Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘χειμώνας’

Είναι ωραίο συναίσθημα να πακετάρεις για Χριστούγεννα και να νιώθεις πως φεύγεις από το σπίτι σου.

Το όμορφο σπίτι μου.

Read Full Post »

My dear C.,

I have been thinking about you. Today it was raining. I went to the Korean shop off the Bahnhofstrasse. I bought yuzu tea! I ordered and sat at the counter. Two Korean babies were running around. I looked at the quiet bar. Inside there, I felt like in Japan. Comfortable, unknown, calm.

A kiss,

 

Read Full Post »

Ο Ρούντι βρίσκεται εσχάτως και στο δικό μου σπίτι – προφανώς. Στην είσοδο.

Σήμερα έφυγα απ’τη δουλειά με μια πελώωωρια λαχτάρα για σπιτικά κουλουράκια – και χωρίς λεφτά, για την ακρίβεια με δέκα φράγκα δανεικά απ’το συνάδελφο. Μέτρησα και ξαναμέτρησα τα λεφτά μου, ζάχαρη, φόρμες αστεράκια, δύο και είκοσι πέντε ρέστα, χμ, ίσως ένα ψωμάκι στο δρόμο; Σύντομα αποδείχθηκε ότι στην Ελβετία με δύο και είκοσι πέντε δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτα. Μάλιστα.

Ακολούθησαν σαμπλέ, μπισκότα με σοκολάτα, και τεστ διακόσμησης τρένων για δώρο.

Υπερβολικοί πειραματισμοί με χρώμα ζαχαροπλαστικής (Man beachte dabei den glitzernden Nagellack).

Rettet die Wale!

Read Full Post »

Είναι όμορφο, κι είμαι χαρούμενη.

Read Full Post »

A sad person may write a beautiful piece of poetry, while a sad dog may whine and scratch on the door when he is left alone.

Temple Grandin, Thinking in Pictures and Other Reports from My Life with Autism

Η Temple Grandin μπορεί να γράφει κάνοντας τη συσχέτιση ανάμεσα στο πώς λειτουργεί το μυαλό των αυτιστικών και των ζώων, αλλά αυτά που με στενοχωρούν τώρα  είναι ότι, α, αισθάνομαι ότι γρατζουνάω την πόρτα κάθε μέρα, όλη μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα, κά-θε-μέ-ρα, και βου, ότι μοιάζει να αδυνατώ να γράψω οτιδήποτε (γιατί τι άλλο αποτελούν τα περισσότερα κείμενα αυτού του μπλογκ, παρά απόπειρες ενός λυπημένου ανθρώπου να γράψει a beautiful piece of poetry, για ασαφείς λόγους;)

[ευτυχώς υπάρχει η Björk και το Vespertine, αναπάντεχη ανακάλυψη μετά από σχεδόν δέκα χρόνια]

Από την άλλη υπάρχουν, ευτυχώς, στιγμές, που βλέπω πίσω απ’το βουνό. Πίσω απ’το βουνό έχει την εικόνα του μπροστινού κήπου καλυμμένο απ’το χιόνι και βήματα στην ησυχία, το πιο όμορφο ζευγάρι, τα κοινά βιβλία, την κοινή μουσική, τις φωτογραφίες, την κοινή παιδική τρέλα, τυρί, σοκολάτες, αχλάδια, έναν παγετώνα, fish&chips, όλα όσα χτίζουν a frail slippery house, a strong fragile house (beginning at the singular beginning of your smile), (φυσικά τον cummings), την αναπάντεχη, πρωτόγνωρη ευτυχία, μια μικρή υπόσχεση, το μέλλον.

Ίσως αυτό θα’πρεπε να το κολλήσω στον λευκό τοίχο μου. For the bad days. With the hope of better days.

Landscapes

Read Full Post »

thank you 2006

Πίστεψέ με – ισχυρίζομαι ότι ήδη από σήμερα, από χτες το βράδυ, μυρίζει άνοιξη. Είναι θαμμένη κάτω απ’το χιόνι και το κρύο, που θα χειροτερέψει τους επόμενους μήνες – αλλά θα τη βρεις στον αέρα και δίπλα στο ποτάμι. Οι τρεις χειρότεροι μήνες του χρόνου έχουν τελειώσει, η μέρα με τη μέρα που μικραίνει έχει τελειώσει.

[όταν περπατάω δίπλα στο ποτάμι, κινείται ένα σύννεφο στ’αριστερά μου. έχει μέσα του φως και γρασίδι, παίζουμε φρίζμπι, μυρίζει η υγρασία, δειλά ώσπου να πέσει ο ήλιος, έχει καινούρια λευκά δέρματα, έχει αγόρια και κορίτσια, έχει μια έτοιμη υπόσχεση ευτυχίας.]

Πέρσι ήθελα μια χρονιά λιγότερο γεμάτη. Κι αυτό που ήθελα, το πήρα.

Ήταν ένας χρόνος με πάρα πολλά ταξίδια (Παρίσι, Ιαπωνία, Μόναχο, Ελλάδα, Λονδίνο, Καναδάς, Βουλγαρία), κι όμως πάρα πολλή εσωστρέφεια (σαράντα τέσσερα βιβλία, ελάχιστη μουσική, ελάχιστες ταινίες, πολλές φωτογραφίες που περιμένουν να ειδωθούν). Δεν ήταν κακή χρονιά, κάθε άλλο. Δεν είχα, όμως, στ’αλήθεια, τίποτε να πω και τίποτε ν’ακούσω. Χώνευα. Το συναισθηματικό αυτό hiatus νιώθω πως φτάνει, επιτέλους, στο τέλος του.

Φέτος, λοιπόν, θέλω να ξαναβγώ στον κόσμο.

[εντάξει, γράψτο επιτέλους αυτό το ποστ, γιατί δυσκολεύεσαι τόσο;]

Καλή χρονιά.

Read Full Post »

Die Schweiz verbietet den Bau von Minaretten.

Και όμως συνέβη! Με 57.5%, οι Ελβετοί πολίτες αποφάσισαν να υπερψηφίσουν την πρόταση απαγόρευσης των μιναρέδων στη χώρα. Οι υπάρχοντες μιναρέδες δεν θα γκρεμιστούν, όμως απαγορεύεται να χτιστούν άλλοι. Φυσικά, η γερμανόφωνη Ελβετία πρωτοστάτησε και πάλι σ’αυτή τη θλιβερή απόφαση, με το μεγαλύτερο ποσοστό υπέρ στο καντόνι Appenzeller Innerhoden (όπου το δικαίωμα ψήφου παραχωρήθηκε στις γυναίκες με δικαστική απόφαση μόλις το 1990). Κατά ψήφισαν μόνο το καντόνι της πόλης της Βασιλείας και τα γαλλόφωνα καντόνια της Γενεύης, του Βωντ και του Νεσατέλ.Είναι πολύ πιθανό ότι η απόφαση αυτή θα προσβληθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ βρίσκεται σε αντίθεση και με συνθήκες του ΟΗΕ.

Επίσης, σήμερα απορρίφθηκε η πρόταση απαγόρευσης των εξαγωγών ελβετικού πολεμικού υλικού με 68%. Τον συσχετισμό ας τον κάνει ο καθένας μόνος του.

Δεν είμαι θρήσκα, δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για καμία θρησκεία – αλλά και κανένα πρόβλημα για όποιον η πίστη κάπου τον βοηθά να ορίσει ένα σύστημα αξιών και ηθικής. Η μονομερής απαγόρευση κτίσης λατρευτικών χώρων μίας συγκεκριμένης θρησκείας, όμως, είναι απαράδεκτη.

Λίγα χρόνια μόλις πριν θα είχα φουντώσει από το θυμό μου και τη στενοχώρια μου. Τώρα σκέφτομαι ήρεμα πως αυτή η βλαχοχώρα, αντιπαθής από την πρώτη στιγμή, γεμάτη με ρατσιστές απεχθών, αμόρφωτων, εύπορων στρωμάτων, με αφορά εξίσου λίγο όσο και πριν. Όταν σε λίγα χρόνια φύγω όπως ελπίζω, το μόνο που θα αφήσω πίσω μου είναι μία μεγαλοπρεπής, χορταστική μούντζα. Το πολυτεχνείο είναι το μόνο που θα γλιτώσει τα σκάγια.

Είμαι τυχερή που δεν είμαι μουσουλμάνα και που μπορώ να το βλέπω έτσι.

Read Full Post »

Older Posts »