Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘φρούτα του δάσους’

BERRY Any small fleshy stoneless (pitless) fruit containing one or more seeds. Berries occur singly, in bunches (such as grape and redcurrant) or in clusters (elderberry). Wild berries may be eaten raw or cooked.

Larousse Gastronomique, English edition

Εδώ κι ενάμιση μήνα έχει ξεκινήσει η εποχή των φρούτων του δάσους. Γυρίζω απ’ το σούπερ μάρκετ με καλαθάκια γεμάτα μ’αυτά τα ξινούτσικα κόκκινα φρούτα. Τα τρώμε, τα μαγειρεύουμε, τα κάνουμε μαρμελάδες, τα βάζουμε σε τάρτες – αλλά αναρωτιέμαι: καταλαβαίνεις ένα πράγμα στ’αλήθεια όταν δεν ξέρεις τ’όνομά του;

Και ιδού τ’αποτελέσματα:

Strawberries – Erdbeeren – Φράουλες

Αυτό το ξέραμε.

Strawberries fields forever

Raspberries – Himbeeren – Βατόμουρα (φραμπουάζ)

Raspberry

Blackberries – Brombeeren – μούρα (;)

Μάλλον τ’αγαπημένα μου.

Black is B</p> <p>cassis - blackcurrant - schwarze johanisbeeren</p> <p><a title=

Blueberries – Heidelbeeren – Μύρτιλλα

Πολύ αρωματικά (κι ό,τι πρέπει για μαρμελάδες!)

Freshly Picked

Gooseberries – Stachelbeeren – ο θεός κι η ψυχή τους

Υπάρχουν σε διάφορα χρώματα, και μου θυμίζουν νεκρή φύση Ολλανδού ζωγράφου.

summer berries

Blackcurrants – Cassis

Γνωστά από το Crème de cassis, εγώ να πω την αλήθεια σε σορμπέ και μακαρόν τα έχω φάει μόνον.

Blackcurrants

Redcurrants – Johanisbeeren – Φραγκοστάφυλα (;)

Είναι τα πιο όμορφα φρούτα που υπάρχουν, με το στρογγυλό τους σχήμα, το φωτεινό τους κόκκινο και τη γυαλιστερή τους φλούδα. Δεν έχω ιδέα τι θα τα κάνω.

Red Currants

Rhubarb – Rhabarber – ραβέντι (;)

Αυτό δεν είναι φρούτο, είναι ρίζα που χρησιμοποιείται πολύ σε γλυκά και μαρμελάδες, συνήθως μαζί με φράουλες. Είναι κατάξινο, αλλά έχει πολύ ωραίο άρωμα.

Rhubarb

Σημείωση: οι φωτό δεν είναι δικές μου, αλλά είναι όπως πάντα από το flickr. Κουράστηκα να βάζω ξεχωριστό λινκ από κάτω τους, όμως έχουν πάντα link through, δηλαδή πατώντας στην εικόνα οδηγείστε στην σελίδα της στο flickr.


And now for something completely different…

Στην τελευταία lifo, η Δέσποινα Τριβόλη γράφει για τα «Top 10 χειρότερα αξεσουάρ για την παραλία«. Στη θέση 4 είναι φυσικά το

ΤΑΠΕΡ: Η παραλία δεν είναι για πικνίκ. Άσε που το περιεχόμενό τους το βλέπεις συχνά πυκνά μέσα στη θάλασσα.

Μεγάλωσα στην Αθήνα. Για μπάνιο με τους γονείς πηγαίναμε στη Βουλιαγμένη (φυσικά στην οργανωμένη πλαζ του ΕΟΤ – με είσοδο). Ακόμη θυμάμαι μια μέρα πριν δέκα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή θα ήταν, που εγώ κι η τότε καλύτερή μου φίλη, εν μέσω ενός καλοκαιριού που προβλεπόταν απογοητευτικό (οικονομικές δυσχέρειες οι γονείς, σοβαρό πρόβλημα υγείας ο μπαμπάς της), αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο κάπου κοντά – στον Άλιμο νομίζω; Δεν ήμασταν κακομαθημένα παιδιά, αλλά στη θέα όλων αυτών των οικογενειών μεταναστών που είχαν απλώσει τα τραπεζομάντιλά τους κάτω από τα δέντρα κι έτρωγαν σάντουιτς, καρπούζια, έπιναν ούζο, μιλούσαν κι έπαιζαν με τα παιδιά τους, είχαμε κάπως ξινίσει. Ποιος, μα ποιος έφερνε το φαγητό του στην παραλία τη σήμερον ημέρα;

Χρειάστηκε να πάω Erasmus στη Γερμανία για να καταλάβω πως το να μη φέρνεις το φαΐ σου στο τρένο ή στη σχολή για ν’αγοράζεις άθλια σάντουιτς, το να μη φέρνεις τα φρέσκα σου φρούτα για επιδόρπιο στο μπάρμπεκιου για να σέρνεσαι μετά να βρεις περίπτερο για βιομηχανικό παγωτό, το να σ’αρέσει να πληρώνεις για κάτι που είναι δωρεάν και καλύτερης ποιότητας, είναι διαστροφή.

Κατ’αρχάς στην Ελλάδα δεν έχω αντιληφθεί ποιο μέρος είναι για πικ νικ. Τα ελάχιστα, αφημένα στην τύχη τους πάρκα, που μοιάζουν με πολυβολεία απ’το τσιμέντο και δεν έχει σκιά να καθίσεις; Τα μη προσβάσιμα για πολλούς κατοίκους των μεγάλων πόλεων δάση; Η θάλασσα προσφέρεται κατ’εξοχήν για πικ νικ, εάν φυσικά καθαρίζεις τ’απομεινάρια σου, κάτι που ούτως ή άλλως οφείλεις να κάνεις οπουδήποτε.

Ευτυχώς υπάρχουν ένα σωρό παραλίες στην Ελλάδα, κι όσο κι αν συμφωνώ ότι είναι σόλοικο να εμφανιστείς στο Πόρτο Καρράς ή στην Ψαρού με το τυροπιτάκι, υπάρχει χώρος για όλους. Στο κάτω-κάτω, εγώ ας δεχτώ ότι το να εμφανίζεσαι στην παραλία με όλα σου τα συμπράγκαλα είναι γελοίο (αν είσαι τριαντάρης single ή ρομαντικό ζευγαράκι, δηλαδή, γιατί στην Ελλάδα ως γνωστόν άλλες φυλές δεν υπάρχουν για τους δημοσιογράφους). Το να βλέπεις τη θάλασσα ως amusement park στο οποίο πας με τ’αυτοκίνητο και πληρώνεις το πάρκινγκ, την είσοδο, την ξαπλώστρα, τον καφέ, το σάντουιτς με καπνιστή γαλοπούλα ακούγοντας τα χιτ του καλοκαιριού είναι απόλυτα νορμάλ;

Παιδιά, μαζευτείτε λιγάκι κι αφήστε τον κόσμο να ζήσει όπως μπορεί και όπως θέλει όταν δεν ενοχλεί κανέναν, εκτός από τον τύπο που θέλει να live his/her myth in Greece.

Υπογραφή: μία που δεν παίρνει φαγητό μαζί της σχεδόν ποτέ στην παραλία. Αλλά σήμερα πήρε ένα τάπερ (φτου κακά) με μούρα, όταν έκανε μπάνιο στη λίμνη της Ζυρίχης. Η διπλανή Ελβετίδα έτρωγε ρόκα απ’το σακουλάκι του σούπερ μάρκετ. ZOMG – αχ σόρυ: μπίου.

Advertisements

Read Full Post »