Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘blog’

εδώ.

Advertisements

Read Full Post »

lovely jubbly

Λοιπόν, η αγαπητή melissoula έγραψε πως αυτό εδώ το μπλογκ είναι αξιαγάπητο. Κατ’αρχάς, ευχαριστώ πάρα πολύ! Περαστικά, κι ελπίζω να τα πούμε κάποια στιγμή κι από κοντά, υγιείς και χαρούμενες αμφότερες, στο Montreux ή τη Ζυρίχη, να φάμε παγωτό φουντούκι (current obsession, δεχόμεθα κι άλλες προτάσεις) δίπλα στη λίμνη συζητώντας «γυναικεία θέματα» (sic).blogaward

Εχμ, όλα τα μπλογκ που είναι στις στήλες δεξιά είναι και στο feed reader μου και σε πολλά απ’αυτά έχω διαβάσει όλα τα ποστ. Έχω βέβαια μερικά πολύ-πολύ αγαπημένα, όπως για παράδειγμα τα μπλογκ των κυρίων Κ.Κ.Μοίρη και kopoloso, αλλά lovely δεν μπορώ να τα χαρακτηρίσω ακριβώς, γιατί θα μας πάρουν με τις πέτρες, οπότε προχωράμε (γιατί έχουμε να ξυπνήσουμε νωρίς, αλλιώς θα είχα να γράφω με τις ώρες για τους εθιστικούς παραπάνω κυρίους).

Λοιπόν – η αδελφή μου είναι αυτιστική. Την αγαπώ πάρα πολύ και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήμουν χωρίς αυτήν. Αν υπάρχει μία ατάκα που περιγράφει με ακρίβεια πώς είναι να έχεις μεγαλώσει μ’έναν αυτιστικό είναι αυτή του Τζακ Νίκολσον στο «Καλύτερα Δε Γίνεται»: «Φίλε, πήγαινε να πουλήσεις τρέλα κάπου αλλού – εδώ είμαστε πλήρεις.» Πράγματι, αν έχεις διαβάσει για τις πανελλήνιες με την αδελφή σου στο σαλόνι ν’ακούει Τριαντάφυλλο (ω, ναι!) στη διαπασών από μία από τις διακόσιες και βάλε κασέτες της, τις οποίες αναγνωρίζει σε δευτερόλεπτα, ντυμένη με δαντελωτές κάλτσες, φόρεμα, πέντε δαχτυλίδια και είκοσι κοκκαλάκια μαλλιών, ούτε χρήστες σκληρών ναρκωτικών δε σε τρομάζουν (true story). Το οποίο δεν είναι απαραίτητα καλό. Εντούτοις, ο αυτισμός είναι μία δύσκολη ασθένεια, η ζωή της οικογένειας αλλάζει ριζικά, οι γονείς συχνά απομονώνονται, και ειδικά στην Ελλάδα  το οικονομικό βάρος και το άγχος για το μετά είναι τεράστια. Έτσι πρέπει να πω ότι ως λίγα χρόνια πριν δε φανταζόμουν ότι κάποτε θα διάβαζα με γνήσια απόλαυση μπλογκ μαμάδων αυτιστικών παιδιών. Κι όμως, εδώ είμαστε!  Οι ακολουθούσες κυρίες δεν είναι μόνο για lovely blog award, είναι για standing ovation, κι αυτό γιατί, ξανά όπως θα ‘λεγε ο Τζακ, «με κάνουν να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.»

1. Τι λέει το πρόγραμμα;

Το πρώτο μπλογκ που επισκεπτόμουν κι επισκέπτομαι καθημερινά. Η καθημερινή ζωή της Μαριλένας με τον αυτιστικό γιο της Θόδωρο, a.k.a. Ρίκο, τον νευροτυπικό μεγάλο αδελφό Αργύρη (προσωπική αδυναμία – ταύτιση) και την υπόλοιπη οικογένεια. Η Μαριλένα είναι γυναίκα ηλεκτρολόγος μηχανικός (douze points για τη συνάδελφο), και μάλιστα χωρίς το επαγγελματικό σύνδρομο «αυτοί που τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε». Είναι επίσης ο ορισμός του βιβλιοφάγου κι άνθρωπος με τρομερό χιούμορ. Είναι πολύ τρυφερή και γελαστή (κι αυτό βγαίνει και στο κοινό), και ναι, θα το πω, πολύ ωραία – ειδικά τώρα με το μαύρο μαλλί, σκέτη Μόνικα (τι ποια Μόνικα;) Κανονικά αυτό το αναγεννησιακό άτομο, τη γεννημένη blogger, όπως την είχε αποκαλέσει κι ο Αθήναιος σ’ένα ποστ του Κ.Κ.Μοίρη (ε, ναι, μπλογκοχωριό), έπρεπε να την πάρει απ’ τ’ αυτί μια μεγάλη εφημερίδα και να της δώσει μια εβδομαδιαία, χορταστική στήλη, ενδιαφέρουσα, χιουμοριστική, γρήγορη, κι -επιτέλους- από ένα φυσιολογικό άνθρωπο.

2. The Iron Chicken.

Το μπλογκ της Αγγλίδας Emma γράφει στον τίτλο «Life in the weird lane, raising a child with disability in Greece and other things.» Η Έμμα γράφει για τη ζωή στην Ελλάδα με το γιο της, τον Δημήτρη, που έχει σύνδρομο Angelman. Την Έμμα δεν την ξέρω προσωπικά, αλλά τα χορταστικά ποστ της για την καθημερινή ζωή με το Δημήτρη, συγκινητικά και ξεκαρδιστικά ταυτόχρονα (ναι, γίνεται), τις αγορές και τα σχέδιά της, την τέχνη (και τους Pixies!) , τη γραφειοκρατία και την ανοργανωσιά στην Ελλάδα στην ειδική αγωγή είναι πάντα τρομερά ενδιαφέροντα και πολύ ισορροπημένα ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινό.

Η Έμμα είχε πει κάποτε, και πολύ σωστά, ότι συχνά οι γονείς των αυτιστικών κυκλοφορούν στα μπλογκ ο ένας του άλλου και preach to the converted. Το ξέρω ότι το μπλογκ μου το διαβάζουν σταθερά πέντε-δέκα άνθρωποι (κι αρκετοί απ’αυτούς έχουν σχέση με τον αυτισμό), όμως ελπίζω οι υπόλοιποι να κάνετε καμιά βόλτα.

Ευχαριστώ και πάλι, melissoula, άντε και σιδερένια κι από κοντά! Μουτς.

Read Full Post »

Taxi

[Ο Βούλγαρος ασθενής, από το συναρπαστικό blog Off the road, On the web]

Read Full Post »