Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘last.fm’

last.fm, you blew it

Εδώ τα νέα που το last.fm ανακοίνωσε μόλις χθες στο blog του (και όχι στην κεντρική σελίδα). Από τις 30 Μαρτίου,  οι χρήστες εκτός ΗΠΑ, Αγγλίας και Γερμανίας θα πρέπει να πληρώνουν 3 ευρώ/μήνα, για να μπορούν να χρησιμοποιούν το radio feature του last.fm (δηλαδή να ακούν τη βιβλιοθήκη τους, τις προτάσεις τους, τα playlists άλλων χρηστών και tagged content). Το last.fm (που αγοράστηκε από την CBS το 2007) ισχυρίζεται ότι τα διαφημιστικά έσοδα από τις λοιπές χώρες δεν επαρκούν, για να καλύψουν τα έξοδα μετάδοσης και τα δικαιώματα.

Το last.fm φτιάχτηκε από τους χρήστες. Τους χρήστες που έκαναν scrobble τη μουσική τους από τους υπολογιστές τους, έβαζαν tag σε καλλιτέχνες και κομμάτια, που έφτιαχναν σελίδες καλλιτεχνών, ανέβαζαν πληροφορίες, κριτικές και φωτογραφίες συναυλιών, οργανώνονταν σε group. Στα δεδομένα από τα scrobbles στηρίζεται όλο το δίκτυο μουσικής του last.fm, που σου επέτρεπε να ανακαλύψεις νέα μουσική βασισμένο στο τι άλλο ακούει η πλειοψηφία των χρηστών σ’όλο τον κόσμο που ακούει το ίδιο τραγούδι με σένα.

Τα δεδομένα αυτά δεν έχουν αξία μόνο για τους χρήστες: σε αντίθεση με τις πωλήσεις και τα στατιστικά των torrents, δείχνουν τι πραγματικά ακούν οι χρήστες – από πότε, για πόσον καιρό, ποια κομμάτια, τι άλλο ακούν. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι χρήστες δίνουν την ηλικία, το φύλο και τον τόπο διαμονής τους, να μία πολύτιμη βάση για marketing. Το ίδιο το last.fm έβγαλε περήφανο το Δεκέμβρη τις λίστες με τα δημοφιλέστερα άλμπουμ, κομμάτια, καλλιτέχνες του 2008.

Έχει γραφτεί αλλού ότι οι χρήστες έχουν ξεμάθει να πληρώνουν λεφτά για οτιδήποτε. Δεν είμαι σίγουρη. Πολλές χιλιάδες χρήστες για παράδειγμα, μεταξύ των οποίων και εγώ, έχουν πληρώσει το flickr,  το wordpress και άλλα σάιτ- αλλά για added  functionality. Το last.fm ζητάει χρήματα για τη βασική λειτουργία του, το ραδιόφωνο. Χωρίς τη δυνατότητα να ακούω τη μουσική μου από άλλους υπολογιστές ή να ανακαλύπτω νέους καλλιτέχνες, δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάνω scrobble. Οι νέοι καλλιτέχνες που ανέβασαν τη δουλειά τους υπό lisence Creative Commons, με σκοπό να μπορεί να την ακούσει ο κάθε χρήστης, δεν είχαν στο μυαλό τους να έχει πρόσβαση σ’αυτήν επί πληρωμή. Αλλά αυτό δεν θα έφτανε, για να εξοργίσει τους χρήστες. Εν πρώτοις, η επικοινωνία ήταν κάκιστη – ανακοίνωση σημαντικής αλλαγή της υπηρεσίας πέντε μέρες πριν, δυο σελίδες μακριά από την κεντρική; Η πραγματική αιτία της οργής, βέβαια, είναι ο γεωγραφικός διαχωρισμός (ηλίθιο μέτρο, που μπορείς άλλωστε κάλλιστα να παρακάμψεις μ’έναν proxy). Οι χρήστες σχεδόν όλου του κόσμου καλούνται να πληρώνουν για κάτι που άλλοι έχουν δωρεάν. Το χειρότερο; Λόγω προβλημάτων με τα δικαιώματα, αρκετές υπηρεσίες του last.fm ήδη ήταν διαθέσιμες μόνο σε ΗΠΑ, Αγγλία και Γερμανία. Η συνδρομή χρηστών από άλλες χώρες, για κάτι που οι τρεις παραπάνω έχουν τζάμπα, δεν εξασφαλίζει ότι αυτοί θα απολαμβάνουν τις ίδιες υπηρεσίες. Για να μη μιλήσουμε για χώρες όπου οι πιστωτικές κάρτες δεν είναι διαδεδομένες.

Δεν ξέρω αν οι 1000+ χρήστες που γιουχάρουν την ανακοίνωση θα διαγράψουν τους λογαριασμούς τους ή έστω θα σταματήσουν το scrobbling, κι αν το κύμα θα είναι μεγάλο. Είναι πιθανό πάντως το σάιτ να κινδυνεύει σοβαρά με μείωση των χρηστών του από τρίτες χώρες, δηλαδή μείωση της βάσης του, της ποικιλίας του (ιδίως από μη αγγλόφωνη μουσική)  και επομένως της ποιότητάς του.

Παιδιά, αν αναφέρεστε σε community, κάντε το και πράξη. Τελικά, δε με νοιάζει αν το last.fm πάει άπατο ή όχι (αν και το συμπαθούσα πολύ) – κάποιο άλλο θα πάρει τη θέση του. Με θύμωσε όμως το βήμα πίσω, σε κάτι που φαινόταν πραγματικά καινούριο.


Update 27.06.09: δεν το περίμενα, αλλά αρκετοί άνθρωποι φτάνουν σ’αυτό το ποστ ψάχνοντας για το last.fm. Ευχαριστώ πολύ. :)
Χτες είδα ότι οι δημιουργοί του last.fm, Felix, RJ και Martin, αποχωρούν και αφήνουν το site στην CBS. Τέλος, λοιπόν; Ο vegasthedog βρήκα το libre.fm, που είδα ότι σου επιτρέπει να κάνεις migrate τα δεδομένα σου από το last.fm (εδώ). Δεν το έχω δοκιμάσει, οσονούπω.

Advertisements

Read Full Post »

last

Όσο άκουγε μουσική, ήταν ζωντανός. Δεν εννοώ αυτά που λένε οι καλλιτέχνες, για τη μουσική που είναι το οξυγόνο τους και τέτοιες αηδίες. Είχε πει πριν φύγει ότι ήθελε να πεθάνει. Σε μένα είχε πει, κατά λέξη, ότι «One can only regret so much in life before regretting life itself». Στο Μ. έλεγε συχνά ότι σκεφτόταν ν’αυτοκτονήσει.

Δεν τον είχα ικανό ν’αυτοκτονήσει. Αυτό απαιτεί μια σχέση με τον εαυτό σου και την πραγματικότητα, έστω και διαταραγμένη – και το πρόβλημα μ’εκείνον ήταν ακριβώς ότι δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα κι ούτε ανήκε σ’αυτόν τον κόσμο, κι αν τον ήξερες θα καταλάβαινες τι εννοώ. Δεν μπορούσα να αποκλείσω όμως ότι, αυτοκαταστροφικός καθώς ήταν, και σκατά καθώς είχε κάνει τα πράγματα, σε μια δύσκολη στιγμή θα μπορούσε να αποπειραθεί μια δραματική «μεγάλη έξοδο».

Αυτό που έκανα θα πλησίαζε υπό άλλες συνθήκες (και σ’άλλες εποχές, που οι άνθρωποι δεν είχαν όλη τους τη ζωή απλωμένη στο internet) το stalking, αλλά πρέπει να καταλάβεις πως αυτές οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερες. Αυτό που έκανα είναι να κοιτάω συχνά το προφίλ του στον last.fm. Ήξερα πως άκουγε κι εκείνος σαν εμάς συνεχώς μουσική όταν ήταν στο σπίτι. Το last.fm πάντα μεταδίδει. Και γι’αυτό, όσο έβλεπα τα τραγούδια να εναλλάσσονται ήξερα πως ήταν ζωντανός. Όταν υπήρχαν μεγάλα διαλείμματα – ημερών, εβδομάδων – σκεφτόμουν αν μια μέρα εγώ κι ο Μ. θα παίρναμε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα του με τα νέα (έχοντας γνωρίσει τους γονείς του, είχα αποφασίσει ότι θα ήταν εκείνη, ήταν απ’αυτά τα ζευγάρια με το χαρισματικό πατέρα και τη μητέρα που έμενε πίσω να κάνει τη βρωμοδουλειά). Ή αν, ακόμα χειρότερα, δε θα μαθαίναμε τίποτα. Ευτυχώς αυτό δε συνέβη. Πού και πού ρωτούσα το Μ., «Είναι καλά;» (κι αυτό σήμαινε «Είναι ζωντανός;») «Είναι καλά», μου απαντούσε ο Μ., κι εκεί τελείωνε.

Όσο περνούσε ο καιρός (κι έχει περάσει πια πολύς καιρός) περνούσε κι ο κίνδυνος για τη δύσκολη στιγμή. Κι έτσι σταμάτησα και να κοιτάω συχνά το προφίλ του. Πού και πού συνέβαινε κάτι περίεργο. Άκουγε τη βιβλιοθήκη μου. Ή, άκουγα τον πρώτο δίσκο ενός συγκροτήματος και, λίγες μέρες μετά, άκουγε το δεύτερο και σταματούσε ν’ακούει οτιδήποτε άλλο. (σαν να ήθελε να σιγουρευτεί ότι θα το έβλεπα κάποια στιγμή; αν και μαζί του ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, κι οι υποθέσεις δεν έχουν νόημα). Θ’άκουγα κι εγώ μια φορά το δίσκο που έβαζε, λοιπόν. Κι έτσι μετά θ’άκουγε κάτι άλλο. Ήταν σαν χτυπήματα σε τοίχο αυτά, ταπ ταπ; Ταπ ταπ; Μ’ακούς; Σ’ακούω. Αυτή ήταν και η μόνη επαφή που είχαμε αφότου έφυγε – κι απ’ τη δική μου μεριά, η μόνη επιθυμητή.

Read Full Post »

.

Lago Ritom 2

water, water everywhere but not a drop to drink.


[There are very many things
I would like to say to you,
but i’ve lost my way
and I’ve lost my words.

There are very many places
I would like to go
but I can’t find the key
to open my door.]

Kings of Convenience, The Weight of my Words


Διάφανη μουσική.
Παράθυρο στ’ αριστερά μου, γρασίδι.
Παράθυρα στα τρένα.
Κάτι διάφανο. Κάτι γεμάτο. Κάτι που να έχει νόημα.

Ένα μεσημέρι που τα χέρια μου τρέμουν.

(ποια είμαι;)

Read Full Post »

don’t be scared

Ποτέ δεν προσέχω τους στίχους πριν τη μουσική, παρά σιγά-σιγά όπως την ακούω.

Όμως σήμερα, ακούγοντας ξανά και ξανά το πολύ όμορφο Weather Systems του Andrew Bird στο last.fm, έψαξα για τους στίχους, για να πέσω πάνω σ’αυτό εδώ:

whenever paul thinks of rain, swallows fall in a wave and tap on his window with their beaks. whenever paul thinks of snow, soft winds blow round his head and his phone rings just once late at night-like a bird calling out, «wake up, paul. don’t be scared. don’t believe you’re all alone.» «wake up, paul,» whisper clouds rolling by and the seeds falling softly from the branches of the trees.

lyrics by rennie sparks, reprinted by kind permission © 2002 handsome family music (bmi) administered by bug music.

Το ίδιο το τραγούδι, με τίτλο Don’t be scared, δε μ’ άρεσε πολύ. (Και να γιατί δεν πρέπει να διαβάζεις τους στίχους πριν τη μουσική). Φανταζόμουν κάτι ήσυχο, τρυφερό κι απόμακρο, σα χιονονιφάδα.

Snow Flake[Snow Flake by adriangonsalves on flickr]

Read Full Post »