Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Web’

εδώ.

Read Full Post »

lovely jubbly

Λοιπόν, η αγαπητή melissoula έγραψε πως αυτό εδώ το μπλογκ είναι αξιαγάπητο. Κατ’αρχάς, ευχαριστώ πάρα πολύ! Περαστικά, κι ελπίζω να τα πούμε κάποια στιγμή κι από κοντά, υγιείς και χαρούμενες αμφότερες, στο Montreux ή τη Ζυρίχη, να φάμε παγωτό φουντούκι (current obsession, δεχόμεθα κι άλλες προτάσεις) δίπλα στη λίμνη συζητώντας «γυναικεία θέματα» (sic).blogaward

Εχμ, όλα τα μπλογκ που είναι στις στήλες δεξιά είναι και στο feed reader μου και σε πολλά απ’αυτά έχω διαβάσει όλα τα ποστ. Έχω βέβαια μερικά πολύ-πολύ αγαπημένα, όπως για παράδειγμα τα μπλογκ των κυρίων Κ.Κ.Μοίρη και kopoloso, αλλά lovely δεν μπορώ να τα χαρακτηρίσω ακριβώς, γιατί θα μας πάρουν με τις πέτρες, οπότε προχωράμε (γιατί έχουμε να ξυπνήσουμε νωρίς, αλλιώς θα είχα να γράφω με τις ώρες για τους εθιστικούς παραπάνω κυρίους).

Λοιπόν – η αδελφή μου είναι αυτιστική. Την αγαπώ πάρα πολύ και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήμουν χωρίς αυτήν. Αν υπάρχει μία ατάκα που περιγράφει με ακρίβεια πώς είναι να έχεις μεγαλώσει μ’έναν αυτιστικό είναι αυτή του Τζακ Νίκολσον στο «Καλύτερα Δε Γίνεται»: «Φίλε, πήγαινε να πουλήσεις τρέλα κάπου αλλού – εδώ είμαστε πλήρεις.» Πράγματι, αν έχεις διαβάσει για τις πανελλήνιες με την αδελφή σου στο σαλόνι ν’ακούει Τριαντάφυλλο (ω, ναι!) στη διαπασών από μία από τις διακόσιες και βάλε κασέτες της, τις οποίες αναγνωρίζει σε δευτερόλεπτα, ντυμένη με δαντελωτές κάλτσες, φόρεμα, πέντε δαχτυλίδια και είκοσι κοκκαλάκια μαλλιών, ούτε χρήστες σκληρών ναρκωτικών δε σε τρομάζουν (true story). Το οποίο δεν είναι απαραίτητα καλό. Εντούτοις, ο αυτισμός είναι μία δύσκολη ασθένεια, η ζωή της οικογένειας αλλάζει ριζικά, οι γονείς συχνά απομονώνονται, και ειδικά στην Ελλάδα  το οικονομικό βάρος και το άγχος για το μετά είναι τεράστια. Έτσι πρέπει να πω ότι ως λίγα χρόνια πριν δε φανταζόμουν ότι κάποτε θα διάβαζα με γνήσια απόλαυση μπλογκ μαμάδων αυτιστικών παιδιών. Κι όμως, εδώ είμαστε!  Οι ακολουθούσες κυρίες δεν είναι μόνο για lovely blog award, είναι για standing ovation, κι αυτό γιατί, ξανά όπως θα ‘λεγε ο Τζακ, «με κάνουν να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.»

1. Τι λέει το πρόγραμμα;

Το πρώτο μπλογκ που επισκεπτόμουν κι επισκέπτομαι καθημερινά. Η καθημερινή ζωή της Μαριλένας με τον αυτιστικό γιο της Θόδωρο, a.k.a. Ρίκο, τον νευροτυπικό μεγάλο αδελφό Αργύρη (προσωπική αδυναμία – ταύτιση) και την υπόλοιπη οικογένεια. Η Μαριλένα είναι γυναίκα ηλεκτρολόγος μηχανικός (douze points για τη συνάδελφο), και μάλιστα χωρίς το επαγγελματικό σύνδρομο «αυτοί που τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε». Είναι επίσης ο ορισμός του βιβλιοφάγου κι άνθρωπος με τρομερό χιούμορ. Είναι πολύ τρυφερή και γελαστή (κι αυτό βγαίνει και στο κοινό), και ναι, θα το πω, πολύ ωραία – ειδικά τώρα με το μαύρο μαλλί, σκέτη Μόνικα (τι ποια Μόνικα;) Κανονικά αυτό το αναγεννησιακό άτομο, τη γεννημένη blogger, όπως την είχε αποκαλέσει κι ο Αθήναιος σ’ένα ποστ του Κ.Κ.Μοίρη (ε, ναι, μπλογκοχωριό), έπρεπε να την πάρει απ’ τ’ αυτί μια μεγάλη εφημερίδα και να της δώσει μια εβδομαδιαία, χορταστική στήλη, ενδιαφέρουσα, χιουμοριστική, γρήγορη, κι -επιτέλους- από ένα φυσιολογικό άνθρωπο.

2. The Iron Chicken.

Το μπλογκ της Αγγλίδας Emma γράφει στον τίτλο «Life in the weird lane, raising a child with disability in Greece and other things.» Η Έμμα γράφει για τη ζωή στην Ελλάδα με το γιο της, τον Δημήτρη, που έχει σύνδρομο Angelman. Την Έμμα δεν την ξέρω προσωπικά, αλλά τα χορταστικά ποστ της για την καθημερινή ζωή με το Δημήτρη, συγκινητικά και ξεκαρδιστικά ταυτόχρονα (ναι, γίνεται), τις αγορές και τα σχέδιά της, την τέχνη (και τους Pixies!) , τη γραφειοκρατία και την ανοργανωσιά στην Ελλάδα στην ειδική αγωγή είναι πάντα τρομερά ενδιαφέροντα και πολύ ισορροπημένα ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινό.

Η Έμμα είχε πει κάποτε, και πολύ σωστά, ότι συχνά οι γονείς των αυτιστικών κυκλοφορούν στα μπλογκ ο ένας του άλλου και preach to the converted. Το ξέρω ότι το μπλογκ μου το διαβάζουν σταθερά πέντε-δέκα άνθρωποι (κι αρκετοί απ’αυτούς έχουν σχέση με τον αυτισμό), όμως ελπίζω οι υπόλοιποι να κάνετε καμιά βόλτα.

Ευχαριστώ και πάλι, melissoula, άντε και σιδερένια κι από κοντά! Μουτς.

Read Full Post »

last.fm, you blew it

Εδώ τα νέα που το last.fm ανακοίνωσε μόλις χθες στο blog του (και όχι στην κεντρική σελίδα). Από τις 30 Μαρτίου,  οι χρήστες εκτός ΗΠΑ, Αγγλίας και Γερμανίας θα πρέπει να πληρώνουν 3 ευρώ/μήνα, για να μπορούν να χρησιμοποιούν το radio feature του last.fm (δηλαδή να ακούν τη βιβλιοθήκη τους, τις προτάσεις τους, τα playlists άλλων χρηστών και tagged content). Το last.fm (που αγοράστηκε από την CBS το 2007) ισχυρίζεται ότι τα διαφημιστικά έσοδα από τις λοιπές χώρες δεν επαρκούν, για να καλύψουν τα έξοδα μετάδοσης και τα δικαιώματα.

Το last.fm φτιάχτηκε από τους χρήστες. Τους χρήστες που έκαναν scrobble τη μουσική τους από τους υπολογιστές τους, έβαζαν tag σε καλλιτέχνες και κομμάτια, που έφτιαχναν σελίδες καλλιτεχνών, ανέβαζαν πληροφορίες, κριτικές και φωτογραφίες συναυλιών, οργανώνονταν σε group. Στα δεδομένα από τα scrobbles στηρίζεται όλο το δίκτυο μουσικής του last.fm, που σου επέτρεπε να ανακαλύψεις νέα μουσική βασισμένο στο τι άλλο ακούει η πλειοψηφία των χρηστών σ’όλο τον κόσμο που ακούει το ίδιο τραγούδι με σένα.

Τα δεδομένα αυτά δεν έχουν αξία μόνο για τους χρήστες: σε αντίθεση με τις πωλήσεις και τα στατιστικά των torrents, δείχνουν τι πραγματικά ακούν οι χρήστες – από πότε, για πόσον καιρό, ποια κομμάτια, τι άλλο ακούν. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι χρήστες δίνουν την ηλικία, το φύλο και τον τόπο διαμονής τους, να μία πολύτιμη βάση για marketing. Το ίδιο το last.fm έβγαλε περήφανο το Δεκέμβρη τις λίστες με τα δημοφιλέστερα άλμπουμ, κομμάτια, καλλιτέχνες του 2008.

Έχει γραφτεί αλλού ότι οι χρήστες έχουν ξεμάθει να πληρώνουν λεφτά για οτιδήποτε. Δεν είμαι σίγουρη. Πολλές χιλιάδες χρήστες για παράδειγμα, μεταξύ των οποίων και εγώ, έχουν πληρώσει το flickr,  το wordpress και άλλα σάιτ- αλλά για added  functionality. Το last.fm ζητάει χρήματα για τη βασική λειτουργία του, το ραδιόφωνο. Χωρίς τη δυνατότητα να ακούω τη μουσική μου από άλλους υπολογιστές ή να ανακαλύπτω νέους καλλιτέχνες, δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάνω scrobble. Οι νέοι καλλιτέχνες που ανέβασαν τη δουλειά τους υπό lisence Creative Commons, με σκοπό να μπορεί να την ακούσει ο κάθε χρήστης, δεν είχαν στο μυαλό τους να έχει πρόσβαση σ’αυτήν επί πληρωμή. Αλλά αυτό δεν θα έφτανε, για να εξοργίσει τους χρήστες. Εν πρώτοις, η επικοινωνία ήταν κάκιστη – ανακοίνωση σημαντικής αλλαγή της υπηρεσίας πέντε μέρες πριν, δυο σελίδες μακριά από την κεντρική; Η πραγματική αιτία της οργής, βέβαια, είναι ο γεωγραφικός διαχωρισμός (ηλίθιο μέτρο, που μπορείς άλλωστε κάλλιστα να παρακάμψεις μ’έναν proxy). Οι χρήστες σχεδόν όλου του κόσμου καλούνται να πληρώνουν για κάτι που άλλοι έχουν δωρεάν. Το χειρότερο; Λόγω προβλημάτων με τα δικαιώματα, αρκετές υπηρεσίες του last.fm ήδη ήταν διαθέσιμες μόνο σε ΗΠΑ, Αγγλία και Γερμανία. Η συνδρομή χρηστών από άλλες χώρες, για κάτι που οι τρεις παραπάνω έχουν τζάμπα, δεν εξασφαλίζει ότι αυτοί θα απολαμβάνουν τις ίδιες υπηρεσίες. Για να μη μιλήσουμε για χώρες όπου οι πιστωτικές κάρτες δεν είναι διαδεδομένες.

Δεν ξέρω αν οι 1000+ χρήστες που γιουχάρουν την ανακοίνωση θα διαγράψουν τους λογαριασμούς τους ή έστω θα σταματήσουν το scrobbling, κι αν το κύμα θα είναι μεγάλο. Είναι πιθανό πάντως το σάιτ να κινδυνεύει σοβαρά με μείωση των χρηστών του από τρίτες χώρες, δηλαδή μείωση της βάσης του, της ποικιλίας του (ιδίως από μη αγγλόφωνη μουσική)  και επομένως της ποιότητάς του.

Παιδιά, αν αναφέρεστε σε community, κάντε το και πράξη. Τελικά, δε με νοιάζει αν το last.fm πάει άπατο ή όχι (αν και το συμπαθούσα πολύ) – κάποιο άλλο θα πάρει τη θέση του. Με θύμωσε όμως το βήμα πίσω, σε κάτι που φαινόταν πραγματικά καινούριο.


Update 27.06.09: δεν το περίμενα, αλλά αρκετοί άνθρωποι φτάνουν σ’αυτό το ποστ ψάχνοντας για το last.fm. Ευχαριστώ πολύ. :)
Χτες είδα ότι οι δημιουργοί του last.fm, Felix, RJ και Martin, αποχωρούν και αφήνουν το site στην CBS. Τέλος, λοιπόν; Ο vegasthedog βρήκα το libre.fm, που είδα ότι σου επιτρέπει να κάνεις migrate τα δεδομένα σου από το last.fm (εδώ). Δεν το έχω δοκιμάσει, οσονούπω.

Read Full Post »