με τα δόντια σου και η λίγο κρύα κρέμα που διασχίζεις, η μαλακή μάζα που ελάχιστα μασάς πριν καταπιείς, είναι το σύντομο ιριδίζον πυροτέχνημα σαν αυτό που έσκασε στο μυαλό του αδελφού του Ratatouille, η γλυκύτητα, το χαριτωμένο, το κοριτσίστικο…το καπρίτσιο.

Αυτά τα μακαρόν είναι είδος ενδημικό στο Παρίσι, και φυσικά αντικείμενο λατρείας των Ιαπώνων. Τα παριζιάνικα καταστήματα Ladurée έχουν πάντοτε υπάλληλο που μιλά ιαπωνικά και καταστήματα Ladurée, του αγαπημένου (μου) Pierre Hermé και του ταλαντούχου Sadaharu Aoki υπάρχουν στο Τόκυο.

Φυσικά το κοριτσίστικο, το γαλλικό, το ιαπωνικό, θυμίζουν αμέσως τη Σοφία Κόππολα, η οποία σκηνοθέτησε το πολύ κοριτσίστικο και χαρούμενο διαφημιστικό για το άρωμα Miss Dior Chérie, που εκτυλίσσεται στο Παρίσι, είναι ροζ, και όπου-τι άλλο;-η πρωταγωνίστρια αγοράζει μακαρόν από τη Ladurée.

Αρκετά με τη σοβαρότητα για λίγες ημέρες.

Δεχόμεθα παραγγελίες για φαγώσιμα πυροτεχνήματα για τα Χριστούγεννα – πληροφορίες εντός.

Read Full Post »

Βιβλία κατά της φθινοπωρινής μελαγχολίας:

  • Eric Kandel, In Search of Memory. Η αυτοβιογραφία του Εβραίου…χμ…νευροεπιστήμονα(;) νομπελίστα (Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας 2000) που εργάζεται στη μνήμη. Είδα μία ομιλία του Κandel πριν λίγο καιρό. Ο ογδοντάχρονος (αν δεν το έλεγε δε θα το πίστευα) Νεοϋορκέζος Εβραίος επιστήμονας με το παπιγιόν και τις τιράντες μου έκανε μεγάλη εντύπωση με τη ζωντάνια, το χιούμορ του, τις γνώσεις του στη μουσική και την ολοφάνερη αγάπη στην-παρούσα-γυναίκα του. Τους φαντάζομαι σ’ένα σαλόνι-γραφείο γεμάτο βιβλία. Άκουσα καλά λόγια για το βιβλίο, το θέμα, δε χρειάζεται να το πω, με κατατρέχει, ανυπομονώ.
  • Haruki Murakami, Dance Dance Dance. Είχα πει ότι δε θα ξαναδιαβάσω Μουρακάμι, αλλά λίγο που ήταν στο βιβλιοπωλείο δίπλα στη Munro που τη λατρεύω αλλά δεν μπορώ ν’αντιμετωπίσω τώρα, λίγο που ήθελα κάτι φυσιολογικό, ελαφρύ, γρήγορο, σουρεαλιστικό, συγκινητικό; Η επιλογή ήταν μπροστά μου.
  • Barack Obama, The Audacity of Hope. Άργησα, αλλά I need to know.
  • Nick Hornby, How to Be Good. Συγγραφέας και τίτλος προδιαθέτουν για χαρά.

Πριν μία εβδομάδα έφυγε ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα στο πανεπιστήμιο, η πρώτη, και μια απ’τις καλύτερες, φίλες μου εδώ. Γεννημένη εδώ από Ισπανούς γονείς, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να πάει για διδακτορικό στην Ισπανία.

Χτες το μεσημέρι έφυγε ένας φίλος που γνωρίσαμε πρόσφατα. Το υπέρτατο geek εξωτερικά, ένας πολύ έξυπνος, ταλαντούχος και ευαίσθητος άνθρωπος. Αφού τον έλιωσαν στο εργαστήριο που δούλευε, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Τουρκία. Σύντομα θα πάει στρατό.

Συνεχίζεις όμως. Alors.

[δεν έχω καμία όρεξη και καμία έμπνευση να γράφω. είναι εμφανές νομίζω. γιατί; δεν ξέρω. υποψιάζομαι όμως.]

Read Full Post »

Είναι δύο – όχι, τρεις – οι πιο λυπητερές ώρες του χειμώνα.

Η μία είναι το Σάββατο το απόγευμα – μετά το ξύπνημα, τα ψώνια της ημέρας στο σούπερ μάρκετ, το καθυστερημένο μεσημεριανό. Είναι η ώρα που κάποιος στο σπίτι κοιμάται και στο μπάνιο ο ήλιος φωτίζει άσκοπα το νιπτήρα. Άσκοπα, γιατί εσύ δεν είσαι έξω, κι η μικρή μέρα σύντομα θα τελειώσει.

Οι άλλες δεν έχουν σημασία.

Mist

Με τέσσερις βαθμούς πια μες στη μέρα και παγωμένη άσφαλτο, εδώ ο χειμώνας έχει έρθει. Είναι όμορφα μέσα στη μέρα, όταν ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και κάνει κρύο, και το απόγευμα, όταν το φως γίνεται κίτρινο. Η Ε. λέει ότι στον αέρα μυρίζει χιόνι. Μάλλον έχει δίκιο. Φέτος πρέπει να πηγαίνουμε στα βουνά τα Σαββατοκύριακα – ψηλότερα απ’την ομίχλη.

Προς το παρόν, το πρόγραμμα έχει για σήμερα:

The dog days are over
The dog days are done
The horses are coming
So you better run

Yes, ladies and gentlemen – they’re Florence and the Machine!

[Οκτώβριος-Νοέμβριος: οι μήνες των συναυλιών. Thank God for that.]

Read Full Post »

Today.

Theaterspektakel Zürich 2009

Theaterspektakel Zürich 2009 by Problemkind on flickr


[Επέστρεψα .]

Read Full Post »

Η Ζυρίχη ίσως είναι -σχεδόν- τόσο καθαρή ώστε να μπορείς να φας τη μινέστρα σου από τη Bahnhofstrasse, όπως είχε πει κι ο Joyce. Αλλά κυρίως είναι -σχεδόν- τόσο ήσυχη ώστε να μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο σου το βράδυ δίπλα στο ποτάμι.

Και να περπατήσεις στο βουνό.
Και να κολυμπήσεις σε καθαρό νερό στο δρόμο για το σπίτι.
Και να δεις σκίουρους και αλεπούδες.
Και να βρεις δρόμους που δεν τους περπατά κανένας.
Έχει καμιά σημασία που δεν την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά;

Virtuous Night Section, Brian Gottschalk & Fabian Näff, Switzerland 2008
Προβολή στο Bicycle Film Festival Zurich

[Η μουσική είναι το Country Mile, των Camera Obscura.]

Read Full Post »

Older Posts »