Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Andrew Bird’

Us

Η Ε. κι ο Α. έφυγαν σήμερα το πρωί.

Το κατ’εξοχήν παιδί των γονιών του Ε., με την ντεμοντέ πολιτική ενασχόληση, το ενδιαφέρον για την Αφρική, το ψάξιμο στο ίντερνετ, τις επαναλαμβανόμενες ιστορίες (ποτέ δεν τη σταματούσα, γιατί αυτό το κάνω κι εγώ), τις συνταγές από μαγειρικά μπλογκ, την ευαισθησία. Ο γεμάτος χαρά της ζωής Ιταλός Α., με το λάδι, τα κρασιά, τη μουσική, τη λατρεία για το χιόνι (και την πιο συγκινητική ιστορία, που δεν την έχει πει σε κανέναν).

Το παλιομοδίτικο ζευγάρι της μεγαλωμένης στο Λονδίνο Νοτιοαφρικανής Ε., και του Ιταλού Α., που γνωρίστηκε στη Φινλανδία και γνωρίσαμε στην Ελβετία, πάει στην Αγγλία. Η Ε. βρήκε δουλειά εκεί. Αναθεματισμένη κρίση. Θα μας λείψουν.

I know we’re going to meet some day
in the crumbled financial institutions of this land
there will be tables and chairs
there’ll be pony rides and dancing bears
there’ll even be a band
cause listen, after the fall there will be no more countries
no currencies at all, we’re gonna live on our wits
we’re gonna throw away survival kits,
trade butterfly-knives for adderal
and that’s not all
ooh-ooh, there will be snacks there will
there will be snacks, there will be snacks.

Advertisements

Read Full Post »

Η εβδομάδα μου

η βόλτα μου
play with me

play with me, by claudia stucki on flickr

1.


Η δουλειά: η πραγματικότητα έρχεται καταπάνω μας. Σε λίγο καιρό, the shit will be hitting the fan. Παραδόξως, δαιμονιώδη κέφια. Ως τώρα.

2.

Το νέο highlight: τραμπολίνο. Κουραστικό πέταγμα που σε κάνει να γελάς – I’m in love!

3.

Η πρόβλεψη: σε ακριβώς μια βδομάδα θα τρέχω να φτιάξω βαλίτσα.

4.

Η μουσική: Andrew Bird, the mysterious production of eggs (δίκιο είχαν οι φαν που έγραφαν ότι είναι καλύτερο από το Armchair Apocrypha).Αγαπημένο (και επίκαιρο) το Banking on a Myth.

5.

Ο καιρός: φοβάμαι να το πω, κι όμως φαίνεται να ‘ναι επιτέλους αλήθεια – ήρθε η άνοιξη! Το ποτάμι μυρίζει κάθε βδομάδα και πιο πολύ, νομίζω ότι αγγίζω το μαγιώ μου – ή ότι με παρασέρνει το ρεύμα του το μεσημέρι.

6.

Η διάλεξη: Ο Ύπνος.

Φαίνεται πια πως όλα τα ζώα κοιμούνται, ακόμη κι οι μύγες ή τα σκουλήκια – αλλά γιατί; Φαίνεται αστείο, γιατί όλοι οι άνθρωποι ξέρουν γιατί κοιμούνται, και τι τους συμβαίνει όταν είναι άυπνοι. Ακόμη όμως δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. Δεν υπάρχει συσχέτιση στις απαραίτητες ώρες ύπνου για κάθε άνθρωπο και στην εξυπνάδα τους ή άλλα χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στις ώρες ύπνου του κάθε είδους και την πολυπλοκότητά του. Δεν υπάρχει αφοσιωμένο κέντρο ύπνου στον εγκέφαλο. Δεν φαίνεται να υπάρχουν αφοσιωμένες ορμόνες. Ο βαθύς ύπνος (με τα αργά κύματα) μοιάζει να είναι υπεύθυνος για την ξεκούραση, και να σχετίζεται με τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Ο ύπνος R.E.M. όμως (ο οποίος, χωρίς εμφανείς επιπτώσεις δεν εμφανίζεται καθόλου υπό την επίδραση υπνωτικών χαπιών), τι κάνει; Γιατί η θερμοκρασία του σώματος κατά τη διάρκειά του δεν ρυθμίζεται, και γιατί οι μύες αδρανούν; Συναρπαστικό. Επιτέλους, ένα θέμα με τραβάει και δεν έχει σχέση με τις εμμονές μου ούτε και την εκπαίδευσή μου.

7.


Η άχρηστη (;) πληροφορία: Οι Ιάπωνες πίστευαν ως το 1945 ότι ο αυτοκράτοράς τους είχε θεϊκή υπόσταση!

With millions homeless and starving, and the country brought to its knees, it was a breathtaking understatement for Emperor Hirohito to broadcast, on August 15, 1945, that the war had «developed not necessarily to Japan’s advantage». For his subjects, gathered at wireless sets around the country, the relalization of defeat was tempered by their amazement at hearing, for the first time, the voice of a living god.

(…)

McArthur wasted no time in instituting political and social reform. The country was demilitarized, the bureaucracy purged of military supporters and war trials held, resulting in seven hangings, including that of the ex-prime minister, Tojo Hideki. The emperor, whose support for the new regime was seen as crucial, was spared although he had to publicly renounce his divinity to become a symbolic head of state.

The Rough Guide to Japan, fourth edition, March 2008

(οι υπογραμμίσεις δικές μου)

8.

Το λυπηρό: ερχόμενη με τα πόδια στο σπίτι, είδα τα τρία τζάνκια να περνάνε τη διάβαση προς το απέναντι παρκάκι. Ο δεξιός άντρας έβαζε το χέρι του στον κώλο της μεσαίας κοπέλας που περπατούσε με το χαρακτηριστικό βήμα της ναρκομανούς, της σήκωνε την μπλούζα μέχρι που σχεδόν φαινόταν το σουτιέν της, της ξαναέπιανε τον κώλο. Το σώμα της δεν αντιδρούσε καθόλου, ήταν σ’αυτή την περιοχή που τα ερεθίσματα περνούν από πάνω σου. Πέρασαν απέναντι, οι δύο κοπέλες πήγαν να μιλήσουν σε μία τρίτη φίλη τους, έγκυο, που καθόταν ήδη στο παγκάκι. Ο τύπος τίναξε και ξανάπιασε τα μαλλιά του. Μ’έπιασε μια οργή, αλλά επιφανειακή οργή, σα στρώμα που μπορώ να το ξεπλύνω.

9.

Ξανά (και ξανά): I don’t want anything more, than to see your face when you open the door.

Read Full Post »