Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘video’

Λοιπόν, το πρώτο επεισόδιο του Six Feet Under το είδα μία μέρα αφού γύρισα από την κηδεία μιας από τις καλύτερές μου φίλες. Δεν είχα καμία όρεξη να πάω στο εργαστήριο. Τακτοποίησα και καθάρισα τα πάντα, έφτιαξα φαγητό και κάθισα να το δω. Είχα διαβάσει καλά λόγια για τη σειρά. Αλλά ήθελα να τη δω, για να νιώσω λιγότερο μόνη. Η οικογένεια που έχει γραφείο κηδειών – κάθε επεισόδιο ξεκινά με ένα θάνατο. Κι άλλοι άνθρωποι πεθαίνουν. Ήθελα να δω θανάτους. Κάθε τόσο κοιτούσα τον πίνακα με το παιδάκι του Πικάσο δίπλα μου, και το δέντρο έξω. Καλός ο ψυχαναγκασμός, αλλά μήπως παραήταν;

Μετά από λίγες εβδομάδες είδαμε το δεύτερο επεισόδιο, και μέσα σ’ένα χρόνο όλους τους κύκλους. Η σειρά, που ανέλαβε και εν μέρει έγραψε ο Allan Ball, είναι εξαιρετική, κι όπως και το American Beauty του, ανθρώπινη.Οι ήρωες γνωρίζουν το θάνατο και το πένθος, την ασθένεια και το φόβο του θανάτου, την οικογένεια που έχουν κι αυτήν που θα δημιουργήσουν, κρίσεις στις σχέσεις τους και σχέσεις που δεν περπάτησαν ποτέ, τον εγκλωβισμό, το απρόβλεπτο, το παρελθόν και το να προχωράς μπροστά. Δύσκολα θέματα – η σειρά όμως τα χειρίζεται με πολύ καλογραμμένους διαλόγους, εξαιρετικούς ηθοποιούς, μια δόση μαύρο χιούμορ και δύο πολύ έξυπνα ευρήματα: τις φαντασιώσεις των χαρακτήρων και τους διαλόγους τους με τους νεκρούς, ένα όχημα όπου προβάλλονται οι σκέψεις των ζωντανών. Οι ίδιοι οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικοί – είναι χαρακτήρες.

Στιγμές:

Η μητέρα της Claire συζητά με το σχολικό σύμβουλο, γιατί ανησυχεί για την κόρη της.

  • I’m afraid that Claire might be depressive.
  • Claire is not depressive, Mrs Fisher. But she is one of those people for whom it’s very important that their life has some meaning.
  • Doesn’t everyone want that?
  • You’d be surprised.

Ο Nate, φοβισμένος για την εξέλιξη του δεύτερου γάμου του, συζητά με τον πεθαμένο πατέρα του, και δεν μπορείς να μη γελάσεις με τη σκέψη που μάλλον έχουμε κάνει όλοι, μα όλοι οι άνθρωποι.

  • Let’s face it, buddy boy. There’s two types of people in the world. You, and everyone else.

Ο μανιοκαταθλιπτικός γκόμενος της Claire που έχει διακόψει τη φαρμακευτική αγωγή συζητά με το δεύτερο άντρα της μητέρας της που πάσχει από ψύχωση και φοβάται πως η Ruth έχει φτάσει στα όριά της.

  • It’s difficult to put your shit together when somebody’s fucking watching all the time.
  • Yes. But what if nobody’s watching any more? What do you do then?

Ο Nate επισκέπτεται καθημερινά στο νοσοκομείο νεαρό ασθενή με AIDS που έχει ήδη σχεδιάσει την κηδεία του, παρά τη θέληση του τελευταίου. Κι αυτός του εξηγεί γιατί είναι μόνος του.

  • I never told to anyone, «I’ll have you.»

Η Claire φτάνει καταρρακωμένη στην κηδεία του αδελφού της.

  • You could at least have dressed.
  • David, I couldn’t.
  • The rest of us managed.
  • Well, the rest of you win.

Ο (μάλλον bisexual) πρώην φίλος της Claire, Russel, της εξηγεί πώς νιώθει για ένα κοινό τους φίλο (και μαζί ίσως πώς νιώθουν όλοι οι έφηβοι και μετέφηβοι με ομοφυλοφιλικές τάσεις).

  • And I don’t even think I’m in love with Jimmy. I want to be Jimmy. And you know what the best part is? Deep down I hate Jimmy.

Και τρεις σκηνές:

1. Στη λήξη του πάρτυ για το δεύτερο γάμο της Ruth, μετά το θάνατο του πρώτου άντρα της και πατέρα των παιδιών της, κατεβαίνει στην κουζίνα και τον βλέπει να κλαίει σιωπηλά.

2. Φεύγοντας πια οριστικά από το σπίτι των Fisher, η Claire βλέπει από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου τον πεθαμένο αδελφό της Nate να κάνει τζόγκινγκ.

3. Καθώς η Claire ταξιδεύει με το αυτοκίνητο, βλέπουμε σε έξι λεπτά το θάνατο όλων των μελών της οικογένειας. Η σειρά κλείνει το μάτι σ’όλα τα φινάλε που ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, ξεκινώντας μ’ ένα θάνατο και τελειώνοντας μ’όλους τους υπόλοιπους. Η οικογένεια Fisher είναι κι αυτή θνητή, και καθώς παίζει το Breathe me το κουτί κλείνει.

[Το φινάλε (spoiler alert) εδώ]

[κι εγώ θυμάμαι το Breathe me να παίζει χρόνια πριν, καθώς κάναμε την eagle pose, με την ήρεμη φωνή της Silvia να λέει «είσαι ένας περήφανος αετός», καθώς ίδρωνα και το απογευματινό φως έμπαινε από τα παράθυρα, μία Κυριακή την πρώτη μου χρονιά στη Ζυρίχη.]

Advertisements

Read Full Post »